Ariane Olsthoorn (1979) woont al geruime tijd in De Baarsjes, in een mooie, brede straat in de stijl van de Amsterdamse School met veel bomen. Zij krijgt ambulante begeleiding van HVO-Querido.
‘Ik kom uit een bijstandsgezin,’ vertelt Ariane die opgroeide in Watergraafsmeer. Beide ouders waren kunstschilder. ‘Als kind heb ik nooit veel luxe gehad. Als ik bij vriendinnen of vrienden kwam met ouders met “gewoon” werk, dan hadden die altijd meer en mooiere spullen. Maar ik had wel genoeg te eten, een dak boven mijn hoofd en zelfs wij gingen in de zomer met vakantie.’
Ariane: ‘Mijn vader, Hans Olsthoorn, is zeven jaar geleden overleden. Hij zou juist vandaag 75 geworden zijn. [De twee portretten bij dit artikel zijn gemaakt door Hans Olsthoorn]. We hebben toen een expositie georganiseerd en veel van zijn werk weggegeven. Ik heb hier nog dingen van hem staan die ik nog steeds moet ophangen.’
‘Met mijn broer en moeder heb ik goed contact,’ gaat Ariane verder. ‘Met mijn broer bel ik zo nu en dan en we zien elkaar op verjaardagen of gaan samen naar mama toe. Familie is belangrijk voor mij.’
Ariane in blauwe blouse
Koken
‘Ik wilde als kind altijd graag kok worden,’ vertelt Ariane. ‘Ik houd namelijk erg van koken en ik kan het ook goed, als ik de mensen om mij heen mag geloven. Mijn lasagne heeft bijvoorbeeld altijd groot succes. Het is het leukst om voor andere mensen te koken en dan samen te eten. Dan kan ik letterlijk en figuurlijk opscheppen.’
Ariane: ‘Maar kok worden is er niet van gekomen. Ik heb een opleiding sociaalpedagogisch werk gedaan en een jaar of 10 als groepsleider in de buitenschoolse opvang gewerkt op verschillende plekken in Amsterdam. Toen raakte ik mijn baan kwijt, kreeg ik een hele tijd geen bijstand en ben ik helaas mijn huis uitgezet vanwege schulden. Toen zat ik op mijn 27e weer bij mijn ouders en dat is ook niet je van het.’
Post durfde ik niet meer open te maken
‘In die tijd kon ik niks meer betalen, behalve wat boodschappen,’ vertelt Ariane. ‘Mijn post durfde ik niet meer open te maken, want ik wist gewoon dat er weer een rekening in zat. Toen werd de stroom afgesloten en dan kwam er weer zo’n deurwaarder. Ik vond dat heel vervelend en stressvol. Ik bleef zo lang mogelijk volhouden dat het allemaal wel meeviel. Uiteindelijk moest ik eruit. Gelukkig heb ik nog wat spullen in de opslag kunnen stallen, anders was alles op straat gekomen en was ik het kwijt. Inmiddels woon ik al bijna 9 jaar bij HVO-Querido.’
‘Ik ben heel tevreden met mijn begeleiding,’ benoemt Ariane. ‘Mijn vorige begeleider was een aardige vrouw. En nu heb ik Niels, hij helpt mij ook heel goed. Ik ben heel blij met hem. Hij helpt mij bijvoorbeeld bij het omgaan met allerlei instanties. Dan bellen we daar samen naartoe. Bij de begeleiding kan het over alles gaan. Over de administratie bijhouden, maar ook als ik ergens mee zit, kan ik daarmee bij hem terecht. Eens in de twee weken komt Niels hier op bezoek.’
Ariane met Isis
Verzekering voor mijn huisdier
‘Ik heb een poes, Isis, vernoemd naar de Egyptische godin van de liefde,’ zegt Ariane. ‘Die naam past echt bij haar. Toen ik haar voor het eerst zag, wist ik het meteen zeker: dat is Isis. Ik had haar ook Bast of Bastet kunnen noemen, want dat is een Egyptische godin met het hoofd van een kat, maar Bast vind ik geen naam. Ze is een heel lief en eigenzinnig beestje.’
