Ondanks dat Kim geen makkelijke jeugd en psychoses heeft gehad, en ondanks haar COPD kan ze zeggen: ‘Ik heb echt een mooi leven nu. Een eigen woning (via HVO-Querido), geen drugs of alcohol nodig en ik kan vertrouwen op de begeleiding. Ik ben gewoon superblij.’
Kims leven start namelijk met behoorlijk wat verhuizingen. Er is rust noch stabiliteit. Ze vertelt: ‘Mijn moeder was weg. Ik woonde bij mijn vader en had geen tijd om te spelen of te dromen. Ik deed het huishouden en moest naar school. Ik kon er niks bij hebben.’
‘Op mijn vijftiende ben ik van huis weggelopen,’ gaat Kim verder. ‘Sinds die tijd zorg ik feitelijk voor mezelf. Ik ging eerst naar mijn tante in Nijmegen. Daarna heb ik een tijdje bij mijn moeder in Amsterdam gewoond, maar wij vlogen elkaar al na een paar weken in de haren. Toen stond ik op straat en ben ik in de Damstraat gaan wonen, boven de bar waar ik werkte. Dat was een wilde tijd. Feestvieren en nog eens feestvieren.’
Opgenomen vanwege psychoses
‘Na 6 jaar een relatie met een agressieve partner, ben ik bij hem weggegaan en weer even bij mijn vader gaan wonen,’ benoemt Kim. ‘Eerst wist ik niet waar ik anders naartoe zou moeten, ik kon nergens terecht, maar ik ben toch vertrokken. Later woonde ik in Londen, terug naar Eindhoven, weer naar Londen en daarna ben ik bijna tien jaar opgenomen geweest in klinieken vanwege psychoses.’
Kim: ‘Daarna ben ik naar Amsterdam gegaan. Ik heb bij de Dappermarkt gewoond. Later heb ik nog een secretaresseopleiding gedaan. In Amsterdam ben ik eind 2013 ook weer opgenomen. Na een tijd zei mijn psychiater dat het goed was dat ik zo open en eerlijk ben en dat de tijd was gekomen om op mezelf te gaan wonen. In afwachting van een woning zat ik negen maanden in het Martien Schaaperhuis op IJburg.’
Kim Lee Lit i haar eigen huis
Gewoon abnormaal
Kim: ‘In april heb ik deze zelfstandige woning met begeleiding gekregen. Het ging echt super. Mijn begeleiding belden me op en zeiden alleen dat ik even moest komen kijken. Het klonk een beetje vaag. Ik belde hier aan en ze hadden allemaal slingertjes opgehangen. Toen vertelden ze me dat dit mijn huis is. Ik kon me niet voorstellen hoe dat mogelijk was en sprong een gat in de lucht.’
‘Een eigen woning, een benedenwoning nog wel, echt vlakbij alles. Het Leidseplein is hier om de hoek. Er is een prima supermarkt tegenover. Iedereen die hier komt zegt dat het gewoon abnormaal is, zo’n woning. Ik ben er heel blij mee,’ zegt Kim. ‘Van de gemeente heb ik geld gekregen voor de inrichting van mijn huis. Daarvan heb ik gordijnen gekocht, laminaat voor de vloer, een bed, een kookstel, allemaal nuttige dingen.’
Contact maken
‘Ik heb nu weer goed contact met mijn ouders en mijn familie,’ vertelt Kim. ‘Mijn moeder zie ik bijna elke week, mijn vader af en toe. Ik ben veertig jaar en wil niet steeds terugkijken. Ik probeer in balans te blijven en andere mensen te helpen.’
Dat doet Kim bijvoorbeeld met haar dagbesteding. ‘Drie dagen per week werk ik bij de Zeefdrukmakers, dat zit hier vlakbij. Je krijgt er haast niks voor, maar het is heel leuk om te doen en de mensen die daar komen zijn supertof. Creatief en niemand doet moeilijk. Ik kan niet namelijk zo heel veel door mijn COPD. Ik ben snel buiten adem.’
‘Voor het eerst in mijn leven echt gelukkig’
‘Er wonen veel Joodse mensen in deze buurt en daar voel ik me heel prettig bij, omdat ik zelf ook Joods ben,’ vertelt Kim. ‘Mensen doen echt aardig tegen me. Nu ben ik eigenlijk voor het eerst van mijn leven echt gelukkig. Ik heb geen drugs nodig, ik heb geen alcohol nodig. Ik kan doen waar ik zin in heb, ik kan lekker eten, ik heb leuke vrienden. En wat ook heel belangrijk is: ik kan vertrouwen op de begeleiding. Dat zijn echt goede mensen hoor, ze doen heel veel voor me. Ik heb echt een mooi leven nu. Het gaat hier goed, ik ben blij om dat te kunnen zeggen.’
Genieten van de simpele dingen
Ik ben gewoon superblij met de simpele dingen van het leven. Koken, eten met vrienden, een film kijken. Omdat ik al vanaf mijn vijftiende voor mezelf zorg, gaan de praktische dingen prima. Soms heb ik ook wel eens geen zin in de afwas, maar wie heeft dat niet? Ik kan rondkomen, heb nooit geld tekort, en mijn huis is schoon en ik eet goed. Het loopt allemaal heel erg op rolletjes. Ik zou alleen graag nog een leuke vriend ontmoeten. Als ik één ding heb geleerd in het leven: je hebt het nooit in de hand, het loopt zoals het loopt. Maar volgend jaar stop ik met roken en ga ik naar de sportschool.’
