Elke week kijkt Mandy uit naar de schilderclub van het Centrum Robert Koch van HVO-Querido. Tekenen en schilderen doet ze graag. Het werkt voor haar niet alleen ontspannend, ze krijgt er ook nieuwe energie van.
Mandy Fernhout (1972) wordt geboren in Amsterdam, maar groeit op het platteland op. Haar ouders zijn horecamensen, dus gaat Mandy ook naar de hotelschool. Mandy heeft een tijd lang een croissanterie en een lunchroom. Een eigen bedrijf, dat is zes dag per week hard werken. Te hard, blijkt achteraf. Mandy gaat over de kop met een burn-out en wordt afgekeurd.
‘Achteraf had ik misschien liever iets anders gedaan,’ vertelt Mandy. ‘De fotovakschool, of iets met mode, etaleren, maar ik heb altijd veel moeite gehad om mijn richting te bepalen. Ik ben altijd dolende geweest. En nog steeds eigenlijk.’
Hoe is Mandy bij HVO-Querido terechtgekomen?
Mandy: ‘Hier bij het Centrum Robert Koch ben ik begonnen met yoga, want ik woonde om de hoek. Inmiddels woon ik ergens anders, maar kom ik nog altijd graag. Tegenwoordig ga ik namelijk nog steeds zwemmen met mensen van hier, fitnessen en natuurlijk schilderen. Daar krijg ik veel energie van en ik leef er echt naartoe. Het is voor mij niet alleen een leuke invulling van de dag, ik word er ook heel ontspannen van. Mijn hoofd raakt even helemaal leeg.’
‘Als je hier vaker komt, dan ken je steeds meer mensen,’ gaat Mandy verder. ‘Je drinkt eens een kopje koffie met die, je maakt een praatje met een ander, je maakt steeds meer contact. Het centrum voelt voor mij steeds meer als een veilige thuisbasis.’
Mandy Fernhout
Wat schilderen ze bij Centrum Robert Koch?
Werk van Mandy Fernhout
‘Elke week doen we een opdracht,’ legt Mandy uit. ‘Soms is dat in die twee uur klaar, soms werken we er de week daarna aan verder. De opdrachten gaan bijvoorbeeld over het onderwerp, een portret of een landschap, maar ook over een bepaalde techniek of werken met specifiek materiaal. Zo hebben we onlangs zelf verf gemaakt van eigeel en de keren daarna zijn we met ecoline bezig geweest. De belegeider geeft daar dan tekst en uitleg bij. Dat is heel boeiend.’
Faalangst en perfectionisme
‘Ik heb altijd graag getekend, maar bijna nooit puur uit mijn fantasie,’ vertelt Mandy. ‘Daar worstel ik mee. ik houd meer van natekenen. Als ik zelf iets moet bedenken, dan sla ik dicht. Dan speelt mijn faalangst op. Tegelijk ben ik heel perfectionistisch, ik durf bijna nooit direct en simpel te zijn, dat maakt het niet makkelijker. Als ik bijvoorbeeld werk van andere mensen zie, denk ik vaak als eerste: jeetje, wat mooi, dat kan ik echt nooit. Dat is een van mijn valkuilen.’
Naar musea ga ik nooit. Dat is geen desinteresse, integendeel, maar de drempel is te hoog,’ legt Mandy uit. ‘Ik kan niet tegen die drukte. Van in de rij staan krijg ik al de kriebels. Al die prikkels, dat is echt angstig.’
Loskomen bij Centrum Robert Koch
‘Thuis tekenen of schilderen is heel anders dan bij Centrum Robert Koch,’ zegt Mandy. ‘Thuis geef ik het sneller op als het even niet lukt. Soms heb ik geen idee hoe ik verder moet met een tekening, maar omdat je de andere mensen bezig ziet, ga je toch door. Meestal ben ik aan het eind van de les pas echt los. Dan vind ik het jammer dat het weer afgelopen is. Vaak ga ik dan nog een kwartiertje door.’
Meer verhalen over kunst lezen
Waar Klaas zijn kunst als business ziet, ziet Ernesto zijn schilderijen niet eens per se als kunst. Robert gebruikt kunst als therapie en Charlotte maakt juist kunst uit het hart. Carel gebruikt tekenen en schilderen om zich te concentreren. Kunst maken helpt bewoner Henk juist met zijn angststoornis. Marlon maakt poëzie en Maaike combineert fotografie en schilderkunst. Talal is met zijn schilderijen de Syrische Bob Ross. Patrick houdt zo van mode ontwerpen, dat hij het in de studio én thuis doet.
