Het valt sowieso al niet mee om een woning te vinden. Als je dat vanuit een daklozenopvang moet doen én als je in Amsterdam zoekt, heb je helemaal een flinke uitdaging. We adviseren bewoners daarom vaak om ook buiten de stad te kijken. De economisch dakloze Kamel nam dat advies ter harte en deed er nog een schepje bovenop: hij kocht een huis in Den Helder.
Kamel is sinds juni 2019 te gast bij een van onze passantenpensions. Hij komt van oorsprong uit een klein stadje in Tunesië. ‘Ik heb de lagere school gedaan en daarna ben ik met alles gestopt,’ vertelt Kamel. ‘Ik voetbalde bij een kleine club, maar na mij schooltijd niet meer. Toen ben ik begonnen met werken. Eerst klein werk, later steeds meer. Ik had bijvoorbeeld een bedrijf in de bouw. Wij vervoerden zand, grint, cement, ik verkocht alles. Als een chauffeur ziek was, dan reed ik zelf met de vrachtwagen. Dat vind ik niet erg, want ik houd van werken.’
Naar Nederland met het gezin
‘In september 2016 ben ik in Nederland gekomen vanwege mijn 3 kinderen en mijn vrouw, nu mijn ex-vrouw. Zij is in Nederland geboren, maar haar ouders zijn Tunesisch,’ legt Kamel uit. ‘In het begin was Nederland moeilijk voor mij. Gescheiden, geen familie, geen papieren, geen huis. Ik sprak de taal niet en niemand hielp mij. De eerste twee jaar had ik veel problemen.’
‘Ik was aan het werk gegaan als schoonmaker in een hotel en werd na 6 maanden supervisor,’ gaat Kamel verder. ‘Maar, na mijn scheiding zei de IND dat ik niet mocht werken en terug naar Tunesië moest. Dat wil ik natuurlijk niet, want mijn kinderen zijn hier. Ik wil werken voor mijn kinderen, voor de huur. Ik betaal toch belasting? Toen heeft een advocaat, een goeie advocaat, een tijdelijke verblijfsvergunning voor mij geregeld.’
Bij vrienden op de bank, winteropvang en nu eindelijk rust
Kamel legt uit: ‘Toen ik dakloos werd na de scheiding heb ik eerst bij vrienden geslapen, maar daar was ik natuurlijk niet blij mee. Ik ging naar de gemeente en zo kwam ik in de winteropvang aan de Transformatorweg. Dat was niet hele leuk. Daarna kwam ik in verschillende passantenhotels. Hier is echt alles goed. Het is netjes en rustig. Ik zeg het eerlijk zoals het is, ik kan er echt niks slechts van zeggen.’
Hoe gaat het nu met Kamel?
‘De laatste twee jaar zijn helemaal goed,’ vertelt Kamel. ‘Geen stress. Nu heb ik nergens problemen mee. De kamers hier in het passantenhotel zijn mooi en schoon, er is een winkelcentrum in de buurt. De begeleiders helpen mij met papieren als dat nodig is.’
‘Ik heb inmiddels een baan met een vast contract bij de gemeente Amsterdam,’ benoemt Kamel. ‘Vroeger was ik zelf de baas in mijn werk, maar in loondienst werken is helemaal niet moeilijk. Ik doe gewoon mijn best.’
Kamel zegt: ‘Met mijn werk neem ik geen risico. Ik heb een auto, een brommer en een fiets, wat er ook gebeurt, ik kan altijd op mijn werk komen. Ik wil nooit een uitkering, ik wil werken. Ik zeg niet: geef mij geld, ik wil mijn eigen geld verdienen, zelfstandig zijn.’
Hoe vult Kamel zijn dagen?
‘Doordeweeks ben ik aan het werk, in het weekend speel ik altijd met mijn kinderen,’ vertelt Kamel. ‘We gaan naar de speeltuin of we voetballen of iets anders. Verder doe ik niet veel. Koken doe ik hier niet. Ik heb een vriend met een restaurant, ik help hem vaak en dan eet ik daar.’
Ondanks dat Kamel met zijn kinderen voetbalt, volgt hij het hier in Nederland nog niet echt. ‘In Tunesië is mijn favoriete voetbalclub Étoile Sportive du Sahel uit Sousse. In Nederland heb ik nog geen club. Ik kijk soms op tv naar Juventus of Real Madrid. Trabelsi speelde vroeger bij Ajax, hij kwam ook uit Tunesië.’
Een eigen huis
‘Samen met met begeleider Joris heb ik gekeken waar ik naartoe kan voor een eigen huis,’ vertelt Kamel. ‘In Amsterdam moet je vijftien jaar of langer wachten op een huis. We hebben eerst in Enschede gekeken, maar dat was duur en 150 kilometer van mijn kinderen en mijn werk. Dat is ver. Iets huren op korte termijn is bijna overal lastig en huur is duur. Zo kwam ik op Den Helder uit.’
‘In Den Helder heb ik nu 90 vierkante meter voor 140.000 euro. Boven zijn drie slaapkamers, dus mijn kinderen kunnen komen logeren. Er is een tuintje. Het is er rustig, niet zo druk als Amsterdam. Er zijn ook winkels in de buurt en het is naar twee minuten lopen van het station. Ik ga een abonnement voor de trein kopen om naar mijn werk te gaan. Om half acht begin ik op mijn werk, dan moet ik denk ik om half zes weg. Daar heb ik geen moeite mee, ik sta altijd vroeg op,’ benoemt Kamel.
‘Ik heb een finaal akkoord op mijn hypotheek gekregen. Op 18 december heb ik getekend bij de notaris en kreeg ik de sleutels van mijn nieuwe huis. Een feestdag,’ sluit Kamel af.
Hoe is het voor anderen om in een passantenhotel te verblijven?
Lees verder in deze verhalen.
