Hij werkt al zo’n 10 jaar bij HVO-Querido in diverse functies en per 1 december 2020 is Mark Jaspers officieel de nieuwe teammanager van het Martien Schaaperhuis. Daar geeft Mark dan leiding aan een team van 35 medewerkers die zorgen voor 60 bewoners op IJburg.
Mark Jaspers (1979) is geboren in Groningen en verhuist op zijn achtste met zijn ouders naar Nieuwendam in Amsterdam Noord. Zijn moeder werkt in de uitgeverswereld, onder meer bij de CPNB en de Bezige Bij, zijn vader is huisman omdat hij op jonge leeftijd arbeidsongeschikt is geraakt.
Omdat hij zin heeft om op eigen benen te staan, verlaat Mark al op zijn zeventiende het ouderlijk huis en breekt zijn middelbare schoolopleiding af. ‘Op school en thuis waren er wat conflicten en ik kreeg steeds meer de behoefte om zelf het avontuur aan te gaan. Mijn moeder was het er niet mee eens en stopte mijn leefgeld, waardoor ik mezelf moest bedruipen. Ik ging werken via het uitzendbureau en deed verschillende baantjes. Ik kwam uiteindelijk terecht bij Van der Linde op de Rozengracht, een winkel in kunstenaarsbenodigdheden. Een fijne, warme plek met een goede sfeer. Ik heb daar met veel plezier gewerkt, maar kwam er ook achter dat een opleiding toch handig is. Ik heb mijn havo afgemaakt in het volwassenenonderwijs. Dat lag mij beter.’
Kok
Mark: ‘Na de havo heb ik een blauwe maandag een opleiding gevolgd om leraar maatschappijleer te worden, maar dat was niks. Daar was ik toen helemaal niet klaar voor. Via een vriendin kwam ik in de horeca terecht en dat was leuk en anders. Ik kreeg daar veel energie van en raakte al snel verknocht. Uiteindelijk heb ik in veel verschillende hotels en restaurants gewerkt in Amsterdam. In deze periode heb ik ook veel gereisd door Europa, India, Nepal, Thailand, Australië en Nepal. Door het reizen is mijn blik op de wereld enorm verbreed en heb ik geleerd om eigen keuzes te maken.’
Toekomst?
‘De sfeer en de dynamiek in de keuken spraken mij aan. Het was hard werken, samen de klus klaren, maar ook inspirerend en na afloop vaak gezellig. Maar op een gegeven moment ging ik de sociale kant missen,’ vertelt Mark. ‘Je werkt toch veel afgesloten in de keuken. Als anderen wat leuks aan het doen waren, was ik aan het werk. Ik had bijna geen tijd meer voor mezelf. Dus ben ik gaan nadenken. Wat wil ik voor de toekomst? Toen heb ik besloten om het over een andere boeg te gooien en ben ik op mijn 26e Maatschappelijk Werk en Dienstverlening gaan studeren aan de HvA.’
Mark: ‘Sociale vraagstukken heb ik altijd al interessant gevonden, mensen ondersteunen als ze vastlopen.’
Goede stap
‘Op de middelbare school was maatschappijleer al mijn favoriete vak. Sociale vraagstukken vind ik interessant. Ik raakte heel enthousiast van de studie MWD,’ legt Mark uit. ‘In één op één gesprekken mensen ondersteunen bij vragen waar ze in vastlopen. Dat leek me geweldig om te doen en dat vind ik nog steeds. De studie bleek het juiste moment voor mij en door twee dagen per week als kok te blijven werken, kon ik het betalen. Het is een brede opleiding en ik deed kennis op over psychologie, sociologie, filosofie en hoe het sociale bestel in Nederland is ingericht. Het was heel leerzaam. Daarna spitsten we ons meer toe op de verschillende doelgroepen, reflecteren, onderzoek en ervaring op doen door stage.’
Kiezen voor werk vanuit levenservaring
Mar: ‘Hulpverlener is een heel mooi beroep. Mensen verder kunnen helpen bij hun ontwikkeling, met veel met mensen in contact staan, er zijn voor een ander. Het werk geeft mij persoonlijk veel voldoening.’
‘Naast deze redenen speelde ook mijn eigen ervaring een rol,’ benoemt Mark. ‘Mijn vader heeft nog voor mijn geboorte een hersenbloeding gehad. Na een lange periode van herstel, bleek hij behoorlijke schade te hebben aan zijn korte- termijngeheugen en was werken niet meer mogelijk. Hij was een levenslustig en een activistisch persoon, dus het betekende een groot keerpunt in zijn leven. Op latere leeftijd had het best wel een impact op ons gezin. Mijn zus, broer en ik moesten hem al op jonge leeftijd zaken helpen herinneren, vooral ook buiten kon hij snel de weg kwijt raken. Zo krijg je denk ik toch een bepaald verantwoordelijkheidsgevoel mee. Mijn vader heeft zichzelf opnieuw leren uitvinden en heeft zich altijd volledig voor het gezin ingezet, daar heb ik veel bewonderding voor.’
