Onze collega Nathalie Doganay is een doorzetter, een stoere jonge vrouw die niet van klagen houdt. ‘Volgens de Participatiewet moeten er voor iedereen banen worden gecreëerd, ook voor mensen in de Wajong. Er wordt veel geklaagd dat dit niet voldoende lukt. Ik ben aangenomen, mét mijn handicap, in een ambulante functie. Daarom wil ik graag laten zien dat HVO-Querido wél iets doet aan de participatie van mensen met een lichamelijke handicap.’
Nathalie Doganay (1989) werkt 32 uur per week als persoonlijk begeleider bij het Ambulant team Psychosociaal van HVO-Querido. Ze begeleidt nu acht volwassen cliënten, dat worden er binnenkort meer. Ze woont in Haarlem en is geboren in Amsterdam, waar ze, in Nieuw-West, ook opgroeide. Haar ouders vluchtten in 1980 als orthodoxe christenen uit Syrië.
‘Mijn ouders zijn goed geïntegreerd in de samenleving,’ vertelt Nathalie. ‘Ze spreken Nederlands. Mijn vader heeft altijd zes dagen per week gewerkt. Ze komen buiten en hebben veel contact met de buurt. Kortom, het zijn normale, sociale mensen. Ze zijn naar Nederland gekomen, omdat het in Syrië niet veilig meer was.’
Uitdagingen en een steentje bijdragen
‘Als klein kind wilde ik eerst graag wiskundelerares worden,’ vertelt Nathalie. ‘Niet dat ik nou zo goed ben in wiskunde, maar ik houd heel erg van uitdagingen. Als het mijn sterkste vak was geweest, had ik vast ergens anders les in willen geven. Ik zou niet graag iets makkelijks doen. Als je een complexe som hebt opgelost, dan is dat een fantastisch gevoel.’
Nathalie: ‘Lerares wilde ik graag worden omdat ik mijn eigen leraren zo goed en sympathiek vond. Ik ben geboren met een open rug, spina bifida heet het officieel, en daarom volgde ik speciaal onderwijs bij Heliomare. Wat die mensen daar deden, dat wilde ik ook. Een steentje bijdragen aan de toekomst van andere mensen.’
Nathalie
Zelfstandig
‘Daarom is de hulpverlening voor mij een droom die is uitgekomen,’ gaat Nathalie verder. ‘Tijdens mijn opleiding heb ik stage gelopen met verschillende doelgroepen, onder andere bij MEE en met vluchtelingen. De mensen voor wie ik nu werk, spreken mij heel erg aan. Ze wonen zelfstandig en ik ga op huisbezoek. Ze kunnen al heel veel, maar ze hebben nog een steuntje in de rug nodig. Het doel is dat ze zo zelfstandig worden dat ze geen professionele hulp meer nodig hebben. Dat is mooi om te zien.’
‘Dit ambulante werk en deze doelgroep zijn voor mij een bewuste keuze,’ benoemt Nathalie. ‘Dus wil ik zoveel mogelijk “gewoon” doen wat mijn collega’s ook doen. Ik kom nou eenmaal ook op driehoog en zolang er een trapleuning is, kan ik het aan. Lastig, maar niet onmogelijk. Ik ben wel gehandicapt, maar niet beperkt. Je bent meer dan je handicap. Ik wil eruit halen wat erin zit, ik maak mijn eigen keuzes.’
Nathalie: ‘Die houding het ik deels te danken aan mijn opvoeding. Mijn vader was waakzaam en voorzichtig, terwijl mijn moeder altijd vond dat ik nog wel een stapje verder kon doen. Dat is een mooie balans.’
Levenservaring
‘De bewoners reageren heel respectvol op mijn handicap,’ vertelt Nathalie. ‘De meesten zeiden in het begin: ik kom wel naar kantoor. Goed bedoeld om mij de tocht te besparen, maar zo werkt het niet. Als je mensen thuis spreekt, zie je meteen hoe ze erbij zitten en praten ze veel makkelijker. Zo maak je makkelijker contact en snel tot een goed gesprek kunnen komen is essentieel ik mijn werk. We hebben allemaal een verleden. Mensen vertellen mij er heel makkelijk over. Vaak zijn het bijzondere en mooie verhalen, ook over periodes uit hun leven dat het minder goed met ze ging. Je krijgt enorm veel levenservaring te horen. Dat is een van de redenen waarom dit zulk mooi werk is.’
Zelf aangeven wat wel en niet lukt
‘Met ongevraagde hulp ga ik verschillend om,’ legt Nathalie uit. ‘Soms doe ik niks en laat ik het gaan. Als ik chagrijnig ben, maak ik soms een lelijke opmerking. Als ik in een goeie bui ben, reageer ik gewoon en leg ik het uit. Hulp is namelijk vaak goedbedoeld, maar toch onbewust een vooroordeel dat ik iets zelf niet kan. Het is belangrijk om contact te maken met mensen.’
Nathalie: ‘Op mijn werk ben ik zo open mogelijk over mijn handicap. Ik heb verteld wat ik wel en wat ik niet kan. Ze beschouwen mij als een volwaardige collega en ze hebben veel geduld met mij. Wat ik heel fijn vind: op de trap sjokken ze gewoon rustig achter mij aan. Ze nemen niet even snel een andere trap. Het is maar een klein dingetje, maar daardoor voel ik me geaccepteerd.’
Nathalie Doganay
Vallen, opstaan en verder gaan
Nathalie: ‘Van alle leefgebieden die je met bewoners behandelt, vind ik een actieve verslaving de grootste uitdaging. Dan functioneert iemand goed, heeft een dagbesteding, noem maar op, maar vindt het niet nodig om af te kicken. Ik respecteer dat natuurlijk wel, maar ik vind het soms lastig, gewoon omdat het niet gezond is.’
‘Daarentegen vind ik het nooit moeilijk om over iemands psychisch functioneren te praten,’ gaat Nathalie verder. ‘Dat gaat me makkelijk af. Contact maken is mijn tweede natuur. Als hulpverlener moet je je kwetsbaar durven opstellen.’
‘Ik probeer bewoners ook te leren dat ze soms de stap moeten durven nemen,’ benoemt Nathalie. ‘Dat ze niet bang moeten zijn om te vallen. Ik spreek uit ervaring, ik ben al heel vaak gevallen. Dan sta je gewoon op en ga je weer verder.’
