Jorrie Christofoli (52) is een geboren en getogen Amsterdammer en dat is goed aan hem te horen ook. Hij heet eigenlijk Giordano, maar vindt Jorrie beter bij hem passen. Na meer dan 30 jaar op straat woont hij nu heerlijk rustig in Betondorp.
Jorrie is geboren op Oostenburg toen dat nog een arbeidersbuurt was. ‘Het huis waar ik geboren ben, staat er nog. Moeders hingen in die tijd uit de ramen en riepen naar elkaar en hun kinderen,’ vertelt Jorrie, een grote, stoere vent met tatoeages. Op zijn armen onder meer een galg, guillotine en brandstapel, op de knokkels van zijn ene hand fuck, op de andere off!
‘Mijn moeder werkte zeven dagen per week,’ gaat hij verder. ‘Ze had een café en was nooit thuis, dus ik heb weinig omgang met haar gehad. Mijn vader heb ik nooit gezien. Op mijn twaalfde ben ik uit huis gegaan om bij een oudere vriendin te gaan wonen.’
‘Ik zat op de horecavakschool, maar ik ging met gasten om die allemaal een auto hadden. Dat vond ik wel wat,’ zegt Jorrie. ‘Dus heb ik een opleiding voor automonteur gedaan, via het leerlingstelsel. Twee dagen naar school en de rest werken. Veertien was ik toen. Autoschade Fritzsche heette dat bedrijf, volgens mij bestaat het nog.’
Jorrie vult aan: ‘Inmiddels heb ik al lang geen auto meer. Ik heb niet eens meer een brommer, nadat ik een enorme zeiler heb gemaakt. Maar vroeger was ik er dol op. Mijn mooiste was een Jaguar Mark II, met van die grote bollen.’
Giordano ‘Jorrie’ Christofoli, foto Jildiz Kaptein
Rottigheid uithalen voor onderdak in de bajes
Jorrie: ‘Daarna raakte ik dakloos en dat ben ik 30 jaar geweest. Niet dat ik al die tijd op straat was. Ik kwam wel bij het Stoelenproject bijvoorbeeld. Ik deed van alles voor de kost. Ik werkte in een bordeel in de Stoofsteeg, als schoonmaker en onderhoudsman. Die meiden maakten altijd wel wat stuk’.
‘Ook heb ik bij de Gemeentereiniging gewerkt, op het Waterlooplein en in het oude Ajaxstadion,’ gaat Jorrie verder. ‘Op een gegeven moment ben ik het slechte pad op gegaan. Nou ja slecht, van het meeste heb ik geen spijt en voor de andere dingen die ik heb uitgevreten, heb ik moeten boeten. Bij elkaar heb ik een jaar of twaalf vastgezeten, niet ineens, in etappen. Ik was geen doetje, eerder baldadig. Ik zat ook steeds in de bajes omdat ik geen woning had. Ging ik rottigheid uithalen, gaf ik een smeris een klap, en zo had ik weer onderdak.’
Een woning brengt rust
‘Sinds ik een woning heb, ben ik tot rust gekomen en ben ik niet meer met politie in aanraking geweest,’ benoemt Jorrie. ‘Zelfs mijn karakter is veel rustiger. Ik leef veel beter nu.’
Jorrie vertelt verder: ‘Vanuit de gevangenis had ik brieven naar Discus (inmiddels ambulante zorg van HVO-Querido Team Zuid) geschreven of ze me wilden helpen. Ik werd uitgenodigd op de Discusstraat en op 19 februari 2008 zijn we wezen kijken en kreeg ik de sleutel. Ik heb meteen ja gezegd natuurlijk. Het was een leuke woning met alles erop en eraan. Je krijgt een soort beginnerspakket met spullen die je nodig hebt.’
Kinderen over de vloer
‘Ik woon nu drie jaar in Betondorp, in een benedenwoning vanwege mijn knie,’ zegt Jorrie. Naast dat een woning hem rust geeft, vindt hij het fijn dat er nu mensen bij hem op bezoek kunnen komen. ‘Ik heb zes kinderen en drie kleinkinderen uit vier verschillende relaties. Met vier kinderen heb ik een redelijk contact, maar niet vaak. Mijn eerste vriendin heeft zelfmoord gepleegd toen onze kleine meid zes weken was. Daar begrijp ik nog altijd niks van. Het is lang geleden en alles slijt, maar ik heb het er lang moeilijk mee gehad.’
Lekker je eigen plekkie
‘Het belangrijkste is dat je gewoon je eigen plekkie hebt, waar je je terug kunt trekken,’ zegt Jorrie. ‘Zo zit je niet altijd in die hectiek en kun je lekker naar huis gaan. Je bent niet meer afhankelijk van anderen.’
Hij vertelt: ‘Het is heerlijk om af en toe alleen te zijn. Ik kom elke dag buiten en zit genoeg tussen de mensen. Elke dag ga ik even langs mijn buurvrouw. Zij heeft een paar keer een TIA gehad, dus houd ik een beetje controle. Ergens ben ik toch hulpvaardig. Een dag per week werk ik ook op begraafplaats. Daar doe ik een beetje onderhoud. Ik verveel me nooit.’
Hoe ziet Jorrie de toekomst?
Jorrie redt zich inmiddels wel. ‘Mettertijd heb ik geleerd om post gewoon open te maken en rekeningen op tijd te betalen. Vroeger had ik geen brievenbus, dus ook nooit post. Dat was een hele nieuwe ervaring.’
‘Ik kan me niet voorstellen dat ik weer dakloos zou worden. Dat trek ik niet meer,’ benoemt Jorrie. ‘Nu heb ik een fijne begeleiding die me helpt als er wat moet gebeuren. Als ik erom vraag, gaan ze met me mee naar het ziekenhuis ofzo. Ze zijn niet ingericht op dingen die moeten en verplichtingen.’
‘Ondanks dat Betondorp geen volksbuurt meer is zoals vroeger, is het nog altijd lekker rustig,’ gaat Jorrie verder. ‘Ik blijf hier nog een hele tijd wonen als het goed gaat. Als het mis gaat trouwens ook. Dan kom ik gewoon een straatje verderop te liggen.’
