Soms word je zo gegrepen door een boek, dat je door wilt gaan om te weten hoe het afloopt. Izzy maakte het wel heel bont: hij wilde eens per se langer in de isoleer blijven om een boek uit te lezen. Vroeger heeft hij bij HVO-Querido in de opvang gezeten en inmiddels is hij vrijwilliger bij centrum De Poel van HVO-Querido.
‘Ik weet niet meer hoe het heette en ook niet meer wie het heeft geschreven, maar het was een goedverhaal. Iets over dat het succes van de hoofdpersoon zijn ondergang wordt,’ vertelt Izzy.
Terwijl hij het vertelt, kan Izzy, hese stem en een onvervalst Amsterdams accent, er smakelijk om lachen. ‘Ik zat veertien dagen in isolatie en dat boek was het enige wat ik had, dat bleef bij me. Je kunt er verder ook niks doen. Ik had zo’n beetje uitgemikt hoeveel ik elke dag kon lezen om de tijd door te komen. Op een gegeven moment mocht ik er eerder uit. Toen heb ik gevraagd of ik nog even in isolatie kon blijven om mijn boek uit te lezen. De directeur zei: we hebben hier al veel gekken gezien, maar zo gek nog niet.’
Verkeerde keuzes door verslaving
Izzy (1978) wordt geboren in de Turkse stad Aksaray en komt op leeftijd 7 definitief in Amsterdam wonen. ‘Ik heb in bijna alle buurten van Amsterdam gewoond, maar de Rivierenbuurt is het mooist.’
‘Vroeger wilde ik astronaut worden. Daarom ben ik later gaan gebruiken, zo kon ik toch nog vliegen, haha,’ vertelt Izzy. ‘Ik heb geen één opleiding afgemaakt. Ik deed detailhandel, maar ik deed maar wat. Ook had ik veel verschillende baantjes, vaak productiewerk via uitzendbureaus. Van kaas plastificeren tot het inpakken van processoren voor computers. Ik heb op een paardenmanege gewerkt, bij een dierenasiel en als hovenier. Nergens liep ik echt warm voor, dus gaf ik altijd na 3 maanden weer op.’
Izzy: ‘Om een lang verhaal kort te maken: mijn leven was een aaneenschakeling van verkeerd gemaakte keuzes, al zag ik dat toen heel anders. Dat kwam vooral door mijn verslaving.’
Izzy, vrijwilliger bij de Poeldijkstraat van HVO-Querido
Een moeilijke weg bewandelen voordat je wakker wordt
‘Ik heb heel laag gezeten en veel moeten meemaken voor ik hier kwam,’ vertelt Izzy. ‘Het was een lange moeilijke weg, vol obstakels. Soms moet je een weg bewandelen voordat je wakker wordt. Je hebt geen keus. Je moet de goot zien om echt te kunnen gaan zien, anders blijf je blind. En geloof me, ik heb de goot niet alleen gezien, we hebben ook echt kennis gemaakt.’ Weer klinkt de aanstekelijke lach van Izzy door de ruimte van De Poel. ‘Ach ja, alles met een lach en een traan,’ gaat hij verder.
‘Iets doen voor een ander, stoppen met drugs bijvoorbeeld, dat lukt nooit. Dat breng je niet op. Je kunt het wel denken, maar ernaar handelen is iets heel anders. Stoppen moet je zelf doen en zelf willen,’ legt Izzy uit.
Izzy bij De Poel
‘Praten is goed, doen is beter’
‘Vroeger woonde ik als instromer in het Passantenverblijf (nu Opvang Poeldijkstraat, red.). Ik heb zo’n beetje alle klinieken en instellingen gehad over het hele land. Het meeste was strafrechtelijk. Als de maatregel voorbij is, sta je weer buiten met een hoop spaargeld. Want in zo’n kliniek geef je niks uit. Nu woon ik via de Volksbond in Geuzenveld en ben ik vrijwilliger bij HVO-Querido,’ legt Izzy uit.
‘In mijn woning heb ik veel meer zelfstandigheid en moet ik alles zelf doen,’ gaat Izzy verder. ‘Dat vind ik veel beter. Je kan “met zijwieltjes” wel zeggen: ik red me wel, maar kun je dat wel echt? Praten is goed, doen is beter. Bewijs het maar.’
Dit is niet wat ik wil
Izzy: ‘Toen ik bij HVO-Querido verbleef, is er iets wonderbaarlijks met mij gebeurd. Ik ben gestopt en ik heb het nooit meer aangeraakt. Ik besefte: dit is niet wat ik wil. En ik heb het volgehouden, op kracht, en helemaal alleen. Inmiddels heb ik ook weer goed contact met mijn familie. Ik kom uit een groot en hecht gezin en wij bemoeien ons graag met elkaar. Zij zijn blij voor me.’
Hoe vult Izzy zijn dagen?
‘Nu doe ik twee dagen per week dagbesteding bij De Poel,’ vertelt Izzy. ‘Ik ben een soort klusjesman, ik doe van alles: sjouwen, timmeren, slopen, noem maar op. Ik was geïnspireerd door Myrjam en Fanny [medewerkers van De Poel, red.] dat ze er zoveel tijd insteken. Ze schenken echt aandacht aan mensen. Ze laten je voelen dat je wat waard bent. Ze geven je een touw om vast te pakken, zodat je kunt klimmen. En nu help ik ze daarbij.’
Izzy leest nog steeds graag
‘We hebben hier een klein bibliotheekje voor bewoners,’ vertelt Izzy. ‘Ik heb zelf niet veel gelezen, maar ik wil het wel. Het is mijn wens om nog veel te leren. Vroeger las ik alleen spannende boeken over misdaad, nu lees ik ook andere dingen. Het grappige is dat elk boek voor iedereen anders is. Ook al lezen we hetzelfde, iedereen geeft er zijn eigen draai en betekenis aan. Het is dus niet alleen het boek, je bent het samen.’
Izzy legt uit: ‘Lezen verrijkt je kijk op dingen. Je leert dat er ook nadere manieren zijn om naar iets te kijken. Het ontspant en je krijgt er meer kennis door. Lezen geeft cultuur, zo weet je hoe je moet staan en zitten. Zonder cultuur ben je geen mens maar een dier. Door te lezen krijg je ook nieuwe woorden aangereikt, het schaaft je denken bij. Als je zelf kunt denken, hoef je niet met alle winden mee te waaien.’
Meer bijzondere hobby’s
Wist je dat er tussen onze bewoners en deelnemers veel meer kunstzinnige types zitten? Schilders, dichters, noem het maar op. Kevin heeft een passie voor ICT en is vrijwilliger bij het HVO-Querido Digicafé. Menno en Charlotte maken kleurrijke schilderijen. Sini’s hobby is koken. Theo heeft wel 200 klokken. Daniël sport graag, wielrennen bijvoorbeeld, en Ruud schrijft graag: proza, soms poëzie en soms een lied. Ook Marlon dicht graag en Ton maakt tekeningen die leven uitstralen.
