Mevrouw Jonker is een geboren en getogen Amsterdamse en woont een half jaar in de beschermde woonvorm Tourniairestraat (nu Masira). In deze voorziening in zorgcentrum De Drie Hoven in Slotervaart wonen 32 mensen.
Mevrouw Jonker: ‘Ik ben geboren in Amsterdam, in 1949, in de Kinkerbuurt. Dat kan je wel horen toch? Daar heb ik tot mijn trouwen gewoond. Daarna heb ik overal gewoond, over de hele stad. En, in Hoofddorp, in de achtertuin van Amsterdam. Dat vond ik ook wel leuk. Hiervoor woonde ik op mezelf in Oud-Zuid. Maar, ik ben grootgebracht aan zee: in Zandvoort en Bloemendaal. Daar had ons gezin namelijk een strandhuisje waar we de helft van het jaar doorbrachten.’
In Masira zijn er gelukkig altijd mensen om je heen
‘Nu woon ik bijna een half jaar bij HVO-Querido,’ vertelt mevrouw Jonger. ‘Ik ben blij dat ik dat heb gedaan, omdat het fijn is dat ik geen eigen baas meer hoef te zijn. Er is hier verzorging en je hebt altijd mensen om je heen. Er zijn veel activiteiten en we maken dagtochtjes. Laatst zijn we naar Artis geweest, daarvoor naar het bosplan.’
‘Toen ik nog op mezelf woonde, was ik vaak eenzaam,’ legt mevrouw Jonger uit. ‘Ik had altijd vee visite, maar uiteindelijk ben je toch alleen. Vaak ging ik daarom maar winkelen. Dat doe ik nu minder. Je kan vanaf hier voor 1 euro 30 met de Stadsmobiel naar het winkelcentrum in Osdorp. Dat doe ik soms.’
Hoe is het om bij Masira te wonen?
Mevrouw Jonker vertelt: ‘Het eten is hier goed. Je kunt zelf kiezen. Je krijgt een lijst en daarop kruis je aan wat je volgende week wilt eten. Er is genoeg keuze, aardappelen, puree, rijst, pasta. Het is niet heel veel, maar wel goed eten.’
‘Ik heb een grote kamer,’ gaat mevrouw Jonker verder. ‘Je kan hier zelf je kamer aankleden. Ik had nog wat meubels, maar heb het meeste weggedaan. Het zal me benieuwen hoe het over twee jaar wordt, want we gaan naar een nieuw gebouw. Daar krijgt iedereen ook een aparte slaapkamer, dus we gaan er qua ruimte op vooruit. Eigenlijk ben ik een heel tevreden bewoner en heb het hier prima naar mijn zin. Maar ik ben er nog maar net, hè. Ik houd een slag om de arm.’
Hoe vult mevrouw Jonker haar dagen bij Masira?
‘Ik draai wel eens muziek in de huiskamer hier,’ vertelt mevrouw Jonker. ‘Dat is gezellig. Ik ben dol op muziek, vooral op Julio Iglesias. Daar heb ik alle cd’s van.’
‘Ook lees ik graag de roddelbladen, de Story en de Privé,’ gaat mevrouw Jonker verder. Dan blijf je een beetje op de hoogte. En ik moet meer bewegen van de dokter, dus ik sport me een ongeluk. Drie keer per week doe ik fitness en ook nog gymnastiek voor ouderen.’
‘En dan doe ik nog hersengymnastiek en bloemschikken bij Activiteitencentrum De Tour hier beneden. Ik heb me opgeworpen als een soort moeder van de groep. Drie keer per week haal ik fruit en lekkere hapjes hier bij Dirk op het plein. Dan ben je er even uit. En ik neem wel eens een harinkje of een kroketje voor ze mee. Je kent alle bewoners bij naam. De sfeer is hier amicaal, mensen zeggen je gedag en vragen hoe het met je gaat,’ voegt mevrouw Jonker toe.
Mevrouw Jonker bij de Tourniairestraat, de voorloper van Masira
Brandweermannen en schoenenverkopers
‘Vroeger stond bij ons thuis alles in het teken van de brandweer,’ herinnert mevrouw Jonker zich. ‘Toen ik nog klein was, brachten we kerst en oud en nieuw altijd op de kazerne door. En mijn vader (de brandweerman) maar blussen. Mijn broer was ook bij de brandweer. Die heeft het tot brandmeester gebracht.’
‘Zelf wilde ik altijd verkoopster worden en dat is ook gelukt,’ gaat mevrouw Jonker verder. ‘Ik werkte bij een schoenenzaak in de Kalverstraat. Helwes, die is er nou niet meer. Heerlijk werk, heb ik een jaar of vier gedaan. Hard werken hoor, maar altijd gezellig. Lekker druk, met veel mensen omgaan. Er gebeurde ook altijd van alles. De juwelier tegenover ons op de Heiligeweg is wel drie keer overvallen in de tijd dat ik er werkte. Dat waren spannende tijden.’
‘Toen ging ik trouwen en dan hield je op met werken. Zo ging dat in die tijd,’ legt mevrouw Jonker uit. ‘Ik was huisvrouw en voedde mijn kind op. Ze is nu 34 jaar en stewardess. Ze ziet de hele wereld, dat is leuk voor haar. Als ze vrij is, komt ze vaak bij me op bezoek. Ik heb nog geen kleinkinderen.’
Wil jij mensen zoals mevrouw Jonkers ondersteunen?
Masira biedt volwassenen met een chronisch psychiatrische aandoening een veilige woonomgeving, waarin ze zo zelfstandig mogelijk leven. De woonbegeleiding is zoveel mogelijk op maat: krachtgericht, persoonlijk en gericht op deelname aan de maatschappij naar eigen kunnen. Jij kijkt samen met de bewoner zelf naar wat kan en wat de wensen zijn. Lees meer in op de vacature-pagina.
