Sandra verblijft in een van de Passantenpensions van HVO-Querido. Geboren in Paranaguá, een havenstadje in het zuiden van Brazilië, maar deels opgegroeid bij haar Italiaanse oma in Venetië verblijft woont Sandra nu inmiddels anderhalf jaar in Nederland. Niet voor het eerst, want Sandra woonde eerder ruim tien jaar in Hoofddorp. Tijdens een vakantie in Nederland leerde zij de vader van haar latere dochter kennen. Haar dochter, die nu 19 jaar oud is, woont ook in het passantenpension, maar niet met haar moeder in dezelfde woning.
Kansen in Nederland
‘Toen mijn dochter nog jong was, is zij heel lang heel erg ziek geweest,’ vertelt Sandra. ‘Ik heb toen mijn baan opgezegd om mijn kind te verzorgen. Toen niets meer hielp, ben ik met haar naar Brazilië gegaan. Haar vader was getrouwd met zijn werk, dus die kwam later pas mee. We leefden goed in de natuur zonder technologie. Toen mijn dochter en ik weer terug wilden naar Nederland voor goede scholen, wilde haar vader weer niet mee. Het was niet goed, we zijn nu gescheiden.’
Sandra da Rocha
Naar de gevangenis
‘Eenmaal terug in Nederland had ik geen huis en geen plek om te slapen,’ gaat Sandra verder. ‘Ik ben eerst een tijdje bij een oude vriendin geweest, maar dat kon niet zo blijven. Eerst schrok ik toen ik van de gemeente hoorde dat ik in een oude gevangenis moest gaan wonen, als een soort vluchteling tussen mensen die niks meer hebben. Maar ik had geen andere keuze en al snel bleek dat de Havenstraat geen gevangenis meer was. Het lag zelfs in een leuke buurt, veel meer centraal dan het Passantenpension waar ik nu verblijf. Gelukkig heb ik wel een mooie fiets. Dat is echt top en lekker makkelijk in de stad. Daarmee doe ik bijvoorbeeld boodschappen.’
Een koud paradijs
‘Nederland is een paradijs als het niet af en toe zo koud was,’ vertelt Sandra. ‘Je hebt hier veel kansen op het gebied van werk, studie en een goed leven. Ik blijf hier. Laatst was ik in gesprek met een man uit Marokko bij die alleen maar zat te mopperen op Nederland en de Nederlanders. Dat begrijp ik niet. Dan denk ik: waarom ben je dan hier? Er zijn drie dingen waar je beter niet over kunt praten, want er komt bijna altijd ruzie van: religie, politiek en voetbal. Iedereen weet het beter en er is altijd veel, teveel, emotie bij.’
Passantenpension Anton Stuik
Hoe kijkt Sandra naar de toekomst?
‘Ik wil verder gaan en vooruit komen,’ vertelt Sandra. ‘Ik wil op mijn eigen benen lopen en mijn eigen leven leiden. Daarom volg ik taalcursussen, ga ik naar school en doe ik een koksopleiding. Ik houd echt van koken en wil bij een restaurant gaan werken. Verder doe ik vrijwilligerswerk bij een soort fabriekje waar kaarsen worden gemaakt. Dat is ook leuk werk, ik houd van artistieke dingen. Dingen maken, schilderen. Het is belangrijk om ook plezier te hebben in je leven.’
‘Het maakt me niet uit waar ik in Nederland woon,’ gaat Sandra verder. ‘Als je verder van Amsterdam af gaat, wordt het goedkoper. Een klein dorpje vind ik ook goed. Dan koop ik een kleine toet-toet en rijd ik naar de stad als dat nodig is. Bijvoorbeeld om mijn dochter te bezoeken. Zij werkt nu bij een kledingwinkel.’
Sandra benoemt: ‘De mensen van HVO-Querido zijn goede mensen. Ze willen je echt helpen. Dat merk je en dat voel je. Zij doen goed werk. Ik hoop dat ik snel mijn diploma’s haal en dat ik ergens werk vind, zodat ik weer in een gewoon huisje kan wonen. Dat hoop ik echt.’