‘Voor de poes heb ik, op aanraden van mijn begeleider Niels, een verzekering afgesloten,’ legt Ariane uit. ‘Het kan namelijk veel kosten bij de dierenarts. Je moet het dan wel eerst voorschieten, maar daarna krijg je het terug.’
Hoe vult Ariane haar dagen?
Naast het zorgen voor haar kat en het huishouden, is Ariane er ondanks haar zeldzame progressieve spierziekte maar druk mee. ‘Door mijn myotone dystrofie heb ik vaak weinig energie. Fietsen gaat nog vrij goed, maar lopen gaat steeds slechter. ’s Ochtends om acht uur sta ik op. Dan heb ik vaak een afspraak met de verpleegkundige of ik ga naar de revalidatiearts. Ik ga ook regelmatig naar een cardioloog en een neuroloog.’
‘Verder doe ik boodschappen en één keer per week ga ik naar de Voedselbank,’ vertelt Ariane. ‘Daarna kruip ik thuis even achter de computer voor mijn mail of een game of zoiets. Na de afwas, want die doe ik altijd overdag, ’s avonds heb ik daar geen puf voor, moet ik voor het koken en eten vaak even rusten.’
Ariane: ‘Als werkeloze heb ik het eigenlijk heel druk, drukker dan menig mens. Ik blijf positief. Nu ben ik bijvoorbeeld alweer een jaar overblijfjuf in Amsterdam Zuid. Het is maar twee uurtjes per week en het is vrijwilligerswerk, maar toch.’
Daarnaast houdt Ariane van oude rockmuziek (Santana, Jimi Hendrix), metal (Black Sabbath en Metallica) en old school hiphop, afhankelijk van haar stemming. En van horrorfilms, mythologie en volkssagen. ‘Ook ik lees graag Isabel Allende, Virginina Andrews, fantasy. Thea Beckman vind ik ook heel mooi. Dat zijn dan wel kinderboeken, maar wow, wat goed.’
Ariane in haar woning
Ariane met donkerblauwe blouse
Om hulp leren vragen
Ariane: ‘Wat ik in het leven heb geleerd is doorzetten, niet opgeven. Van de begeleiding heb ik bovendien geleerd dat ik niet bang moet zijn, niet moet schromen, om hulp te vragen. Ik kan nu mijn trots opzij zetten als dat moet. En afspraken nakomen, dat gaat ook steeds beter.’
‘Ik was altijd nogal goed in dingen uitstellen, maar ik wil nooit meer uit mijn huis worden gezet. Nooit,’ benoemt Ariane. ‘Ik heb nu mijn huis op orde. Mijn financiën komen langzaamaan op orde. Ik krijg zelfs mijn leven min of meer op orde. Ooit wil ik het huis op mijn eigen naam hebben, maar nu nog niet. Of een jaar of drie hoop ik schuldenvrij te zijn. Ik vind de begeleiding nu nog een veilige en prettige stok achter de deur.’
Hoe ziet Ariane de toekomst?
‘Ik blijf hier wonen tot ik de trap niet meer op kan komen. Je krijgt mij met geen stok Amsterdam uit, of je moet met een mooi appartement in Parijs aankomen,’ zegt Ariane.
‘Het is best lastig om van weinig geld rond te komen. Als ik de vaste lasten heb betaald, houd ik ongeveer veertig euro per week over. Van mijn vrijwilligersvergoeding koop ik eten voor de kat. Ik kan bijvoorbeeld niet zelf met vakantie gaan, maar gelukkig heb ik een hele lieve vriendin die mij wel eens ergens mee naar toe neemt. Ooit zou ik nog graag een keer naar Griekenland op vakantie gaan, vanuit mijn liefde voor hun mythes.’
Veel bewoners van HVO-Querido hebben een huisdier
Bewoner Osman heeft bijvoorbeeld twee katten en een parkiet in zijn zelfstandige woning. Bewoners Maaike en Hans hebben allemaal een hond. Bewoner Behrad heeft twee katten in zijn zelfstandige woning. Ook bewoner Erik heeft twee katten en in het Judith van Swethuis loopt huiskat Doedel rond. Bewoner Metro zorgt voor de Straetenburgh huiskat Noortje en kat Poekie geeft bewoner Ruud een reden om thuis te komen. Lees verder over hun ervaringen met huisdieren in hun interviews.
