In het Funenpark beheert HVO-Querido vier beschermd wonen satellietwoningen: zelfstandige woningen die weliswaar los staan, maar wel bij een grotere voorziening horen. Hoe is het om daar te werken? Teammanager Evert en verpleger Deborah vertellen je meer.
Deborah werkt als verpleegkundige bij de Domselaerstraat, waar zij onder meer optreedt als contactpersoon voor het Funenpark. ‘Samen met mijn collega’s zorg ik dat de boel een beetje loopt,’ vertelt ze. Een understatement, wat ons betreft. ‘Ik houd me bezig met de dagelijkse begeleiding, maar ben daarnaast ook de contactpersoon als er iets aan de hand is.’
‘In het begin is het vaak best heftig voor bewoners,’ legt Deborah uit. ‘Een 24-uursvoorziening als de Domselaerstraat draait gewoon goed en als bewoner draai je mee. En bij het Funenpark moet je plotseling zelf van alles regelen. Dat vergt de nodige aanpassingen. Soms missen bewoners ook de gezelligheid en de reuring van een grote voorziening.’
Zelfstandigheid laten bloeien
‘Het is best pittig om dingen alleen te moeten doen, maar de meesten zien het toch als een stap vooruit,’ vertelt Deborah. ‘Wij zien bewoners opbloeien. Als begeleider moet je bij bewoners op een satellietwoning leren om die zelfstandigheid mogelijk te maken en te stimuleren. Je moet loslaten waar het kan. Dat klinkt eenvoudiger dan het in de praktijk is. Als hulpverlener wil je helpen, zorgen, obstakels wegnemen. Maar als de basis goed is, kun je op een satellietwoning veel bereiken voor bewoners.’
Elkaar helpen
‘Wij hebben het gebruik van deze satellietwoningen te danken aan De Heeren van Zorg, dat woonbegeleiding biedt aan volwassenen met autisme,’ vertelt teammanager Evert. ‘Zij hadden bij de oplevering van het complex aan het Funenpark een paar woningen over. Toen zijn we de samenwerking aangegaan. Dat betekent dat hun bewoners met autisme en onze bewoners tussen de studenten wonen, die een kleine rol spelen bij dagelijkse beslommeringen. Een soort instapburen eigenlijk.’
Evert: ‘We proberen elkaar te helpen waar dat mogelijk is. Zo hebben wij bijvoorbeeld een huishoudelijk medewerker die de algemene ruimtes onderhoudt en zijn we momenteel bezig om te kijken of de onze rijdende nachtdienst ook voor De Heeren van Zorg kunnen gaan inzetten. Omgekeerd kunnen wij van hen leren over autisme bijvoorbeeld. We zijn samen betrokken bij de organisatie van het jaarlijkse Funenparkdiner.’
Deborah Peprah en Evert Bod
Tussenstap op weg naar zelfstandigheid
Evert: ‘Voor onze bewoners is wonen in het Funenpark een tussenstap op de weg naar meer zelfstandigheid. Een tussenstap die de uiteindelijke overgang naar begeleid zelfstanding wonen kleiner en beter te behappen maakt. De meeste bewoners zien het als een soort promotie. We doen een groter beroep op hun vermogen om zelfstandig te opereren, en ze ervaren dat als prettig. Ze wonen er nog niet helemaal op zichzelf, ze wonen er met z’n drieën, en er is nog behoorlijk wat dagelijkse begeleiding.’
Snel schakelen
‘We kunnen ook heel snel schakelen,’ benoemt Evert. ‘Mocht het niet goed gaan met een bewoner, dan kan die snel tijdelijk terug naar de Domselaerstraat. De situatie kan namelijk breekbaar zijn. Als iemand een terugval heeft, dan reageren wij meteen. Dat is beter voor onze relatie met de buurt en ook voor de persoon in kwestie. Het is aan ons om heel goed te kijken wie hier geschikt voor is, wie het aankan.’
‘Onze bewoners van het Funenpark kunnen mee blijven doen aan de uitstapjes en andere leuke dingen die wij voor de mensen van de Domselaerstraat organiseren,’ zegt Evert. ‘Soms komen ze hier langs voor een praatje of om een hapje mee te eten.’
Een van de bewoners van het Funenpark die graag een hapje bij de Domselaerstraat blijft eten, is Edwin. Hij vertelt je graag meer over hoe het is om in het Funenpark te wonen.
