‘Ik heb altijd met plezier gewerkt,’ vertelt Wilma, die na 36 jaar bij HVO-Querido met pensioen gaat. ‘De Roggeveen is een superleuke plek, bruisend, in een mooi oud gebouw en met een hele boeiende groep bewoners. Ik vind het bijzonder dat wij altijd gezinnen hebben opgevangen en dat nog steeds doen.’
Wilma is in 1982 HVO-Querido ‘binnengerold’, zoals ze het zelf noemt. Ze vertelt: ‘Een kennis van mij werkte bij De Roggeveen. Ik volgde toen een opleiding natuurgeneeskunde die ik zelf moest betalen. Dat deed ik met werk als weekendreceptionist bij De Roggeveen. Later heb ik nog de voortgezette opleiding GGZ gedaan. Van het een kwam het ander.’
Wilma in 2018
‘Nooit met tegenzin naar het werk gegaan’
‘Het werk is intensief, maar ik ben nooit met tegenzin naar mijn werk gegaan,’ benoemt Wilma. ‘Je kunt ook alleen maar een goede hulpverleners zijn als je er lol in hebt. Dan houd je energie. Anders gaat het niet goed, zowel voor de bewoners als voor jezelf. Je moet je kunnen blijven openstellen.’
Wilma in 1998, in een artikel voor het jaarverslag van HVO-Querido.
Anders dan voorheen
Zelfstandiger
Als Wilma terugkijkt op haar tijd bij HVO-Querido, ziet ze een groot verschil in de insteek van het werk. Vroeger dacht ze dat zij mensen snel van hun problemen af kon helpen. Nu is ze er van overtuigd, dat je als hulpverlener bewoners vooral van de juiste middelen moet voorzien, waarmee ze zelf hun situatie kunnen verbeteren.
Wilma: ‘Inmiddels heb ik meer het idee dat je als hulpverlener vooral goed gereedschap moet neerleggen. En dan bedoel ik echt goed gereedschap, geen roestige ouwe zooi, maar up-to-date spullen waarmee bewoners zelf aan de slag kunnen. Als hulpverlener verstrek je tools, leg je uit hoe je die kunt gebruiken en waarvoor, maar bewoners moeten het gereedschap zelf oppakken en ermee aan de slag gaan.’
Zakelijker
Wilma benoemt ook: ‘Vergeleken met vroeger is het nu professioneler en zakelijker geworden, zowel van onze kant als bij de bewoner. Bewoners schakelen nu bijvoorbeeld sneller een advocaat in om hun gelijk proberen te krijgen. Als je vroeger tot laat werkte, kreeg je altijd wel een bordje eten van een bewoner. Dat gebeurt nu niet meer. Niet dat ik dat bord eten wil, maar het tekent een beetje de zakelijker mentaliteit.’
Kleinere gezinnen én mannen
Ook de doelgroep is anders. De Roggeveen ontvangt nu niet alleen “Vrouwen- en Gezinnen”, zoals het vroeger heette. Ook mannen als dat zo uitkomt. ‘Hele grote gezinnen, met zeven, acht kinderen, die hadden we in het verleden regelmatig in huis. Die zie je nu bijna nooit meer,’ vertelt Wilma.
Meer lezen over de geschiedenis van HVO-Querido
- Annie en Joke vertellen: Hoe was het om in 1950 in het Marijkehuis te wonen?
- Ans vertelt: Hoe was het om in 1957 in het Marijkehuis te wonen?
- Ben vertelt: Hoe was het om in 1960 in het Marijkehuis te wonen?
- Marion vertelt: Hoe was het om in 1962 in het Marijkehuis te wonen?
- Ellen vertelt: Hoe was het om in 1963 in het Marijkehuis te wonen?
