Sommige cliënten blijven slechts een paar dagen of nachten bij HVO-Querido. Anderen wonen jarenlang bij ons. Voor de meesten is het iets daar tussenin. Maar, een opvang- of woonvoorziening is voor niemand bedoeld als eindstation. Er is altijd een volgende stap die aansluit bij de wensen en mogelijkheden van de cliënt.
Oswin was negentien jaar oud toen hij van Curaçao naar Nederland kwam. Hij vertelt: ‘Als kind wilde ik zeeman worden of astronaut. Ik voetbalde bij Centro Dominguito. Ik heb mavo gedaan en MTS, maar dat ging mis. Nadat ik twee keer was blijven zitten, moest ik van school af. Toen heb ik besloten om de reis naar Nederland te maken. Ik kwam bij familie in Diemen. Dat ging goed. Overdag werkte ik bij het distributiecentrum van Blokker in de haven en ’s avonds deed ik de MTS. Ik heb het derde jaar gehaald.’
Er is meer mogelijk dan Oswin vroeger dacht
‘In 2004 ben ik in een van de appartementen bij het Judith van Swethuis gekomen,’ vertelt Oswin. ‘Pas na jaren in de psychiatrie wist ik dat op mezelf wonen een mogelijkheid was. In mijn denken had ik dat liever eerder geweten, want op jezelf wonen in appartementen is een mooi systeem. Vroeger dacht ik dat psychiatrie alleen medicijnen en opsluiten was. In het begin denk je: iedereen is tegen mij. Pas later zie je dat mensen het beste met je voor hebben.’
Positieve kijk op het leven
‘Ik heb het ergste al meegemaakt: op straat leven in Amsterdam en Rotterdam,’ benoemt Oswin. ‘Wat er dus ook gebeurt, ik weet dat ik het aan kan. Het kan nu alleen nog maar meevallen. Psychiatrie maakt je hard en streng op die manier.’
Oswin is uitgestroomd bij het Judith van Swethuis. Hij komt nog al en toe op bezoek
Zelfstandig wonen is hard werken
Oswin vertelt: ‘Ik ben in 2009 op mezelf gaan wonen, hier vlakbij. Af en toe kom ik nog bij het Van Swethuis, want ik ken er veel mensen. Als ik genoeg geld heb, ga ik graag nog op vakantie naar Curaçao, maar ik denk niet dat ik er ooit nog ga wonen. Het gaat nu goed en dat wil ik graag zo houden.’
‘Zelfstandig wonen is iets waar je naartoe werkt,’ legt Oswin uit. ‘Het lukt niet in één klap. Koken kan ik nu bijvoorbeeld wel, maar dat heb ik moeten leren. Beetje bij beetje.’
‘Omdat ik 36 uur per week werk, is het soms wel fijn om bij de Walborg even tot rust te komen,’ voegt Oswin toe. De Walborg was destijds een van de bed-bad-brood voorzieningen van HVO-Querido. Inmiddels is dit vervangen door de Noodopvang Westlander. ‘Daar kan ik een beetje overpeinzen en rustig nadenken. Productiemedewerker zijn via een detacheringsbureau is namelijk best hard werken af en toe. Het leukst vind ik werk in de kleding- of modebranche.’
Hoe komt Oswin nog meer tot rust?
Oswin: ‘In de avond rust ik uit en ik lees in de bijbel. Geloof is belangrijk voor mij. Wij waren thuis een beetje gelovig: je moest wel naar de kerk, maar het was niet fanatiek. Ik ben nu bij de Pinkstergemeente aan de Spaklerweg, achter Bijlmerbajes. De beleving is bij ons heel hevig, niet zoals in andere kerken. Bij ons is het heel uitbundig. Je mag dansen, het is een vrolijke boel en iedereen is welkom. Dat vond ik ook fijn in het Judith van Swethuis. Ik kon hier heel goed mijn geloofsleven leven. Ik voelde me hier thuis. Ik was hier gelukkig.’
Oswin kan zelfstandig wonen aanraden
‘Het huishouden doen vind ik af en toe nog wel lastig,’ geeft Oswin toe. ‘Niemand is perfect. Ik heb lang in de psychiatrie gezeten, dus ik was gewend dat alles voor me werd gedaan. Naast je huis onderhouden en schoonmaken vind ik je financiële verplichtingen nakomen het moeilijkst van zelfstandig wonen. Maar ik kies toch liever voor wonen op mezelf. Ik kan het iedereen aanraden om het tenminste te proberen. Eens per week krijg ik toch nog wat begeleiding van Cordaan. Dat helpt.’
Oswin: ‘Ik ben uitgestoomd, omdat ik het zelf wilde. Ik heb zelf mijn ideeën naar voren gebracht. Eerst wilde ik misschien teveel tegelijk. In het begin had ik een kleine terugval, maar het is gelukt, stap voor stap. Het gaat nu goed.’
