Henk Marlon Boschman gebruikt zestien jaar cocaïne en bezoekt al jaren de gebruikersruimte Elsrijkdreef van HVO-Querido bij metrostation Ganzehoef.
Hij wordt in 1962 geboren in Paramaribo. Op zijn achtste komt hij naar Nederland. Hij is moeilijk opvoedbaar en zijn familie stuurt hem op zij zestiende naar een strenge oom in Groningen en later voor nog meer orde en tucht naar familie in Suriname. Hij voltooit daar het Lager Beroepsgericht Onderwijs en de Middelbare Handelsschool. In 1982 keert hij terug naar Nederland, opnieuw in Amsterdam Zuidoost. Hij heeft diverse baantjes: sterilisatie-assistent, kantoorbanen, klussen in de tuin. Inmiddels is de Bijlmer al 36 jaar zijn thuis.
‘Eerst had ik een eigen woning, maar nu woon ik even bij mijn ouders,’ vertelt Marlon. ‘Ook ben ik in gesprek met Fleerde. Dat is begeleid zelfstandig wonen hier in de buurt. Ik wil graag op mezelf wonen.’
Wat vindt Marlon van de gebruikersruimte Elsijkdreef?
Marlon vertelt: ‘Deze gebruikersruimte is nodig aan vervanging toe. Ik vind het flink verwaarloosd. Maar, het is altijd nog beter dan het trappenhuis natuurlijk. Het is fijn dat er iets wordt gedaan aan verslavingszorg, maar ik weet niet of het genoeg is. Er is wel veel aan huisvesting en dagbesteding, zoals de Workforce. Dat is wel goed. Ook de kerk brengt drie keer per week warm eten. Maar er zijn veel mensen die in een kring rondcirkelen. Je zou het eigen het hele pakket goed moeten regelen: een huis én een baan.’
Henk Marlon Boschman
Waarom wil Marlon graag zelfstandig wonen?
‘Als ik op mezelf woon, kan ik me concentreren en richten op het schrijven van gedichten. Daar heb je rust voor nodig,’ legt Marlon uit. ‘Ik ben begonnen met het schrijven in de bajes. Elke zondag schreef ik een gedicht en dat las de dominee dan voor. Daar is toen een bundeltje van gemaakt met 22 gedichten van mij. Daar wist ik niks van. Ik moest plotseling op het podium komen toen die gedichten bij een officiële aangelegenheid werden uitgereikt. Ik schaamde me rot. Veertig boekjes waren het, die heb ik allemaal weggegeven. Mijn moeder heeft er ook nog een. Als inspiratie gebruik ik boeken die helpen je geestelijk welzijn verbeteren, zoals Deepak Chopra en Wayne Dyer. Maar detectives als G-Man Jerry Cotton vind ik ook mooi. Zelf lees ik geen gedichten van anderen, omdat ik daar niks spiritueels in kan ontdekken.’
Marlon wil ook graag aan het werk
‘Schrijven zie ik niet als werk,’ gaat Marlon verder. ‘Dichten is gewoon een uitlaatklep. Ik zou liever gewoon werken en in mijn vrije tijd schrijven. Als baan zou ik wel iets met kinderen willen doen, zoals kleuterleider zijn. Zorg en toezicht voor kinderen vind ik namelijk heel belangrijk. Maar ik vind de bouw ook leuk werk. Heb ik ook gedaan, als tegelzetter en stukadoor gewerkt. Zolang ik maar samen met anderen werk. Dat kan heel stimulerend zijn. Je leert ervan. Als je tegen anderen staat te schreeuwen en mensen voortdurend corrigeert, heb je het eigenlijk tegen jezelf.’
Waar gaan de gedichten van Marlon over?
‘Als ik dicht, zet ik gewoon mijn gedachten op papier. Het dwingt me om na te denken,’ legt Marlon uit. ‘Ik schrijf over mensen, over hoe ik de wereld zie en ervaar. En over hoe het zou moeten zijn, ik schets ook het ideaal. Je hebt tenslotte niet voor niets fantasie gekregen. Die moet je gebruiken. Veel mensen hebben geen besef van hun eigen talent. Iedereen kan iets.’
‘Ik wil ook nog een boek schrijven,’ benoemd Marlon. ‘In proza onder de titel Tweestrijd, over de strijd tussen goed en kwaad in elk mens. Het wordt niet perse mijn levensverhaal. Ik neem wel mezelf als uitgangspunt, maar je moet het zo opschrijven dat 80% van de mensen zichzelf er in herkent.’
Een kijkje in de dichtkunst van Marlon
Gebroken spiegel
Als ik in de spiegel kijk
Dan zie ik een man
Iemand die niet op mij lijkt
Ik vraag mij af hoe dat kan
Getekend door het leven
Een ernstig en hard gezicht
Niets gehad, veel gegeven
Enkel dit gedicht
Ik kijk hem diep in de ogen
En zie teleurstelling en verdriet
De lopende tranen begin ik te drogen
En zorg dat niemand het ziet
Dan lacht hij naar mij
Maar is die lach wel echt?
Gevangen in de spiegel en toch vrij
Of is dat het laatste waar hij voor vecht
Nu lacht hij niet meer
En kijkt hij in de ogen
Hij weet het, het leven doet zeer
Zou er meer liefde bij mogen?
Zitten wij op dezelfde lijn
Hopend op meer liefde en geluk?
Dit alles vind ik alleen maar schijn
En met mijn vuist sla ik de spiegel stuk
H. Marlon Boschman
Meer bijzondere hobby’s van de cliënten van HVO-Querido
Daar lees je over in de rest van de cliëntverhalen. Tussen onze bewoners zitten namelijk veel kunstzinnige types. Schilders, dichters, noem het maar op. Kevin heeft een passie voor ICT en is vrijwilliger bij het HVO-Querido Digicafé. Menno en Charlotte maken kleurrijke schilderijen. Sini’s hobby is koken. Theo heeft wel 200 klokken. Daniël sport graag, wielrennen bijvoorbeeld, en Ruud schrijft graag: proza, soms poëzie en soms een lied.
