Shirkani Mansour (1964) kijkt met moeite terug op zijn leven. Hij vertelt: ‘Laatst las ik mijn dossier van de UWV en dacht: wat een arme man is dat. Het is heel moeilijk jezelf daarin te herkennen. Daarom ben ik zelf begonnen een boek te schrijven, mijn levensverhaal.’ Wat staat daar in? Dit artikel geeft je vast een voorproefje.
Hoe is Shirkani bij HVO-Querido terechtgekomen?
Toen Shirkani werd geboren heette zijn land nog Perzië. Hij was goed in scheikunde en volgde een laboratoriumopleiding. Maar de revolutie was zijn familie niet goed gezind en hij moest vluchten: Afghanistan, Pakistan en India. Uiteindelijk belandde hij hier in Amsterdam. Shirkani woont momenteel in een aanleunwoning van de Varikstraat. Dat is een woonvoorziening voor mensen met een dubbele diagnose. Hij gaat binnenkort begeleid wonen via BW Diemen.
Shirkani vertelt: ‘Hoewel ik vroeger veel op straat heb gelopen, zag ik eigenlijk niks. Ik was zo geconcentreerd op gebruiken, dat ik verder niks deed. Je loopt ook niet echt, je wordt gelokt. Dat was ik op een gegeven moment het helemaal zat. Nu pas zie ik hoe prachtig Amsterdam is.’
Hoe gaat het nu met Shirkani?
‘Vroeger waren mijn gordijnen altijd dicht, vertelt Shirkani. ‘Nu niet meer. Ik heb geen geheimen meer. What you see, is what you get. En ik werk tegenwoordig als vrijwilliger bij het asielzoekerscentrum in Noord. Het is daar zo groen en prachtig, wow.’
Ondanks deze stappen, gaat het Shirkani te traag. ‘Van de nachtopvang, naar de Varikstraat naar begeleid wonen via BW Diemen. Ik zie de Varikstraat als een tussenstation en dat mag je blijkbaar niet overslaan. Je bent hier totdat je visa en dergelijke in orde zijn en dan reis je weer verder. Toch heb ik in de tussentijd respect voor het huis gekregen. Soms heb je een bewoner die de boel dwarsboomt, dan weer is er een medewerker die tegenwerkt. Je moet het een beetje treffen. Want begeleiding komt van de medewerkers, niet van de instantie.’
Shirkani bij zijn favoriete boom, foto Jildiz Kaptein
Je kiest je buren niet uit
‘Het is te druk in de satellietwoningen,’ benoemt Shirkani. ‘Drie mensen is te veel en je kan je buren niet uitkiezen. Mensen hebben ook niets te doen, dus is iets al snel te veel. Als ik binnenkom, is het doodstil in het gebouw. Maar, ik wil niet meer klagen. Ik gooi het roer om.’
Shirkani voegt toe: ‘Jarenlang heb ik me afgevraagd: waarom moest de revolutie in mijn jeugd plaatsvinden? Waarom moest ik mijn land ontvluchten? Waarom ben ik verslaafd geraakt? Maar zelfs al zou ik de antwoorden weten, dan had het mij niet veel verder geholpen. Ik moet nu iets doen. Ik heb al genoeg nare dingen meegemaakt. Tijd voor wat positieve dingen.’
Complimenten doen bijna meer dan drugs
Shirkani laat een lovend getuigschrift zien van zijn werk als beheerder van het open leercentrum van het COA. Over die complimenten zegt hij: ‘Dat doet me nu bij wijze van spreken meer dan een kilo cocaïne, haha. Zelfvertrouwen is macht. En de grootste macht die een mens heeft, is kunnen kiezen. Niemand verwacht iets van je behalve jezelf. Je bent er en dat is genoeg. Ik ga niet meer zitten toekijken. Er zijn veel dingen te doen. Voor vluchtelingen, voor verslaafden, voor daklozen.’ Shirkani steekt zijn handen uit de mouwen voor zijn medemens.
Wil jij ook iets doen voor je medemens?
Denk dan eens aan werken in de zorg. Zij-instromers zijn namelijk hartstikke welkom! Werp een blik tussen de vacatures of doe bijvoorbeeld een eenmalige donatie. Lees meer over manieren hoe jij kan helpen.
