De zeventienjarige Quincy woont zelfstandig in Slotermeer en wordt begeleid door HVO-Querido. Ze heeft een katje van ruim negen weken, genaamd Stewie, naar een personage uit de tv-serie Family Guy.
Quincy Couch (1999) wordt geboren in Reigersbos in Amsterdam Zuidoost en groeit grotendeels op in het oude deel van Diemen. Ze heeft een oudere zus en een halfbroer. ‘Mijn ouders werkten in de horeca, ze hebben een paar eigen restaurants gehad en tussendoor werkten ze voor anderen. Omdat ze altijd aan het werk waren, waren ze nooit thuis.’
Bij vrienden, familie, een gesloten groep en op straat
‘Omdat het thuis niet zo lekker ging, ben ik op mijn vijftiende het huis uitgegaan,’ vertelt Quincy. ‘Ik kon toen 10 maanden bij de stiefmoeder van mijn toenmalige vriendje terecht. Met dat vriendje heb ik het al snel uitgemaakt, want hij was door drugsgebruik een heel andere persoon geworden, maar ik kon daar wel blijven wonen. Hij zat toch ergens anders.’
‘Daarna heb ik heel even bij Meisa gezeten, op een gesloten groep voor meisjes,’ gaat Quincy verder. ‘Dat was echt vreselijk, helemaal niks voor mij. Toen heb ik een paar maanden bij mijn biologische vader gewoond in Buitenveldert. Hij is weggegaan toen ik twee was. Ik wist altijd wel dat ik ook een biologische vader had, dat was geen geheim, maar ik kende hem niet. Hij moest er ook erg aan wennen, want na een paar maanden kregen we ruzie en heeft hij mij op straat gezet. Een paar weken heb ik toen bij zo’n beetje vrienden gelogeerd en op straat en toen kreeg ik dit, een plek voor mezelf.’
Quincy
School: gratis wifi en slaapplaatsen regelen
Quincy: ‘Ik heb tot nu toe op zeven verschillende scholen gezeten, onder andere omdat ik met mijn ouders in Spanje heb gewoond. Op een gegeven moment ging ik alleen nog naar school omdat ze er wifi hadden. Zo kon ik proberen om een slaapplaats te regelen. Toen ik niet meer welkom was, ging ik vaak helemaal niet naar school. Nu doe ik MBO handel en economie aan het Wibautcollege. Als ik wil, pik ik dingen vrij snel op.’
Werken in een speelgoedwinkel
‘Dit is wel een schattig huisje, maar ik woon veel liever in Zuid,’ verklaart Quincy stellig. ‘Koken doe ik hier niet. Ik kan het niet en ik heb er geen zin in. Ik warm soms iets op in de magnetron, maar liever eet ik onderweg, op school, op mijn werk of bij vrienden. Naast mijn school werk ik nu bij Intertoys. Sommige kinderen zijn heel schattig, maar er zijn ook etterbakken bij. Achtjarige jongetjes die speelgoed proberen te stelen. Dat geloof je toch niet?’
Quincy en Stewie
Liever zelfstandig
‘De begeleiding probeert mij met allerlei dingen te helpen,’ legt Quincy uit. ‘De administratie, waar de huisarts is, zaken regelen, noem maar op. Ik waardeer dat wel, maar ik doe het toch liever allemaal zelf. Vroeger ben ik zo vaak alleen geweest, dus ik kan best voor mezelf zorgen. Ik krijg ook leefgeld van ze, heel weinig, maar toch.’
‘De begeleiding vindt het ook belangrijk dat ik contact heb met mijn familie,’ benoemt Quincy. ‘Dus dat doe ik dan met verjaardagen en feestdagen…’
Geen schaamte, maar trots
Quincy legt uit: Ik heb een dysthyme stoornis, dat is een vorm van depressie. Daarbij kan ik niet met en niet zonder mensen leven. Ik heb zowel hechtingsproblemen als verlatingsangst. Ik schaam me er niet voor dat ik begeleid woon via HVO-Querido. Eerder trots dat ik dit heb bereikt, want het had een stuk slechter kunnen aflopen. Nu kan ik doen wat ik wil.’
‘Toch zou ik tegen kinderen die op zeer jonge leeftijd het huis uit willen gaan, willen zeggen: doe het niet!’ benoemt Quincy. ‘Ik heb helemaal geen zin om allerlei mensen nu nog allemaal dingen kwalijk te nemen. Daar bereik je helemaal niks mee. Je moet het gewoon zelf doen. Je moet er zelf iets van maken.’
Klik met “probleemkinderen”
Quincy: ‘Ik trek probleemkinderen aan. Dat komt omdat ik altijd op scholen voor probleemkinderen heb gezeten. Veel van mijn vrienden zitten ook in een of andere vorm van begeleid wonen. Ik vind het moeilijk om met “basic kinderen” om te gaan. Dan heb je minder gespreksstof. Gewone kinderen moeten ineens op een bepaalde tijd thuis zijn. Wat een onzin . En ze zeuren over dingen, zoals waar ze uit eten zullen gaan, terwijl ik noodles uit een pakje eet.’
‘Ik leef niet ongezonder dan de meeste jongeren,’ vult Quincy aan. ‘Ik rook sigaretten, ik blow een beetje en op een feestje gebruik ik wel eens wat. Drinken doe ik weinig, want ik kan er niet zo goed tegen.’
Hoe ziet Quincy de toekomst?
‘Ik wil in Amsterdam blijven wonen en een jaartje naar Alaska om survivaltochten te maken,’ vertelt Quincy. ‘Dat heb ik op tv gezien, met poolhonden en sleeën. Dat vind ik cool. Verder ben ik helemaal niet sportief, ik ben te lui voor sport. Ik zie mezelf eerder in een Canta, dan op de fiets. Een motor lijkt me wel wat, dat zijn mooie dingen en ik vind mezelf daar leuk bij staan.’
‘Verder ben ik niet zo met de toekomst bezig,’ gaat Quincy verder. ‘Ik zou wel een gezin willen. Misschien omdat ik zelf liever in een gewoon, warm gezin was opgegroeid. Dat ik het een soort goed wil maken.
Ik zie mezelf ook wel als een soort kattenvrouwtje met een stuk of twintig van die beesten om me heen. Als ik eenmaal een bad heb, neem ik ook een eend. Vroeger had ik ook altijd huisdieren. Katten, maar ook honden, konijnen en cavia’s.’
