Ronnie is al 3 maanden huismeester van Het Anker, elf satellietwoningen om de hoek bij De Aak. Dat is de voorziening van HVO-Querido voor gasten met een medische zorgvraag en meervoudige kwetsbaarheid in Osdorp.
Vijf van deze appartementen zijn bedoeld voor permanente bewoning, de zes andere zijn opgezet als tussenstation voor gasten die willen en kunnen doorstromen naar meer zelfstandigheid. Huismeester Ronnie (1965) woont in een appartement in de laatste categorie. Hij is de zoon van een Surinaamse vader en een Nederlandse moeder en geboren en getogen in Amsterdam.
‘Mijn moeder had een wasserij,’ vertelt Ronnie. ‘Mijn vader werkte bij het energiebedrijf van de gemeente. Op een gegeven moment zijn ze gescheiden en is mijn vader teruggegaan naar Suriname en gaan drinken. Sad story. Ik trok altijd meer naar de Nederlandse kant. Als kleine jongen wilde ik vrachtwagenchauffeur worden. Ik hield van autorijden. Nu rijd ik op mijn scooter door de stad, dat is ook ontspannend.’
Schulden, geen overlast
Ronnie: ‘Voordat ik dakloos werd, woonde in Amsterdam Zuid en in De Pijp. Mijn woning ben ik kwijtgeraakt door schulden vanwege mijn drugsgebruik, niet vanwege overlast of zo. Ik hield de boel altijd goed bij.’
‘Meer dan de helft van mijn leven, meer dan 25 jaar, ben ik aan de harddrugs geweest,’ benoemt Ronnie. ‘Daardoor heb ik geen kinderen. Dat vind ik nu wel eens jammer, maar het was wel verstandig. Een gebruikende vader? Dat zag ik echt niet zitten. Drugs was nummer één. Je hebt geen aandacht voor iets anders. Je kan geen verantwoordelijkheid dragen.’
‘Ik mocht verkopen bij inloophuizen en gebruikersruimten van De Regenboog Groep. Ze wisten wat ze aan mij hadden,’ vertelt Ronnie. ‘Als je de Zeedijk en de Warmoesstraat toen en nu vergelijkt, dat is een wereld van verschil.’
Ronnie, huismeester bij De Aak
Van opvang naar opvang
‘Na mijn ontruiming heb ik eerst bij de Gastenburgh en het Hekelveld gewoond van het Leger des Heils en daarna bij HVO-Querido, onder andere bij de nachtopvang in Zuidoost. Op een gegeven moment waren ze mij zat in de stad en toen moest ik naar de Bijlmer. Ik kon meteen in de heroïneverstrekking van de GGD terecht,’ zegt Ronnie.
‘Ik woon nu zeven jaar bij de Aak en ben helemaal gestopt met drugs,’ benoemt Ronnie. ‘Eerst in het oude pand, toen in het nieuwe pand en nu hier. Het had niet lang meer moeten duren of het was helemaal fout gegaan. Toen ik hier binnenkwam woog ik geen vijftig kilo meer. Als je jezelf gaat verwaarlozen, dan gaat het heel snel hoor.’
‘Veel bekenden van mij uit het circuit kijken er van op dat ik clean ben,’ zegt Ronnie ook. ‘Ze hebben er respect voor. Toen ik net clean was, kon ik geen drugs zien. Ik ging er fel tegenin. Nu is de knop bij mij dusdanig om dat ik er geen moeite meer mee heb. Al zou ik toch graag ergens wonen waar je niet de hele dag wordt geconfronteerd met drank en drugs.’
Ronnie is nooit te beroerd om iets te doen
‘Altijd ben ik bezig. Ik ben niet iemand om stil te zitten,’ vertelt Ronnie. ‘In de Aak deed ik altijd al corvee: helpen in de keuken of met de koffie, klusjes doen. Daarom hebben ze me denk ik als huismeester gevraagd. Ik sta altijd klaar om te helpen, al is het geen makkelijker werk met deze moeilijke doelgroep. Ik ben nooit te beroerd om iets te doen, maar ik ken mijn beperkingen. Jaren geleden heb ik namelijk een ernstig ongeluk gehad.’
Ronnie legt uit: ‘Ik ben onder de metro gekomen bij een vechtpartij. Bekken verbrijzeld, ik lag helemaal aan diggelen, maar ik heb het toch overleefd. Daar was ik toen nog heel boos over, van mij hoefde het toen niet meer. Acht maanden in het ziekenhuis, opnieuw leren lopen, dat was niet niks. Een tijdje was ik bang om te vallen. Ik was toen op straat, dat ging van kwaad tot erger. Toen heeft HVO-Querido mij opgevangen en nu doe ik iets terug.’
Ook blijft Ronnie scherp op drugsgebruik. ‘Bij de Aak wordt er nou eenmaal gebruikt, dat weet de leiding ook, maar ik heb hier bij Het Anker wel een beetje zeggenschap. Als er hier een dealer voor de deur staat, dan stap ik er gelijk op af en vraag netjes wat ie komt doen. Ik ben wel huismeester, maar geen politieagent. Van de elf mensen hier is er eentje die gebruikt. Dat is jammer, maar mensen moeten het zelf weten. Zolang ze hier maar geen overlast veroorzaken of troep maken. Je eigen woonomgeving, die houd je een beetje netjes.’
Wat maakt huismeester zijn leuk?
‘Het leuke van hier huismeester zijn, is dat je het vanaf het begin meemaakt,’ vertelt Ronnie. ‘Je kan zelf bepalen hoe je het doet. Met de begeleiding heb ik een lijst gemaakt met tien punten waar ik hier voor zorg.’
‘De band met de bewoners is ook leuk,’ gaat Ronnie verder. ‘Ze nemen dingen van mij aan en omgekeerd. Als ik iets niet goed doe, dan wil ik het ook graag horen. Bewoners kunnen altijd bij mij terecht. Als ik kan en ik heb de tijd dan help ik ze. Ik weet hoe het is om afhankelijk van anderen te zijn. Bewoners vertrouwen me. Iemand die je kan vertrouwen, dat wordt echt gewaardeerd. Ze geven mij zo hun pinpas om een boodschap te doen.’
Behoefte om door te stromen
‘Ze doen wat ze kunnen bij de Aak en daar heb ik respect voor,’ zegt Ronnie, ‘maar ik had al lang doorgestroomd moeten zijn naar een eigen plek. Ik kan dat echt wel aan. Helaas is er voor mij nog steeds geen woning vrij. Huismeester zijn is wel een mooie opstap naar zelfstandigheid. Nu kan ik me bewijzen en laten zien dat ik mezelf kan redden.’
‘Ik heb altijd veel zelf gedaan,’ vult Ronnie aan. ‘Niemand hoeft mij te porren. Ik ben vrij van schulden en ik heb geen verslavingsproblemen meer. Mijn geld gaat niet op aan drugs, dus ik heb wat achter de hand. Het is schoon en netjes in mijn woning. Ik hoop zo snel mogelijk op mezelf te wonen. Ik doe alles wat daarvoor nodig is.’
Waar wil Ronnie dan heen? ‘Ik wil graag in Amsterdam blijven. Natuurlijk heb ik mijn voorkeuren qua buurt, maar ik zeg voorlopig nergens nee tegen.’
