Maak kennis met Olivier Provily, begeleider bij onze opvang voor ongedocumenteerden, en sinds kort voorzitter van de ondernemingsraad van HVO-Querido. Wat zijn de plannen en ambities van de OR?
Olivier Provily (1970) wordt geboren in Tunesië, waar zijn vader landmeter is, en blijft daar tot zijn vierde jaar wonen. Een familietraditie, want ook zijn grootvader werkte zijn hele leven als landmeter in Afrika. Daarna woont Olivier in een dorpje in de buurt van Deventer.
‘We woonden op een boerderij tussen de weilanden en in de natuur,’ vertelt Olivier, ‘een mooie plek om op te groeien. Ik kom daar nog wel eens, want vrienden van ons wonen nu in dat huis.’
Afrika
‘Na de middelbare school wist ik niet direct wat ik wilde studeren,’ vervolgt Olivier. ‘Toen ben ik een half jaar terug geweest naar Tunesië. Mijn vader kwam altijd met mooie verhalen, foto’s en spullen uit Afrika. Mijn opa zat daar in de jaren vijftig al in de rimboe. Ik wilde graag in hun voetsporen treden en ook in Afrika gaan werken. Alleen was ik niet technisch genoeg om landmeter te worden, ik ben een echte alfa. Toen ben ik ontwikkelingssociologie gaan studeren in Wageningen, dat heet nu rurale sociologie.’
Regisseur
‘Dat heb ik een aantal jaar gedaan, maar toen bleek het cerebrale van studeren niet helemaal mijn cup of tea te zijn,’ aldus Olivier. ‘Ik ging toneelspelen bij een studentenvereniging. Daar ontdekte ik dat ik niet wilde spelen, maar langs de kant wilde zitten om zelf dingen te maken en te regisseren. Dat ben ik gaan doen en dat was een schot in de roos, dat vond ik echt leuk. Auditie gedaan voor de regieopleiding van de theaterschool in Amsterdam en aangenomen. Daarna ben ik tien jaar lang vrij succesvol geweest als jong veelbelovend regisseur. Een flitsende carrière, maar ook vrij tumultueus allemaal, met grote ups en downs.’
Kijk op de website Theaterencyclopedie voor een indrukwekkend overzicht van Oliviers werk.
Olivier Provily bij onze Opvang Gerard Doustraat voor ongedocumenteerden
Geestelijke verzorging
‘Het was de tijd van grote bezuinigingen in de kunsten,’ vertelt Olivier. ‘Theater werd geframed als een linkse hobby. Wij gingen van een goede subsidie in één klap naar nul. Lang verhaal kort, ik was een beetje aan het eind van mijn latijn qua energie en ben in een crisis beland.
Van daaruit ben ik weer opgekrabbeld en een master boeddhistische geestelijke verzorging gaan doen aan de VU. Ik liep stage bij het Drugspastoraat, bij Nelly Versteeg, en zo kwam ik voor het eerst bij HVO-Querido over de vloer, zoals Robert Koch Wonen en de Poeldijkstraat.’
Cirkel rond
‘De cirkel was voor mij rond toen er tien jaar geleden een vacature vrijkwam voor begeleider bij de opvang van ongedocumenteerden van HVO-Querido. Want daarin kan ik opnieuw mijn oriëntatie kwijt op de niet-westerse wereld, op Afrika zeg maar. Ik had in Kenia in de ontwikkelingssamenwerking gewerkt, maar ik kwam gedesillusioneerd terug met het gevoel niet echt iets voor mensen te kunnen doen. Nu komen mensen uit Afrika naar ons en ben ik dubbel gemotiveerd om in deze rol wel iets te kunnen betekenen voor mensen uit arme delen van de wereld of oorlogsvluchtelingen.’
‘In dit werk kan ik echt een stuk van mezelf kwijt,’ stelt Olivier. ‘Ik ben lang creatief en kunstzinnig bezig geweest, maar een ander deel van mij zit meer op zorg en medemenselijkheid, op compassie voor mensen die het minder hebben dan wij.’
