Je zou het misschien niet verwachten, maar in Hoofddorp vind je HVO-Querido ook sinds 2021, bij locatie Spaarnevleugels. De voorziening biedt beschermd wonen en forensische zorg aan 35 volwassen bewoners. Hoe vinden Nicolien en Hans het om hier te werken? En hoe vinden Dennis en Alex het om hier te wonen?

Nicolien krijgt veel voor haar inzet als begeleider terug

Toen Nicolien moest stoppen met haar werk in de horeca (kok en barpersoneel), evenementenorganisatie en het jongerenwerk vanwege covid-19, was het tijd voor verandering. Ze volgde al een hbo-opleiding Social Work en kwam na wat rondzoeken bij HVO-Querido uit. Mede dankzij een kennis die zelf bij een van de locaties woonde en enthousiast was over de organisatie en begeleiding, is ze bij ons begeleider geworden. Dat werk doet ze nu al twee jaar.

‘Ik heb geen spijt gehad van die verandering, ’ aldus Nicolien. ‘Het is heel leuk werk. Je geeft veel, maar je krijgt er ook veel voor terug. Je kunt echt van betekenis zijn voor mensen. Wij hebben al vaker van voormalige bewoners gehoord dat ze bij ons echt een omslagpunt hebben gemaakt. Ex-bewoners komen wel eens lang of sturen appjes aan hun begeleiders. Wij zorgen altijd voor een warme overdracht naar de volgende woonvorm. Uit betrokkenheid. Je wilt dat mensen zo goed mogelijk terechtkomen. En ik werk met fijne collega’s. Hier kan ik mijn kennis inzetten en bovendien vergroten. Wat ik hier ook prettig vind: regelmatige werktijden en een vast rooster.’

Het zijn gewoon mensen

‘Wij hebben de meest uiteenlopende bewoners en dat maakt onze locatie zo mooi,’ vertelt Nicolien. ‘Hoewel we natuurlijk rekening houden met bepaalde diagnoses en indicaties, zijn onze bewoners in de eerste plaats gewoon mensen. Wij staan niet boven ze of tegenover ze, maar naast ze. Gelijkwaardigheid en niet oordelen staan bij mij bovenaan.’

Anders dan in de kliniek

Nicolien legt uit: ‘Wij proberen stereotypen te doorbreken. De locatie is nog een beetje klinisch, maar wij proberen hier toch gezelligheid en openheid te brengen. En dat lukt wel een beetje, want we horen vaak van bewoners dat het hier anders is. En dat bedoelen ze positief. Anders dan detentie, anders dan de kliniek.’

Begeleider Hans waardeert de openheid van de bewoners

Ondanks dat Hans pas een jaar bij HVO-Querido werkt, heeft hij al een ruimte ervaring in de zorg. Hij vertelt: ‘Onze bewoners zijn inderdaad unieke personen. Het zijn individuen met persoonlijke achtergronden en verhalen. Mensen zijn heel open naar ons. Dat is ontzettend fijn werken. Het laatste dat wij daarom willen is oordelen. Wij zien de mens, niet wat ze hebben.’

Gezellig contact

‘Het contact met de bewoners is prettig,’ vervolgt Hans. ‘Met de een wat meer dan met de ander natuurlijk, maar de meesten zijn gezellig. We hebben een team van fijne collega’s. Mensen zijn geïnteresseerd en steunen elkaar. Ik voel met op mijn gemak bij Spaarnevleugels en ga doorgaans fluitend naar mijn werk. Het geeft sowieso een fijn gevoel als je mensen kunt helpen. Samen iets ondernemen om weer wat beter in het leven te staan.’

Het kan iedereen overkomen

Hans: ‘Iedereen kan in de problemen raken of een stommiteit uithalen. Het is maar een dunne scheidslijn of je binnen of buiten staat. Binnen of buiten de kliniek, de opvang of de instelling. Dingen gebeuren, dan zit je zomaar in de shit. Daar hoef je geen oordeel over te hebben. Het is prettig om samen te proberen er weer iets moois van te maken.’

