Margriet is geboren in Paramaribo en kwam in 1991 in Nederland wonen, zoals veel Surinamers in Amsterdam Zuidoost. Eerst bij familie, later op zichzelf. Nadat ze haar huis was kwijtgeraakt door huurschulden, kwam ze bij de Roggeveen. Inmiddels woont ze zelfstandig, samen met haar twee kinderen die nog niet het huis uit zijn, en wordt ze begeleid door het Ambulant team Gezinnen van HVO-Querido. Hoe ziet ze de toekomst? In dit interview vertelt ze je graag meer.
‘Ik kom uit een gewoon gezin,’ vertelt Margriet. ‘Mijn moeder was huisvrouw en mijn vader had een busbedrijf. Hij verzorgde onder andere vervoer van Paramaribo naar Brokopondo. Als kind wilde ik graag schooljuffrouw worden, ook omdat ik zelf hele leuke schooljaren heb gehad, maar dat is er niet van gekomen. Ik heb onder meer gewerkt in de schoonmaak, als voedingsassistent, in de thuiszorg bij Humanitas en als kapster.’
Even wennen in Nederland
‘De mentaliteit in Nederland is anders dan in Suriname,’ legt Margriet uit. ‘In Nederland is het allemaal veel strakker en strenger. Een cultuur van “tot hier en niet verder”. Daarentegen kun je in Suriname vaak nog wel wat regelen. Het gaat er wat losser en vrijer aan toe. Maar misschien is het nu wel een beetje veranderd. Ik ben er al heel lang niet geweest, hoewel ik er nog steeds veel familie heb wonen. Gelukkig heb ik goed contact met mijn familie, ook hier in Amsterdam.’
‘Als ik kook, kook ik Surinaams en Nederlands, want ik vind het allebei lekker,’ gaat Margriet verder. ‘Ik kook elke dag. Mijn dochter houdt het meest van roti, dus dat maak ik vrij vaak.’
Mevrouw Pinas
Moeilijk rondkomen en toch ontspannen
Margriet: ‘Ik heb altijd vrij royaal geleefd. Een stap minder kan wel, maar rondkomen van heel weinig geld is soms best moeilijk, moet ik eerlijk toegeven. Gelukkig heb ik weer een vriend, een lieve man die heel goed voor mij is. We kennen elkaar al van heel vroeger in Suriname, maar het was toen niet echt iets geworden. Nu zijn we weer bij elkaar, alsof het zo had moeten zijn. Met hem geniet ik van het leven. Als ontspanning kunnen wij overal gaan. Bijvoorbeeld naar een show of ergens dansen, ik houd erg van dansen.’
Fijne begeleiding van HVO-Querido
Het ging helaas een tijdje niet zo goed met Margriet. Ze vertelt: ‘Mijn relatie liep op de klippen en ik kwam steeds meer aan, waardoor ik steeds meer last van stress kreeg en weer ging eten en zo alsmaar verder. Toen heb ik een maagverkleining gehad, een behoorlijk zware ingreep waar ik geen spijt van heb. Mijn vorige begeleider, Amber, heeft me daar heel goed mee geholpen. Ik ben echt dankbaar voor haar steun en raak niet snel uitgesproken over haar.’
‘Ook over Cindy, mijn huidige begeleider, mag ik niet klagen,’ gaat Margriet verder. ‘In goede en in slechte tijden staat ze altijd voor me klaar. Ze heeft altijd een luisterend oor. Ik ben wel iets ouder dan zij, maar ik vind het heel goed zoals zij met me omgaat. Ze zegt gewoon waar het op staat en is toch heel lief. Het klikt gewoon.’
Liever naar Amsterdam Noord
Inmiddels woont Margriet alweer een hele tijd in een huis van het ambulante team. ‘Dankzij mijn begeleiders van de Roggeveen ben ik waar ik nu ben. Zij hebben me weer op het goede pad gezet. Daar ben ik ze echt heel dankbaar voor. Mijn huidige bewoning bevalt ook goed, alleen is het vrij klein. En op den duur wil je toch je eigen woning, het liefst in Noord. Het winkelcentrum daar is zo prettig.’
‘Met 2 slaapkamers voor mij en mijn twee kinderen thuiswonende is het huis echt te klein,’ gaat Margriet verder. ‘Ik wil ook dat mijn vriend af en toe kan blijven slapen. We kunnen best overnachten in zijn huis, maar het wordt hoog tijd voor iets anders en iets groters. Niet een satelliet, maar een eigen woning. En dan ook weer financieel zelfstandig zijn. Dan zou ik echt helemaal gelukkig zijn.’
