Ton Postel (50) is vanuit Oldenzaal via een baan bij een verzekeraar en werken in de bouw bij beschermd wonen De Vaart terechtgekomen. Wat heeft hij op straat en in zijn wekende leven meegemaakt? Wat tekent hij graag? En waarom? Dat lees je in dit artikel.
Van Oldenzaal naar De Vaart
‘Ik ben geboren in Oldenzaal en op mijn 19e aan de slag gegaan in Amsterdam, bij verzekeraar Delta Lloyd,’ vertelt Ton. ‘Ik werkte daar in het archief. Eigenlijk wilde ik de marketing in. Het fascineert mij bijvoorbeeld dat er bij een grote keten als Albert Heijn per buurt andere dingen in het schap liggen. Maar, ik kwam in de bouw terecht en daarna heb ik lang voor het GVB gewerkt. Metro’s schoonmaken, graffiti van treinen en stations schrobben. Dat ging me soms wel aan het hart. Het is zonde om mooie dingen weg te halen.’
Ton vertelt verder: ‘Toen raakte ik op straat terecht. Ik verbleef bij een passantenhotel, at bij de zusters, dat soort dingen. Later verbleef ik in de Jellinek op Texel. Daarna in de Wassenaar Obdamstraat en nu in De Vaart. Hier krijg ik een bed, een kast, een tafel en een stoel. Inmiddels heb ik veel meer spullen verzameld en ben ik behoorlijk ingericht.’
Werk van Ton Postel
Geld, eten, onderdak, begeleiding en privacy
‘In De Vaart is het best goed wonen,’ benoemt Ton. ‘Na een leven van drank en drugs, doe ik het nu heel rustig aan. Ik ben gekapt met het straatleven. Ik ben nu in budgettering en heb elke week gegarandeerd geld, eten, onderdak en een beetje begeleiding. Dat is prettig. Het eten kan wel eens beter, maar het is ook lastig koken voor zoveel mensen, dus dat blijf je houden.’
‘Het is ook fijn dat je hier veilig zit,’ gaat Ton verder. ‘Je hebt privacy. Niet iedereen kan zomaar bij je binnenvallen. Ik heb het vroeger wel eens gehad, dat mijn woning een zoete inval werd voor steeds vagere types. Op een gegeven moment ben je dan niet meer de baas in je eigen huis.’
Ton haalt voldoening uit mantelzorgen
‘Mijn familie zie ik eens per jaar. Goede mensen hoor, maar ieder heeft zijn eigen leven,’ zegt Ton. ‘Ik vul mijn week bijvoorbeeld met een dag mantelzorger zijn voor een oude man. Hem ken ik nog uit de tijd dat ik op straat sliep. Toen heeft hij mij vaak geholpen. Nu kan ik wat terug doen en heb ik wat om handen. Dat geeft wel wat voldoening.’
‘Daarnaast ben ik dol op zwemmen. Het liefst elke dag. Dan loop ik een uur naar het zwembad, zodat ik lekker om me heen kan kijken. Er is geen water in Amsterdam, hoe onooglijk of vies of koud ook, waar ik niet in heb gezwommen. En natuurlijk ben ik lid van de Amsterdamse Reddingsbrigade.
Werk van Ton Postel
De rest van de tijd vult Ton met tekenen
Ton vertelt: ‘Al sinds ik me kan herinneren, maak ik kleine kriebeltjes op alle mogelijke papiertjes. Dat is eigenlijk nooit meer over gegaan. Ook in bijvoorbeeld de tram zit ik vaak te tekenen. Ik heb nu zo’n 75 grotere tekeningen gemaakt. Die heb ik bijna allemaal weggegeven. Ik kan ze toch niet ophangen en een tekening kan beter worden bekeken dan liggen verstoffen in een map. Ik ga graag bij vrienden langs en het doet me goed als ik dan een tekening van mezelf zie hangen. Tijdens het jubileum van HVO-Querido in 2004 heb ook in de Stopera geëxposeerd.’
Tekening van Ton Postel
Het leven in de stad door de ogen van Ton
‘Wat mijn werk betekent? Leven!’ legt Ton uit. ‘Het zijn veel kleuren. Alles loopt door elkaar en soms botst het. Toch is het allemaal met elkaar verbonden en oefent invloed op elkaar uit. Zo zie ik het leven in de stad ook. Al die lijnen lijken op DNA. Het zijn letterlijk levenslijnen.’
Op zoek naar meer uitdaging
‘Ik ga nu eindelijk ook leren schilderen,’ zegt Ton. ‘Bij Kunstkop van de Jellinek. Eerst wilde ik eerlijk en eenvoudig blijven en vond ik potloden mooi genoeg. Nu lijken kwasten en verf me een uitdaging.’
Ben jij ook klaar voor een uitdaging?
Neem dan eens een kijkje tussen de HVO-Querido vacatures. Collega’s die bij De Vaart werken, hebben als doel om bij te dragen aan het herstel van de bewoners. Dit kan gaan om stabilisatie, begeleiding bij achteruitgang en om doorstromen naar een ambulant team. De Vaart bestaat uit 38 kamers voor volwassenen vanaf 23 jaar met een psychosociale kwetsbaarheid, zonder harddrugsverslaving. Alcohol en wiet zijn toegestaan zolang dat geen overlast geeft. Wil jij bewoners zoals Ton helpen naar de volgende stap in hun herstel?