Wat is er moeilijk aan begeleider zijn?

‘Het loslaten,’ vertelt Nicolien. ‘Soms ben ik in mijn vrije tijd nog met situaties bezig. Dan blijf ik mijn werkmail checken, omdat ik me bijvoorbeeld zorgen maak om iemand. Maar daar ga ik steeds beter mee om hoor. Ik weet dat het goed aan mijn collega’s is overgedragen. Mensen hebben het recht om hun eigen beslissingen te maken. Goede en minder goede beslissingen. Eigen regie is een groot goed. Bewoners die tegen ons advies uitstromen, kunnen wel altijd terugkeren als het toch niet lukt. Er is altijd een volgende kans.’

‘Voor mij loopt het contact met ketenpartners soms te stroef,’ stelt Hans. ‘Dan moet het naar mijn mening over teveel schijven om iets voor een bewoner te regelen. Wij moeten ons goed blijven realiseren dat dit een woonhuis is. We moeten niet alles hier willen organiseren, bewoners moeten juist naar buiten voor sport, werk of ontspanning. Dat moeten ze straks ook, als ze op zichzelf wonen.’

Hoe is Dennis bij HVO-Querido terechtgekomen?

‘Als kind heb ik moeten vechten voor mijn leven,’ vertelt bewoner Dennis, die bijna uitstroomt op zichzelf gaat wonen. ‘Na een ongeluk toen ik 7 jaar oud was, had ik een schedelbasisfractuur en nog veel meer. Op mijn negende kwam ik uit de coma, 2 jaar later. Veel fysiotherapie en langzamerhand herstelde ik.’

Dennis gaat verder: ‘Zoals veel van mijn vrienden wilde ik het liefst samen voetballen. Ik zat bij de Reiger Boys, de plaatselijke club. Op mijn tiende werd ik gescout door AZ. Leuk, maar niet mijn club, dat is Feyenoord! Maar bij AZ ben ik toen op het veld in elkaar gezakt en lag ik weer een jaar in coma. Toen ben ik een beetje vroeg vader geworden, op mijn vijftiende. Nu heb ik 5 kinderen. En daar blijft het bij.’

‘Ik raakte in detentie, verkeerde vrienden, wat dingetjes gedaan,’ legt Dennis uit. ‘Nu woon ik alweer bijna twee jaar hier. Ik heb het heel erg naar mijn zin bij Spaarnevleugels. Het is een gezellige woonvorm met leuk personeel. Ik wil ze bedanken voor de mooie tijd die ik hier heb gehad. Ze proberen het echt zo leuk mogelijk te maken, ze organiseren leuke activiteiten. Dat is wat mij betreft wel een applausje waard.’

Klaar voor de volgende stap

Dennis: ‘Maar nu ben ik klaar om door te stromen en weer de maatschappij in te gaan. Ik heb mijn doelen behaald, zoals leren omgaan met agressie. Het is een heel traject van de gevangenis naar de normale maatschappij. Ik sta nu op de nominatie voor een Kanswoning. Daar krijg ik de kans om op mezelf te gaan wonen. Dat moet ik nu laten zien, ik moet mezelf bewijzen. Het belangrijkste dat ik bij Spaarnevleugels geleerd heb, is met mijn medebewoners blijven praten en problemen samen oplossen. Sociaal met mensen omgaan, daar heb je wat aan.’

Hoe vult Dennis zijn dagen?

‘Elke dag werk ik,’ benoemt Dennis. ‘Betaald werk als kok en dagbesteding. Ik geef bijvoorbeeld voetbaltraining aan een team van jonge mensen met een beperking. Heel leuk om te doen. Daar had ik vroeger geen geduld voor gehad, maar dankzij mijn begeleiding bij Spaarnevleugels wel. Zelf voetbal ik ook nog.’

