Het Mobiel team wacht niet tot mensen aankloppen met een gemotiveerde hulpvraag. Ze zoeken de mensen actief op in hun natuurlijke omgeving: in parken, onder bruggen en op afgelegen industrieterreinen. Hoe ervaren collega’s Glen, Mike en Saskia dat werk? Ze vertellen je meer in dit interview.
Wie een tochtje maakt met Glen van het Mobiel team, krijgt in sneltreinvaart een aardige dwarsdoorsnede van de Amsterdamse rafelranden. Eerst even snel naar het Passantenverblijf om – op verzoek van het Rehabteam – een meneer die Glen zelf de vorige avond heeft gebracht te bewegen zijn medicijnen in te nemen. Dan snel naar de rechtbank. Vervolgens op zoek naar een klant die meestal rondhangt op de ontmantelde scheepswerven in Noord.
Andere wereld
Onderweg stop je dan bij een schijnbaar volkomen normaal straatje in de buurt van het Scheepvaartmuseum, sprint uit de auto met een pakje brood en een deken en verdwijnt onder de grond. Daar onder de brug, op slechts enkele meters van het razende verkeer en de druk fotograferende toeristen is een andere wereld. Een wereld waarin mensen leven in niets anders dan hun eigen jas. Zelfs in deze grenzeloze
armoede zijn de grenzen scherp afgebakend. Hier liggen de verslaafden en om de hoek de illegalen. Glen ontdekt tussen het afval iemand die hij niet eerder zag en sprint terug naar de auto voor een pakje brood en extra jas.
Glen achter het stuur in de wagen van het Mobiel team
Begeleid zwerven
Het eerste contact is gelegd. Glen vertelt: ‘Wij hebben vooral te maken met mensen die eerst niks met ons te maken willen hebben. Het komt aan op respect, overredingskracht en vasthoudendheid. Ik kan me heel goed laten wegsturen, want dan komen we morgen of volgende week weer langs. Ik dwing bijna nooit. De grens bepaal je vanuit je hart.’
‘Als ik me echt zorgen maak, grijp ik in,’ voegt Glen toe. ‘Desnoods breng ik iemand dan tegen hun zin naar de dokter of een nachtje onderdak. Maar dat komt zelden voor. Je hebt mensen iets heel concreets te bieden, dus de meeste dakloze mensen die we treffen accepteren onze hulp. We bieden een vorm van ‘begeleid zwerven’.’
Saskia en Mike van het Mobiel team
Cowboys van de hulpverlening
Mike is al langer in dienst bij HVO-Querido en werkt sinds kort bij het Mobiel team. Hij vertelt: ‘In een woonvoorziening is er al veel geregeld. Het is een andere manier van werken. Daar moet je er flink aan trekken om van een 7 naar een 7+ te gaan. Bij het Mobiel team spring je van de 4 naar de 6. Je kunt hier voor cliënten naar mijn gevoel meer betekenen. Bovendien past het losse en improviserende karakter van het team goed bij mij. We zijn toch een beetje de cowboys van de hulpverlening.’
Variatie en viezigheid
Collega Saskia valt hem bij: ‘Geen dag is hetzelfde. Je werkt op straat, in parken, onder bruggen en op Schiphol, overdag en ‘s avonds. Je maakt veel mee. Je zoekt zelf je werk en hebt het gevoel eigen baas te zijn. Je moet ook niet vies zijn van een beetje viezigheid. Je kent steeds meer plekken waar mensen wonen. Officieel staan er ongeveer 150 mensen als op straat wonend geregistreerd. Wij schatten dat het in werkelijkheid om ongeveer vier keer zoveel mensen gaat.’
Samenwerken is belangrijk
‘We werken met veel clubs goed samen,’ vertelt Glen. ‘Rehab, Vangnet & Advies, Jellinek, de sociale dienst, Leger des Heils, reclassering etc. Maar ook buiten het circuit van de hulpverlening. Zo komen de kleren die wij uitdelen van Esprit. Je bouwt in de loop van de tijd in de hele stad contacten op.’
Benieuwd wat er in 10 jaar is veranderd?
In 2012 werken Glen, Saskia en Mike nog steeds bij HVO-Querido. In dit interview blikken Glen en Saskia terug op 10 jaar werken in het Mobiel team. Wat is er in al die tijd veranderd en wat is hetzelfde gebleven?
In 2013 gaan we met het Mobiel Team op stap wanneer het sneeuwt. Hoe anders is het werk in de wintertijd?