De heer David Pieters werd geboren in Jakarta toen dat nog Batavia heette, in 1935. Hij woont sinds 16 december 2003 in de beschermende woonvorm Tourniairestraat (nu Masira). In deze voorziening in zorgcentrum De Drie Hoven in Slotervaart wonen 28 mensen.
‘Toen ik zo’n 50 jaar oud was, bleek ik schizofreen te zijn,’ vertelt meneer Pieters. ‘Nu woon ik bijna 3 jaar in de Tourniairestraat. Ik woon hier prettig, maar ik ben helaas wel mijn zelfstandigheid kwijt. Dat vind ik jammer, hoewel ik weet dat ik eigenlijk niet meer zo goed voor mezelf kan zorgen.’
Hoe is het om bij Masira te wonen?
‘Je moet je een beetje aanpassen,’ legt meneer Pieters uit. ‘Je moet je niet teveel met elkaar willen bemoeien, niet teveel over kleine dingen vallen. En met je mentor bouw je een vertrouwensrelatie op. ‘s Avonds kook ik mijn eigen potje. Heel makkelijk hoor, bami, nasi of een hamburger. Ik eet niet zoveel.’
Hoe vult meneer Pieters zijn dagen in Masira?
‘Ik schilder wat en maak versjes,’ vertelt hij. ‘Ik kan mijn gedachten nog goed op een rij zetten en ik heb ideeën zat. Zo zat ik ook in het groepje dat de Magical Mystery Tour heeft bedacht. Daar hebben we toen een prijs voor gekregen. Het juryrapport heb ik nog.’
‘Soms ga ik nog wel eens naar een concert, als de middelen het toelaten,’ gaat meneer Pieters verder. ‘Toen ik jong was hield ik van jazz, later ben ik overgeschakeld op klassieke muziek. Niet dat ik niet meer van jazz houd, maar bij klassieke muziek kun je zo lekker wegdromen, bijna alsof je slaapt.’
David Pieters was het liefst een vrije boer geworden
Hoe is meneer Pieters bij HVO-Querido terechtgekomen?
‘Mijn vader was Nederlands, mijn moeder was een Indonesische vrouw,’ vertelt meneer Pieters. ‘In 1951 moesten wij vertrekken uit de Oost. Ik wilde niet, maar ik was nog minderjarig. In Nederland kwam ik op de christelijke HBS. Eerst in Apeldoorn, later in Amsterdam. Mijn vader wilde dat ik dominee zou worden, maar dat is niets voor mij. Ik wilde naar Wageningen, landbouwkunde studeren. Het is altijd mijn ideaal geweest om vrije boer te worden.’
‘Van dat boer worden is helaas niets terechtgekomen,’ gaat meneer Pieters verder. ‘Ik heb mijn hele leven bij banken gewerkt. Tijdens mijn militaire dienstplicht begon ik bij de AMRO-bank. Later, bijna tot mijn pensioen, werkte ik bij Van Lanschot, een zakenbank in de buurt van het Concertgebouw. Dat was best aardig werk, maar het boerenbedrijf is me altijd blijven trekken. Gelukkig had ik samen met mijn vriendin (inmiddels helaas overleden) een tuinhuisje. Daar verbouwden we groente op biologische wijze. Ik heb via de begeleiding hier ook nog eens een paar maanden op een bio-eco boerderij gewerkt.’
‘Voor mij zijn Nederland en Indonesië nog steeds broer en zus,’ vertelt meneer Pieters. ‘In 1980 ben ik een keer terug geweest naar mijn geboorteland. Ik raakte vooral een beetje teleurgesteld dat het allemaal zo anders is gelopen. Dat ik geen vrije boer ben geworden. Toen ik als kleine jongen in Nederland kwam was ik verbijsterd dat het zo klein was. Je kunt hier helemaal niet van planter naar planter trekken en vrij rondzwerven. Echte gemeenschappen zoals vroeger heb je in Indonesië ook niet meer. Het leven is net als hier heel individualistisch. Dat vind ik jammer. Als je ouder wordt, ben je steeds ouderwetser met je gevoelens.’
Wil jij mensen zoals meneer Pieters ondersteunen?
Masira biedt volwassenen met een chronisch psychiatrische aandoening een veilige woonomgeving, waarin ze zo zelfstandig mogelijk leven. De woonbegeleiding is zoveel mogelijk op maat: krachtgericht, persoonlijk en gericht op deelname aan de maatschappij naar eigen kunnen. Jij kijkt samen met de bewoner zelf naar wat kan en wat de wensen zijn. Lees meer in op de vacature-pagina.
