Bewoner Corrie heeft behoorlijk wat meegemaakt in haar leven. Ze kwam op straat te staan, haar man ging de gevangenis in, haar kind werd bij haar weggehaald en Corrie blijkt ook schizofrenie te hebben. Uiteindelijk bleek alleen wonen echt een brug te ver. Gelukkig woont Corrie inmiddels beschermd bij Masira van HVO-Querido.
In deze video vertelt Corrie haar levensverhaal. Een meeslepend interview dat Corrie als een warm en uniek mens neerzet, die flink wat heeft moeten doorstaan. Een ding is duidelijk: voor Corrie moeten we goed blijven zorgen.
De RIBW Allliantie heeft samen met GGZ Nederland, Federatie Opvang en de LPGGZ twee korte films geproduceerd. Deze films geven inzicht in het leven van twee cliënten. Mensen die, zonder het te willen, hun eigen leven niet meer op de rit hadden. Die hulp en bescherming nodig hebben om niet weer uit de bocht te vliegen. En die bij de RIBW vonden waar ze naar op zoek waren.
Mevrouw Jonker vindt de sfeer amicaal bij Masira, vertelde ze in 2009
Corrie Jonker (1949) is geboren en getogen in de Amsterdamse Kinkerbuurt en woont in Masira. Dat is een beschermende woonvorm voor ouderen. Bewoners verblijven op vier etages in groepen van zeven personen. Ze eten gezamenlijk in de huiskamer / keuken van de groep.
Mevrouw Jonker: ‘Ik ben geboren in Amsterdam, in 1949, in de Kinkerbuurt. Dat kan je wel horen toch? Daar heb ik tot mijn trouwen gewoond. Daarna heb ik overal gewoond, over de hele stad. En, in Hoofddorp, in de achtertuin van Amsterdam. Dat vond ik ook wel leuk. Hiervoor woonde ik op mezelf in Oud-Zuid. Maar, ik ben grootgebracht aan zee: in Zandvoort en Bloemendaal. Daar had ons gezin namelijk een strandhuisje waar we de helft van het jaar doorbrachten.’
In Masira zijn er gelukkig altijd mensen om je heen
‘Ik ben heel blij dat ik nu bij HVO-Querido woon,’ vertelt mevrouw Jonker. ‘Het is fijn dat ik geen eigen baas meer hoef te zijn. Er is hier verzorging en je hebt altijd mensen om je heen. Er zijn veel activiteiten en we maken dagtochtjes. Laatst zijn we naar Artis geweest, daarvoor naar het bosplan.’
‘Toen ik nog op mezelf woonde, was ik vaak eenzaam,’ legt mevrouw Jonker uit. ‘Ik had altijd veel visite, maar uiteindelijk ben je toch alleen. Vaak ging ik daarom maar winkelen. Dat doe ik nu minder. Je kan vanaf hier voor weinig met de Stadsmobiel naar het winkelcentrum in Osdorp. Dat doe ik soms.’
Hoe is het om bij Masira te wonen?
Mevrouw Jonker vertelt: ‘Het eten is hier goed. Je kunt zelf kiezen. Je krijgt een lijst en daarop kruis je aan wat je volgende week wilt eten. Er is genoeg keuze, aardappelen, puree, rijst, pasta. Het is niet heel veel, maar wel goed eten.’
‘We eten met z’n achten, want de begeleiding eet bijna altijd mee. Dat is wel gezellig, met z’n allen aan tafel,’ gaat mevrouw Jonker verder. ‘Ontbijt en lunch verzorgen we zelf, ook met de hele groep. Soms krijgen we een kop soep van de begeleiding. De meeste bewoners doen zelf boodschappen hier op het Delflandplein. Als je dat niet aandurft, gaat de begeleiding met je mee.’
Mevrouw Jonker maakt zelf ook wel eens wat. Ze bakt graag een eitje voor medebewoners en ze maakt een uitstekende salade. ‘Tomaat, komkommer, ui, tonijn, feta, daar smullen ze van. Die gaat helemaal op, die schaal.’