‘Psychiatrische klachten kwamen ook in onze eigen familie voor, voornamelijk aan mijn moeders kant. Daar hebben we best veel over gesproken thuis,’ gaat Mark verder. ‘Daarnaast heeft het een hele tijd geduurd voor ik zelf een eigen huis vond. Ik heb gekraakt en op veel tijdelijke plekken in de stad gewoond, voordat ik rond mijn 24ste uiteindelijk iets voor mezelf kreeg. Zo weet ik hoe belangrijk een woning is als stabiele basis. Bij mijn eerste huurwoning sprong ik letterlijk een gat in de lucht.’
Samengevat: ‘Al deze ervaringen hebben me gevormd, hebben denk ik bijgedragen aan mijn keuze voor het sociaal werk en zijn nog steeds een motivatie voor mijn werk.’
Mark: ‘Mijn levenservaring heeft me gevormd en bijgedragen aan mijn keuze voor sociaal werk.’
Toch weer via de keuken de zorg in
‘Uiteindelijk kwam ik via een uitzendbureau bij HVO-Querido terecht in de keuken van BW Masira, omdat het na de financiële crisis lastig was ergens tussen te komen. Na Masira kwam ik bij het Anton de Komplein en later bij het Martien Schaaperhuis. Dat is voor mij een hele goede match gebleken,’ legt Mark uit. ‘Ik was meteen enthousiast. HVO-Querido vond ik meteen een mooie, innovatieve organisatie waar mensen met veel gedrevenheid en passie doen wat goed is voor bewoners en medewerkers. Het ontwikkelingsgerichte werken op het Martien Schaaperhuis sprak me nog extra aan. Ik voelde me er meteen thuis.’
‘Dus toen ze een persoonlijk begeleider zochten heb ik gesolliciteerd en ben ik in vaste dienst gekomen,’ vertelt Mark. ‘Ik vind het leuk en bijzonder om dicht bij mensen te staan in een woonvoorziening. Zo kan ik veel voor bewoners betekenen die vaak nog een te grote kwetsbaarheid hebben om op zichzelf te wonen. We hebben een uitdagende groep bewoners, mensen die kampen met psychiatrische problematiek en soms ook verslaving. De meesten hebben de wens om zelfstandig te gaan wonen, maar soms blijkt dit niet haalbaar en gaan we samen op zoek naar de dan best passende woonvorm voor de lange termijn. De dynamiek van ontwikkeling, maar ook de grote diversiteit van onze bewonersgroep, maakt het werk voor mij extra boeiend.’
Mark: ‘Het Martien Schaaperhuis heeft dynamiek en diversiteit. Dat maakt het werk voor mij extra boeiend.’
Door blijven groeien
Mark: ‘Toen de functie voor maatschappelijk werker ontstond, heb ik gesolliciteerd en dat opgezet. Ik ging ook de roosters maken. Na twee jaar stopte beide zorgcoördinatoren vlak achter elkaar en ben ik aangenomen voor een van de opengevallen vacatures. Overzicht houden past bij mij en het geven van werkbegeleiding vond ik ook leuk. Coachen, aansturen op overstijgende processen en nauw samenwerken met Suzanne, onze teammanager, vond ik erg leuk om te doen. Het voelde als een natuurlijk proces, als natuurlijke groei en het samenwerken met alle collega’s gaf me veel plezier.
‘Toen Suzanne op een gegeven moment voorstelde of ik geen teammanager wilde worden, vond ik het eerst een gek idee om haar rol te vervullen,’ benoemt Mark. ‘Juist omdat ik zoveel waardering had voor haar en de manier waarop zij de verantwoordelijkheid nam voor de gehele woonvoorziening. Na er met veel collega’s over te hebben gesproken, heb ik een ontwikkeltraject gevolgd. De steun en het vertrouwen hebben mij enorm geholpen het afgelopen jaar en ik ben haar daar erg dankbaar voor. Die kansen voor ontwikkeling wil ik anderen ook gaan bieden.’
Mark: ‘Dankzij het steun en vertrouwen van collega’s, kan ik me blijven ontwikkelen.’
Gelachen, gewerkt en een potje pool gespeeld
Mark: ‘Op een ideale werkdag heb ik niet teveel mail gekregen. Heb ik leuke gesprekken gevoerd met collega’s waarin goede ideeën naar voren zijn gekomen en er is gelachen. Maar ben ik ook productief geweest en heb ik meegewerkt aan het behalen van organisatie- of teamdoelen. Daarbij was mijn agenda niet te vol, maar was er tussendoor ook ruimte voor een spontaan praatje met een bewoner of om samen een potje pool te spelen. Dan fiets ik met een goed gevoel naar huis.’
Meer lezen over het Martien Schaaperhuis?
Lees dan verder in deze verhalen.