Ondernemingsraad
‘Ik ben in de ondernemingsraad gegaan vanuit mijn eigen affiniteit en omdat collega’s vonden dat ik daar op mijn plek zou zijn, zoals mijn zorgcoördinator Esmaralda Meijer, zelf ook OR-lid.
Het zit ook een beetje in mijn genen, op school zat ik bijvoorbeeld in de leerlingenraad. Ik ben iemand die probeert op een kritische manier samen te werken, om de juiste vragen te stellen. Het is leuk om te kijken of je kunt bijdragen, want dingen kunnen altijd beter. En het leuke van de OR is dat je dat samen met anderen doet. Je hebt met zijn allen hetzelfde doel. Samen vogel je uit hoe het beter kan.’
Ondernemingsraad van HVO-Querido
Voorzitter
‘Als regisseur heb ik veel ervaring opgedaan in het leiden van processen en groepen. Dan stuur je ook in een bepaalde richting, dus aan het roer staan ligt me wel. Als andere mensen dat dan ook vinden dan is één plus één twee en word je op een gegeven moment voorzitter.
Het brengt meer werk en verantwoordelijkheid met zich mee en dat vind ik ook leuk, maar de OR blijft echt een samenwerkingsproject. Zo vormen Marie Milton, Ruud Kraakman en ik het dagelijks bestuur.
Het is de uitdaging om in gezamenlijkheid het gesprek te vinden en te bepalen waar we naartoe willen. Mijn collega’s in de OR zijn mensen die dat stapje extra willen zetten, het is een superteam.’
Ambitie
‘Er komt heel veel op je af als OR. Beleid, documenten, memo’s, een heleboel stukken waar we op moeten reageren. Het is echt enorm hoeveel papierwerk HVO-Querido creëert. Deels blijft dat omdat het moet, maar ik wil ervoor zorgen dat we meer grip krijgen op de materie. Dat we als OR zelf dingen belangrijk maken en dat uitdragen richting bestuur en organisatie.
HVO-Querido faciliteert dat ook, wij krijgen trainingen om meer autonoom te kunnen werken.’
‘Wij horen veel dingen, zowel dingen van de werkvloer als van het bestuur. En die informatie gaat heen en weer. De OR heeft een mooie middenpositie, als een soort intermediair. Samenwerken is het parool en ook transparantie. Collega’s moeten weten wat we wel en niet voor ze kunnen betekenen. Wij zijn in ieder geval geen orgaan dat los staat van die 1800 medewerkers op de vloer. Wij zijn wat collega’s willen dat we zijn.’
‘Als je het mij vraagt, is er best wel een kloof tussen het primaire proces en het Centraal Bureau. Het is ook mijn ambitie om die zoveel mogelijk te dichten.’
Aanspreekcultuur
‘Vaak praten mensen over dingen zonder de pijnpunten te benoemen. We zijn liever gewoon aardig. Maar je kunt ook praten en dingen wel benoemen. Dan weet iedereen: oké, dit doet ertoe, dit heeft zin, we zijn echt in gesprek. Soms moet je samen wat kritische noten kraken om verder te komen.’
Zorg
‘Ons werk is zorg. HVO-Querido is een zorgorganisatie. Dat klinkt als een open deur, maar bij alle aandacht voor financiën, efficiëntie, systemen, projecten of wat dan ook, mis ik soms het gesprek over zorg. Over wat zorg eigenlijk is, over hoe wij vinden dat zorg zou moeten zijn. Want daarom zijn wij op aarde. Natuurlijk is het belangrijk dat de randvoorwaarden op orde zijn, maar dat is niet waar we op moeten focussen.’
‘Goede zorg bieden, daar kunnen wij trots op zijn. Uiteraard zorg voor de ander, voor de cliënt, maar ook zorg voor jezelf, voor elkaar, voor het team en voor de organisatie. Daarom pleit ik voor meer aandacht voor zorg. Zorg met een grote Z, zoals kunst met een grote K.’
‘Ik vond het daarom mooi dat Jessica Wesselius in haar nieuwjaarstoespraak een lans brak voor de zachte krachten, voor medemenselijkheid,’ aldus Olivier, ‘want daar staan wij voor.’