‘Ik heb een grote kamer,’ gaat mevrouw Jonker verder. ‘Je kan hier zelf je kamer aankleden. Ik had nog wat meubels, maar heb het meeste weggedaan. Eigenlijk ben ik een heel tevreden bewoner en heb het hier prima naar mijn zin.’
Hoe vult mevrouw Jonker haar dagen bij Masira?
‘Ik draai wel eens muziek in de huiskamer hier,’ vertelt mevrouw Jonker. ‘Dat is gezellig. Ik ben dol op muziek, vooral op Julio Iglesias. Daar heb ik alle cd’s van.’
‘Ook lees ik graag de roddelbladen, de Story en de Privé,’ gaat mevrouw Jonker verder. Dan blijf je een beetje op de hoogte. En ik moet meer bewegen van de dokter, dus ik sport me een ongeluk. Drie keer per week doe ik fitness en ook nog gymnastiek voor ouderen.’
‘En dan doe ik nog hersengymnastiek en bloemschikken bij Activiteitencentrum De Tour hier beneden. Ik heb me opgeworpen als een soort moeder van de groep. Drie keer per week haal ik fruit en lekkere hapjes hier bij Dirk op het plein. Dan ben je er even uit. En ik neem wel eens een harinkje of een kroketje voor ze mee. Je kent alle bewoners bij naam. De sfeer is hier amicaal, mensen zeggen je gedag en vragen hoe het met je gaat,’ voegt mevrouw Jonker toe.
Daarnaast organiseert de activiteitenbegeleider van alles: ‘Spelletjes, schilderen en uitstapjes met de bus. Dan gaan we naar Hoorn of Volendam, heel gezellig.’
Mevrouw Jonker bij de Tourniairestraat, de voorloper van Masira (2007)
Brandweermannen en schoenenverkopers
‘Vroeger stond bij ons thuis alles in het teken van de brandweer,’ herinnert mevrouw Jonker zich. ‘Toen ik nog klein was, brachten we kerst en oud en nieuw altijd op de kazerne door. En mijn vader (de brandweerman) maar blussen. Mijn broer was ook bij de brandweer. Die heeft het tot brandmeester gebracht.’
‘Zelf wilde ik altijd verkoopster worden en dat is ook gelukt,’ gaat mevrouw Jonker verder. ‘Ik werkte bij een schoenenzaak in de Kalverstraat. Helwes, die is er nou niet meer. Heerlijk werk, heb ik een jaar of vier gedaan. Hard werken hoor, maar altijd gezellig. Lekker druk, met veel mensen omgaan. Er gebeurde ook altijd van alles. De juwelier tegenover ons op de Heiligeweg is wel drie keer overvallen in de tijd dat ik er werkte. Dat waren spannende tijden.’
‘Toen ging ik trouwen en dan hield je op met werken. Zo ging dat in die tijd,’ legt mevrouw Jonker uit. ‘Ik was huisvrouw en voedde mijn kind op. Ze is nu 34 jaar en stewardess. Ze ziet de hele wereld, dat is leuk voor haar. Als ze vrij is, komt ze vaak bij me op bezoek. Ik heb nog geen kleinkinderen.’
Mevrouw Jonker houdt van lekker eten bij Masira (2009)
Mooie woning van Masira
Mevrouw Jonker is enthousiast over het Masira-gebouw. ‘Het zijn mooie woningen. Het ziet er allemaal goed uit. Ook de huiskamers. We hebben een grote eettafel, een mooie keuken en de kookplaat gaat vanzelf uit als je de pan er af haalt. We hebben drie ovens van roestvrij staal, een gewone oven, een magnetron en nog een oven. Dat is zo’n mooi apparaat, die maakt zichzelf schoon.’
Wat is Masira van HVO-Querido?
Masira is een beschermd wonen locatie voor volwassenen met een chronische psychische kwetsbaarheid. Hier kunnen ze in een veilige woonomgeving verblijven met de ruimte om zo zelfstandig mogelijk te blijven leven. Corrie vindt het een voordeel dat ze ook een stuk meer onder de mensen komt dan toen ze nog alleen woonde. De gezamenlijke huiskamer biedt daar mooie kansen voor. Lees meer over Masira.
