Gitarist Pascal heeft dankzij muziekprogramma KWIK het vertrouwen gevonden om zich flink muzikaal uit te leven op het podium. Bij zijn geboorte heeft hij misschien een spreekwoordelijke slechte hand speelkaarten gekregen, toch heeft Pascal er wat moois van gemaakt. In dit interview beschrijft hij hoe hij al zijn hele leven hartstochtelijk van muziek houdt.
Pascal (1960) is geboren en voor de helft getogen in Amsterdam. ‘Ik kom uit een raar nest,’ vertelt Pascal. ‘Mijn vader ken ik bijvoorbeeld niet. Ik weet alleen dat het een Amerikaanse piloot was. Turbulente jeugd gehad, veel in tehuizen gezeten, geen enkele opleiding afgemaakt. Bij mijn geboorte heb ik de verkeerde kaarten gekregen.’
Van een eigen paard, naar hulp vragen van de GGZ
‘Ik ben vroeg aan het werk gegaan en heb mezelf altijd goed kunnen redden,’ gaat Pascal verder. ‘Ik had ook een goed inkomen. Effecten, in de groothandel, in de reclame noem maar op. Met een auto, en zelfs een eigen paard, alles leek ogenschijnlijk goed te gaan. Ik werd vader van een mooie dochter en na vier jaar gingen haar moeder en ik uit elkaar. Samen maken, samen zorgen, zei ik, maar zij kon dat niet. Toen ben ik dus heel lang alleenstaande vader geweest. Ik deed alles voor mijn dochter en met veel plezier. Zij is nu 27.’
Pascal: ‘Het klinkt misschien wat nonchalant, maar uiteindelijk is dit verleden me toch teveel geworden en ben ik bij de GGZ terechtgekomen. Aan mijn begeleider heb ik veel gehad. Ze wees me bijvoorbeeld op het bestaan van Studio Underground van HVO-Querido. Zij vond het echt iets voor mij en dat is ook zo. Via de studio ben ik bij KWIK gekomen.’
Pascal Keyzer
Van een passieve liefhebber, naar een eigen gitaar
‘Zoals veel mensen hield ik vooral passief van muziek. Als kleine jongen stond ik vaak op een tennisracket met de radio te spelen,’ vertelt Pascal. ‘Mijn oor trekt altijd naar de gitaar. In militaire dienst zat ik met een jongen op de kamer die een gitaar had, een akoestische gitaar. Geweldig vond ik dat. Tijdens mijn eerste verlof heb ik meteen zelf een gitaar gekocht, bij Hampe geloof ik. In 1980 heb ik mijn eerste elektrische gitaar gekocht, bij Dijkman op de Rozengracht. Die gitaar heb ik nog altijd.’
‘Ik ben ooit heel kort op les geweest, maar daar leerde ik alleen noten, terwijl ik juist gitaar wilde leren spelen. Je vingers moeten in beweging zijn, souplesse is heel belangrijk. Neem nu Steve Vai, ooit gitarist bij Zappa. Hoe die man speelt? Dat is geweldig. Dat is alleen al mooi om naar te kijken,’ vertelt Pascal.
Echte muziek en dierbare herinneringen
Pascal: ‘Ik houd het meest van wat ik voor het gemak maar even “oude hippiemuziek” noem. Dat is mijn muziek. De Beatles, Deep Purple, Led Zeppelin, Frank Zappa, Bob Dylan, de begintijd van Rush. Echte muziek. Naar mijn smaak wordt er nu veel teveel gesampled.’
‘Het eerste singletje dat ik kreeg was ‘She likes weeds’ van Tee Set, echt een gitaarnummer hè. Mijn eerste elpee, die kocht ik zelf, was van Rory Gallagher. Helaas heb ik al mijn platen moeten verkopen uit geldgebrek. Dat was echt met pijn in mijn hart, want je verkoopt ook je herinneringen,’ legt Pascal uit. ‘Ik heb nu een bewindvoerder. De eindjes aan elkaar knopen, vind ik niet zo erg, maar dingen moeten verkopen die je dierbaar zijn, dat is zuur.’
‘Muziek is de ultieme afleiding’
‘Muziek is voor mij de ultieme afleiding, misschien wel een soort therapie,’ benoemt Pascal. ‘Ik heb er nu weer mijn tanden in gezet en ik blijf aan de weg timmeren. Muziek helpt mij, dat is positief.’
Pascal vult aan: ‘Bij KWIK kan ik me verder ontwikkelen. Ik ben een nogal onzekere gitarist, maar zij hebben vertrouwen in mij. KWIK is niets voor niets een afkorting van: Kijk Wat Ik Kan. Mijn hele leven heb ik gedacht dat zoiets nooit voor mij was weggelegd, optreden op een podium. Nu ga ik niet alleen samen spelen, maar zelfs een solo doen, even shinen. Mijn solo zit in ‘No More Mr. Nice Guy’ van Alice Cooper. Een gitaarnummer dat bij mij past. Niet alleen vanwege de mooie riff, het zegt iets over mij. Nu kom ik voor mezelf op.’
Hoe is het om bij KWIK muziek te maken?
‘De onderlinge chemie van samen muziek maken is heel bijzonder,’ zegt Pascal. ‘Samen puzzelen aan een nummer, op een volwassen manier met elkaar omgaan. Je moet niet bang zijn voor kritiek en met elkaar blijven praten, want je speelt in dienst van de band. Als we net beginnen met oefenen, klinkt het naar niks, maar aan het einde lukt het wel. Ik wil veel vaker samen gaan spelen. Muziek betekent gezelligheid en sfeer maken doe je samen.’
Wat betekent muziek voor bewoners van HVO-Querido?
Lees verder in deze muzikale verhalen:
- Wat maakt KWIK (Kijk Wat Ik Kan) leuk voor deelnemers?
- Wat maakt spelen in de band Step by step leuk voor deelnemers?
- Bewoner Marcel: ‘Muziek is voor mij als ontspanningstherapie’
- Muziek is het mooiste dat er is voor deelnemer Carla
- Bewoner Olaf: ‘Muziek is voor mij niet iets therapeutisch’
- Deelnemer Sharon: ‘Muziek brengt me in een andere wereld’
- Bewoner Koko: ‘Muziek haalt je verdriet weg’
- Bewoner Joop: ‘Muziek is heel sociaal en helpt mensen uit hun schulp’
