Carla Vermorken is een geboren en getogen Amsterdamse. Ze woont in het Judith van Swethuis en doet regelmatig leuke dingen in het naastgelegen centrum De Miranda, waar ze onder meer tekent en schildert.
Carla Vermorken, Landschap
‘Ik ben geboren op Valentijnsdag in 1955,’ vertelt Carla Vermorken. ‘Eerst zat ik op een gewone school, maar na de tweede klas heeft mijn moeder mij op een bijzondere school gedaan. Al op mijn veertiende jaar ben ik ziek geworden. Ik ben vaak opgenomen geweest. Meestal was dat niet zo lang, vaak negen maanden. Daarna ben ik weer terug maar mijn ouders gegaan.’
Er is gezelligheid in het Judith van Swethuis
Carla Vermorken, Bladeren
Carla gaat verder: ‘Op een gegeven moment kom ik niet meer alleen thuis blijven wonen. Ik deed helemaal niks meer. Ik bleef maar in ben liggen en kwam er niet meer uit. Dat is niks. Nu woon ik inmiddels ruim twee jaar in het Judith van Swethuis. Ik vind het hier heel fijn, je hebt mensen om je heen en gezelligheid.’
Uit het hoofd
Carla Vermorken, Spiegel en muis
‘Tekenen vind ik heel leuk,’ vertelt Carla. ‘Ik kan me niet herinneren dat ik het als kind veel deed. Nu schilder of teken ik elke maandag. Ik teken gewoon uit mijn hoofd, niet van een plaatje. Ik bedenk zelf wat ik maak.’
‘De begeleider stelt dan bijvoorbeeld voor om iets met houtskool te gaan maken en dan bedenk ik rotsen of een spiegeltje en een muis of wat dan ook,’ legt Carla uit. ‘Waterverf vind ik heel leuk om te doen en roze is mijn lievelingskleur. We hebben ook een keer gestempeld met blaadjes van de bomen. Dat zou ik nog wel eens willen doen. Deze mandala hebben we bijvoorbeeld eerst zelf getekend.’
Carla Vermorken
Wat zullen de mensen denken?
Carla Vermorken, Rotsen
‘Ik durf niet zo goed alleen over straat, dus ik ben maar één keer in een museum geweest,’ benoemt Carla. ‘Het is mijn probleem dat ik denk dat mijn lichaam rond, schuin en scheef is. En dan moet ik huilen. Dat komt door mijn ziekte. Ik kan er niets aan doen dat ik dat denk. Vaak moet ik het aan de begeleiding vragen en dan zeggen ze altijd: nee hoor, je bent helemaal niet rond, schuin en scheef, maar toch blijf ik dat denken. Ik blijf bang dat buitenstaanders dan denken: kijk, dat zijn allemaal patiënten. Dan denk ik dat mensen over me roddelen, want ik ben een beetje achterdochtig.’
Hoe vult Carla haar dagen?
Carla Vermorken, Roze
‘Naast tekenen en schilderen, zing ik ook graag,’ vertelt Carla. ‘Ook doe ik mee met de kookgroep en de herstelgroep. In het weekend ga ik vaak naar mijn vriend. We zijn al 31 jaar samen en hij is echt een lot uit de loterij. Soms ga ik ook naar mijn zusje. Eigenlijk ben ik best druk. De begeleiding moet mij wel stimuleren, maar dan doe ik graag aan veel dingen mee.’
Meer verhalen over kunst lezen
Waar Klaas zijn kunst als business ziet, ziet Ernesto zijn schilderijen niet eens per se als kunst. Robert gebruikt kunst als therapie en Charlotte maakt juist kunst uit het hart. Carel gebruikt tekenen en schilderen om zich te concentreren. Kunst maken helpt bewoner Henk juist met zijn angststoornis. Marlon maakt poëzie en Maaike combineert fotografie en schilderkunst. Talal is met zijn schilderijen de Syrische Bob Ross. Patrick houdt zo van mode ontwerpen, dat hij het in de studio én thuis doet.
