Bas is vrijwilliger bij de Domselaerstraat van HVO-Querido, een afdeling die in Amsterdam Oost beschermd wonen biedt aan 26 bewoners. Hij doet er vooral gezellige huiselijke dingen met de bewoners.
Bas heeft waardevolle ervaringskennis
Bas (1982) werd geboren en groeide op in Almere. Al op zijn veertiende, hij zat nog op de havo, kreeg hij een (bij)baantje in een restaurant en meende hij zijn roeping gevonden te hebben. Hij deed de koksschool en ging bij diverse restaurants in de keuken energiek aan de slag. Hij werd chef de partie, souschef en chef-kok. Hij leidde een hectisch leven, veel en hard werken tot laat in de avond, veel drank en drugs en altijd de stad in met collega’s.
‘Toen liep ik vast,’ vertelt Bas. ‘Ik was 32 en het ging niet meer, niet in mijn werk en thuis ook niet. Angsten, depressies, verslaafd. Er moest iets gebeuren. Ik ben naar een kliniek gegaan en ben uiteindelijk gestopt met alcohol en drugs. Nu ben ik alweer een tijd clean. Ik sport veel en eet gezond.’
Bas is vrijwilliger bij de Domselaerstraat
Andere mensen helpen
‘Ik heb het nog wel een paar keer geprobeerd, maar eenzelfde soort baan in de horeca is niks meer voor mij,’ benoemt Bas. ‘Weer die werkdruk, de drank, noem maar op. Maar ik wilde wel iets doen. Ik houd niet van stil zitten en ik wil graag andere mensen helpen.’
Bas: ‘Via de Vrijwilligers Centrale Amsterdam ben ik gaan kijken wat er bij mij in de buurt te doen was en zo ben ik hier bij de Domselaerstraat terecht gekomen. Als activiteitenbegeleider. Eerst voor een dag in de week, maar inmiddels ben ik hier elke week drie dagen. Eigenlijk doe ik alleen maar leuke, positieve dingen met bewoners.’
Even aan elkaar wennen
‘In het begin ging het moeizaam, ik moest wennen en de bewoners ook,’ vertelt Bas. ‘Ze hebben de kat een tijdje uit de boom gekeken. Toenadering en vertrouwen hebben tijd en geduld nodig.’
‘Na ongeveer twee maanden was er een kantelpunt,’ gaat Bas verder. ‘Ineens kwamen bewoners naar me toe voor activiteiten. Ik heb aanvankelijk wel overwogen om het op te geven, maar ik ben blij dat ik gebleven ben. Nu heb ik het gevoel dat ik hier behoorlijk op mijn plek ben. Bij mij is het idee ontstaan om hier meer mee te gaan doen. Misschien ga ik me wel laten omscholen tot zoiets als ondersteunend begeleider. Ik heb bij de Domselaerstraat al allerlei cursussen kunnen volgen: BHV, LVB, psychopathologie, dat is mooi.’
Bas bakt als vrijwilliger bij de Domselaerstraat
Goeie aanvulling op de begeleiding
‘Met bewoners doe ik allerlei dingen waar de begeleiding niet altijd aan toekomt,’ benoemt Bart. ‘Ik probeer me goed bewust te zijn van mijn rol, want ik wil de begeleiders niet voor de voeten lopen. Ik ben er voor de bewoners. Ik ben extra. Met een groepje bewoners ga ik naar Artis of naar het De Mirandabad. We doen een boodschap, we wandelen door het Oosterpark, gaan naar de markt, sporten en kleuren mandala’s. We kijken samen voetbal op tv, compleet met chips.’
Bas: ‘Ik ben niet zo’n bingotype, maar het zijn meestal hele gewone, huiselijke dingen die ze graag willen doen. Soms bak ik wat met bewoners, gevulde koeken, kleine soezen. Dat is leuk. Mensen twijfelen al snel, “O, dat kan ik niet,” maar ze kunnen het natuurlijk wel. Dat maakt bewoners trots. Zo haal je samen kleine successen. En het resultaat eten we met z’n allen lekker op.’
Herkenning
‘Ik probeer hier gewoon een mens tussen de mensen te zijn,’ zegt Bas. ‘Ik herken veel dingen van mezelf in de bewoners, zoals verslaving, dwangmatigheden en het in jezelf gekeerd zijn. Daardoor ben ik ook een beetje een lotgenoot.’
‘Dingen die ik belangrijk vind, stop ik hier niet weg. Dus ik benadruk ook bij de Domselaerstraat het belang van bewegen en gezonde voeding. Daar is nog best wat te winnen,’ legt Bas uit. ‘Het is vaak te zoet, te zout en te vet. De meeste bewoners eten te weinig groenten en teveel koolhydraten, waardoor ze, in combinatie met weinig bewegen, gemakkelijk overgewicht ontwikkelen. Als je gezond eet, voel je je gewoon beter, dat is goed voor lichaam en geest.’
Voldoening en jezelf kunnen zijn
‘Het geeft voldoening dat bewoners blij zijn om mij te zien,’ vertelt Bas. ‘Ik kom hier om leuke dingen met ze te doen, dingen die ze zelf willen en dat vinden mensen fijn. Als ik thuiskom hoef ik niet bij te komen, het vrijwilligerswerk geeft me energie.’
Bas vult aan: ‘De sfeer is heel goed bij de Domselaerstraat, huiselijk, ook omdat er elke dag wordt gekookt. De collega’s zijn leuke, aardige mensen. De bewoners zijn allemaal anders, ieder met hun eigen verhaal. Ik kan hier mezelf zijn. Het geeft me ook een stukje realiteit. Als ik niet op het juiste moment hulp had gezocht, als ik geen liefdevol sociaal netwerk had gehad, had het met mij heel anders kunnen aflopen.’
‘Als ik niet op het juiste moment hulp had gezocht, als ik geen liefdevol sociaal netwerk had gehad, had het met mij heel anders kunnen aflopen.’
Blijven groeien
‘Sommige bewoners zitten wel heel erg in hun eigen wereld, maar het lukt me steeds beter om contact te maken, om mensen een beetje in beweging te krijgen. Ook van de persoonlijk begeleiders steek ik veel op. Ik kijk en luister hoe zij dingen aanpakken. Als ik zie hoe ervaren sommigen zijn in het omgaan met bewoners, daar leer ik veel van,’ zegt Bas.
