Bewoner Yvonne wordt ondersteund door het Ambulant team Wijkzorg van HVO-Querido. Ze stond in januari van dit jaar in de rubriek Amsterdammer helpt Amsterdammer in Het Parool. Haar grote wens is daardoor met de komst van het Spaanse hondje Amber in vervulling gegaan. Yvonne is namelijk op gegroeid met honden en Amber helpt haar met het krijgen van lichaamsbeweging.
Yvonne heeft haar hele leven in Amsterdam gewoond. ‘Eerder had ik een eigen huis, maar daar durfde ik niet te wonen. Toen ben ik bij ouders ingetrokken om ze te verzorgen. Nu ben ik wel blij dat ik een eigen huisje heb. Met de rest van mijn familie heb ik sporadisch contact. Mijn broer, schoonzus en twee nichtjes.’
‘Mijn vader gokte en dronk, we vochten altijd, maar we konden ook niet zonder elkaar. Twee keer heb ik in een kindertehuis gezeten in Egmond aan Zee om af te vallen. Daar voelde ik me ook niet happy, dus kwam mijn vader me terug naar huis halen,’ vertelt Yvonne.
De zorg in
Yvonne vertelt: ‘Na de lagere school ging ik naar de huishoudschool en ben ik uiteindelijk de verzorging in gegaan. Toen ik aan het eind van mijn opleiding tot ziekenverzorgende was – dat ging heel goed, ik had allemaal achten en negens – zei die beleidster ineens dat ik niet verder kon vanwege mijn overgewicht. Mensen zoals ik zouden vaak ziek zijn en altijd wat mankeren. Bij de diploma-uitreiking wou datzelfde mens mij een bloemetje geven, alsof er niks was gebeurd. Je pakt het niet aan hoor, zei mijn vader en dat deed ik.’
Yvonne en Amber
Niemand meer
Daarna heeft Yvonne als voedingsassistente gewerkt op verschillende locaties. ‘Toen mijn contract in 2003 niet werd verlengd, ben ik in een depressie geraakt,’ vertelt ze. ‘Ik heb een tijdje in de Duin en Bosch-opvang gezeten. Toen ik weer thuiskwam, kon ik weer voor mijn vader zorgen. Hij is in 2006 overleden. Ik heb hem zelf afgelegd, hij lag er mooi bij.’
‘Daarna begon mij moeder te sukkelen,’ gaat Yvonne verder. ‘Zij is in 2012 overleden. Ik werd opgetrommeld en toen ging het heel snel, binnen vijf minuten was het gebeurd. Ik mis haar nog elke dag. Kort daarna gingen mij opa en mijn hondje dood. Toen had ik helemaal niemand meer.’
Yvonne en Amber
Wandelen met de hond
Yvonne legt uit: ‘Mijn overgewicht komt vooral door teveel eten, al heb ik er ook aanleg voor. In 2008 heb ik een maagverkleining ondergaan, toen ben ik veertig kilo afgevallen, maar vijftien kilo zit er alweer aan. Ik beweeg best wel wat, minstens vier keer per dag maak ik een wandeling met Amber.’
Stemmen
‘In 2009 heb ik een suïcidepoging gedaan. Ik hoor stemmen in mijn hoofd en die stemmen zeiden toen: je moet al je medicijnen verzamelen en opsparen en dan innemen. Mijn SPV [sociaalpsychiatrisch verpleegkundige] zei later: we hadden niet verwacht dat je het zou doen. Maar ik heb het toch gedaan. Met een hartslag van 50 lag ik in het Slotervaart en moest op de IC blijven. Mijn nieren werkten niet, mijn hart had een vreselijke optater gehad. Ik ben toen opgenomen in de Valerius en heb daarna drie maanden in het Sinaï Centrum gezeten. Toen ik weer thuis kwam, ging het redelijk.’
Best een druk leven
‘Er komen regelmatig mensen langs om te kijken hoe het met me gaat,’ vertelt Yvonne. ‘Met Susie van de wijkzorg praat ik over alles: hoe het gaat, maar ook over koetjes en kalfjes. Ik kan alles bij haar kwijt. Ze heeft me ook heel erg geholpen om van mijn schulden af te komen. Dat loopt goed nu.’
Yvonne: ‘Twee dagen in de week doe ik vrijwilligerswerk. Ik dans, ik klaverjas, ik doe met mijn hond een training, ik wandel, ik ga naar de Voedselbank, ik loop bij een paar dokters. Ik heb eigenlijk best een druk leven. Ik hoop dat ik steeds beter in mijn vel kom te zitten.’
Een huisdier geeft je liefde
‘Het mooie van een hond is de liefde die je krijgt. Nooit kom ik nu meer in een leeg huis. We zijn nu gezellig samen,’ vertelt Yvonne over huisdier Amber. ‘Het is zo’n leuk en lief beestje. Ik ben er heel erg blij mee, ik wil haar nooit meer kwijt. Ze komt uit Gran Canaria in Spanje. Ze heeft veel meegemaakt. Het is een hondje met een rugzak, die heb ik ook. We passen bij elkaar.’
Yvonne legt uit: ‘Ik loop al drie jaar bij de Voedselbank en op een gegeven moment kwamen daar mensen van Het Parool om te vragen wie een interview wilde doen. Niemand wilde natuurlijk, behalve ik. Mensen mogen best weten dat ik in de schulden heb gezeten. Ik ben wie ik ben, ik hoef me niet mooier voor te doen. Toen ik vertelde dat ik graag een hond zou willen, zeiden zij: dat gaan we regelen. En dat is ook gebeurd. Toen ik Amber voor het eerst zag, was ik meteen verkocht. De prikken en dat soort dingen krijgt Amber gratis van Dokter Annemarie, een dierenartspraktijk in Abcoude. Dat is ontzettend aardig.’
Veel bewoners van HVO-Querido hebben een huisdier
Bewoner Osman heeft bijvoorbeeld twee katten en een parkiet in zijn zelfstandige woning. Bewoners Maaike en Hans hebben allemaal een hond. Bewoner Behrad heeft twee katten in zijn zelfstandige woning. Ook bewoner Erik heeft twee katten en in het Judith van Swethuis loopt huiskat Doedel rond. Bewoner Metro zorgt voor de Straetenburgh huiskat Noortje en kat Poekie geeft bewoner Ruud een reden om thuis te komen. Lees verder over hun ervaringen met huisdieren in hun interviews.