Hoe is Alex bij HVO-Querido terechtgekomen?

Alex is geboren in Amsterdam en groeit op in Beverwijk. Zijn moeder is Nederlands, zijn vader is Grieks. ‘Mijn vader was er nooit, tot mijn elfde zat hij vast,’ vertelt Alex. ‘Ik ben voor het grootste deel opgevoed door mijn opa en oma, want mijn moeder moest altijd werken. Ze had soms drie of vier banen tegelijk. Mijn hele familie is opticien en dat ben ik ook, maar ik wilde als kind graag timmerman worden. Lekker dingen maken. Nu als opticien kan ik mensen helpen met een beetje medische en technische kennis.’

‘Na de verslavingskliniek ben ik via de RIBW gaan wonen, maar dat ging niet,’ legt Alex uit. ‘Meteen toen ik aankwam zei een buurvrouw: ik ben degene die altijd de politie belt. En dat klopte. Veel geruzie en gedoe. Sinds anderhalf jaar woon ik nu hier bij Spaarnevleugels. Echt top hier. Het gaat hartstikke prima.’

Hoe vult Alex zijn dagen?

‘Mijn rol in de groep is die van bemiddelaar en vredestichter. Als ergens ruzie is, dan spring ik ertussen. Regelmatig kook ik voor de mensen hier. Grieks natuurlijk, maar ook Italiaans, Japans, alles eigenlijk,’ vertelt Alex.

‘Ik maak ook graag abstracte psychedelische tekeningen,’ vertelt Alex. ‘Daar doe ik best lang over. In die tekeningen stop ik veel verhalen, betekenissen, symbolen en emotie. Maar als jij er iets anders in ziet, is dat ook goed. Het is niet goed of fout, het is jouw reflectie. Ik houd erg van het werk van kunstenaar Alex Grey.’

‘Bij de dagbesteding ben ik met keramiek bezig. Voor mijn overleden opa heb ik een urn gemaakt in de vorm van een oog met een bril. Hij was immers opticien. Die urn is goed uitgepakt al zeg ik het zelf. Mijn oma was er heel blij mee,’ zegt Alex.

Kapitein van je eigen leven

Alex: ‘Ik ben spiritueel en ik mediteer graag. Dat is voor mij een manier om jezelf te leren kennen. Je bent zelf de kapitein van je eigen leven, jij bepaalt de koers. Bij een religie volg je meestal iemand of een leer. Dat doe ik niet. Ik vind dat je zelf de draad moet vinden. Het gaat om balans. Bijvoorbeeld tussen aanpassen en toch jezelf blijven.’

Wat heeft Alex inmiddels geleerd?

‘Bij Spaarnevleugels heb ik al veel geleerd. Vooral meer sociaal met andere mensen zijn. Zelfstandigheid, discipline ook,’ vertelt Alex. ‘En ik ben me nu beter bewust van mijn leefomgeving en mijn rol daarin. Het zijn leuke en gezellige mensen die hier werken. Ik heb niks te klagen over ze.’

Hoe ziet Alex de toekomst?

Alex: ‘Het is mijn doel om weer zelfstandig te gaan wonen. Liefst over een paar maanden of een half jaar. Ik zou overal wel willen wonen, in het bos, op het platteland, maakt mij niet uit. Als het maar niet in Beverwijk is. Ik wil geen terugval krijgen. Niet dat ik mijn omgeving de schuld geef, maar ik hoef het niet op te zoeken.’

‘Verder wil ik niet te veel aan de toekomst denken,’ gaat Alex verder. ‘Wel aan kleine, praktische dingen. Maar de toekomst als abstract begrip boezemt mij angst in. Liever sta ik in het hier en nu. Natuurlijk wil ik graag een woning en een baan. En verder zie ik wel wat de toekomst mij brengt. Als daar kinderen bij zitten dan is dat voor mij een geschenk. Want kinderen neem je niet, die krijg je.’