‘Ik vorm nu met zo’n vijftien mensen een woongroep,’ vertelt de Surinaamse Zabida. Ze is als ongedocumenteerd persoon in Amsterdam geraakt. ‘De groep is een mix van mannen en vrouwen met wie ik goed kan opschieten. Het zijn allemaal mensen die rustig zijn en met wie je kan lachen.’
Het idee dat de bewoners leefgeld krijgen en zelf verantwoordelijk zijn voor bijvoorbeeld het maken van het ontbijt en de lunch, vindt Zabida prettig. ‘Ik werk graag samen met anderen en ben het liefst actief. Om diezelfde reden ga ik graag naar het Wereldhuis, een ontmoetingsplaats voor ongedocumenteerde mensen. Daar kook ik af en toe.’
Zabida Nourmohamed
Rust, overzicht en uitslapen
‘Het fijne aan wonen in een kleine 24-uurslocatie, is dat het rustig en overzichtelijk is. En ik kan nu weleens langer in mijn bed blijven liggen, in plaats van dat ik voor een bepaalde tijd de opvang moet verlaten. Eten, slapen, douchen en wegwezen, was het voorheen. Dat uitslapen is wel zo fijn, zeker als ik een nacht van mijn problemen heb wakker gelegen.’
Vechten voor gerechtigheid
Zabida emigreerde in 1988 voor de liefde van Suriname naar Nederland. ‘Ik kreeg een tijdelijke verblijfsvergunning, maar die werd na twee jaar ingetrokken nadat mijn man me bedroog en er op slinkse wijze een scheiding doorheen drukte. Dat lukte hem omdat ik de regels in Nederland nog niet kende.’
Na de scheiding overwoog Zabida om terug te gaan naar Suriname. ‘Maar ik besloot te blijven, omdat ik wilde vechten voor gerechtigheid en een verblijfsvergunning.’
Begin jaren negentig overleden haar beide ouders kort na elkaar. ‘Toen had ik als enig kind geen familie meer en was teruggaan naar Suriname voor mij geen optie meer.’
Toekomst
In juli heeft Zabida anderhalf jaar de tijd gekregen voor het maken van een vastomlijnd toekomstplan. ‘Ik hoop uiteraard nog steeds op een verblijfsvergunning. Een advocaat werkt voor mij aan een procedure voor een verblijfsvergunning op medische gronden.’
Zabida heeft namelijk sarcoïdose, een zeldzame ziekte waarbij er zonder aanleiding in haar lichaam ontstekingen ontstaan. ‘Ook voel ik me door deze ziekte vaak lusteloos.’ Bovendien is het jarenlange leven in onzekerheid niet bevorderlijk geweest voor haar mentale gezondheid. ‘Soms heb je zoveel zorgen dat je de hele avond in je hoofd zit.’
Wat doet ze als de opvang na anderhalf stopt en ze voor haar situatie geen oplossing ziet? ‘Dat weet ik niet. Ik kan me op dit moment niet voorstellen dat ik ooit terugga naar Suriname. In Nederland ken ik mensen, in Suriname heb ik niemand meer.’
