Bij HVO-Querido staat de zorg voor de cliënt centraal, onder meer dankzij de enorme inzet van al onze collega’s. Er is de organisatie dan ook veel aan gelegen dat collega’s zich helemaal op hun plek voelen en ervaren dat zijzelf en hun werk ertoe doen. We sturen aan op het creëren en behouden van een lerende, inclusieve en ondersteunende werkomgeving, met veel ruimte voor persoonlijke groei. Wat maakte het werk en de werkomgeving in 2025 voor onze collega’s betekenisvol? Een kleine selectie van hun verhalen.
Met de Flexclub van noodopvang gezinnen tot langdurige ggz
Roy Algra (2003) had al vanaf de middelbare school belangstelling voor psychologie. Wat beweegt mensen? Welke processen beïnvloeden ons gedrag? Een van zijn dierbaren had ooit een psychose en hij wilde graag begrijpen hoe zoiets komt en wat het met je doet. Hij deed de opleiding Social Work en kwam als stagiair terecht bij BW (Begeleid Wonen) Diemen van HVO-Querido. Dat was een schot in de roos: nadat hij de stage afrondde, werd hem daar meteen een baan aangeboden. Omdat hij nog niet klaar was met zijn studie en nog niet zoveel uren kon werken, koos hij echter voor een baan in de Flexclub. Dat betekent dat je op verschillende locaties bij HVO-Querido kunt komen te werken, meestal als invaller. Sommigen kijken vanuit daar welke afdeling het beste bij ze past, anderen blijven werken in de Flexclub omdat juist de afwisseling hen goed bevalt.
“Ik heb al in de noodopvang voor gezinnen gewerkt, met zwerfjongeren, met verslaafden, in een opvang voor ongedocumenteerden en in de langdurige ggz. Zo doe ik veel ervaring op. Via de Flexclub kan ik in principe bij alle teams van HVO-Querido aan de slag gaan, maar ik heb bewust voor een paar vaste locaties gekozen. Ik merk dat het voor bewoners prettig is als ze je een beetje kennen, als ze bekende gezichten zien. En dat geldt trouwens ook voor collega’s. Roy Algra, persoonlijk begeleider in de Flexclub
Roy Algra, persoonlijk begeleider in de Flexclub
Als zij-instromer naar de Forensische Zorg
Sinds februari 2024 werkt Eljas Emal (1985) als ondersteunend begeleider bij Spaarnevleugels. Hij komt van oorsprong uit Afghanistan en woont al jaren in Nederland. Hij werkte eerst jarenlang als beveiliger en werd in die tijd weleens ingehuurd voor beveiligingsklussen op locaties van HVO-Querido. Stukje bij beetje vormde zich toen het idee om als zij-instromer de opleiding tot ondersteunend begeleider te doen. En zo gezegd zo gedaan! Hij koos er bewust voor om te gaan werken bij de forensische zorg, met ex-gedetineerden, want die doelgroep ligt hem wel. Hij heeft absoluut geen spijt van zijn carrière-switch en is in het najaar van 2025 zelfs een vervolgopleiding Social Work gaan doen.
‘De beveiliging is hele zakelijke wereld, hier gaat het juist om de mensen. Ik heb wel wat centjes moeten inleveren, maar werk naar je hart is ook veel waard. Het is een investering in mezelf. Dingen voor elkaar krijgen voor onze bewoners, ook kleine dingen, dat geeft een goed gevoel. Als bewoners bij ons binnenkomen vanuit detentie zijn er vaak allerlei dingen die moeizaam gaan. Inschrijvingen, de uitkering, een DigiD aanvragen, noem maar op. Daar kun je als begeleider heel praktisch iets aan doen. Dat maakt mijn dag goed. Je bent niet nutteloos, maar goed bezig voor andere mensen. Een bijdrage leveren aan de maatschappij. Ik ga met plezier naar mijn werk.’ Eljas Emal, ondersteunend begeleider.
Eljas Emal en teammanager Simone Leensen van Spaarnevleugels, óók zij-instromer
Van Afrika via het theater naar voorzitter ondernemingsraad
Olivier Provily (1970) is sinds 2025 voorzitter van de ondernemingsraad (OR). Hij werd in Tunesië geboren en woonde daar tot zijn vierde. Het Afrikaanse continent bleef hem jarenlang trekken en toch vond hij daar, toen hij na de middelbare school terugging, niet helemaal wat hij zocht. Hij was later succesvol als theaterregisseur, maar bezuinigingen in de cultuursector zorgden er helaas voor dat hij daar niet meer van kon leven. Na een master boeddhistische geestelijke verzorging aan de VU solliciteerde Olivier ruim tien jaar geleden op een vacature bij HVO-Querido als persoonlijk begeleider bij de Opvang Ongedocumenteerden. Daar werkt hij nog steeds, en nog altijd met veel plezier. Wat is zijn geheim?
‘Ik had in Kenia in de ontwikkelingssamenwerking gewerkt, maar ik kwam gedesillusioneerd terug met het gevoel niet echt iets voor mensen te kunnen doen. Nu komen mensen uit Afrika naar ons en ben ik dubbel gemotiveerd om in deze rol wel iets te kunnen betekenen voor mensen uit arme delen van de wereld of oorlogsvluchtelingen. In dit werk kan ik echt een stuk van mezelf kwijt. Ik ben lang creatief en kunstzinnig bezig geweest, maar een ander deel van mij zit meer op zorg en medemenselijkheid, op compassie voor mensen die het minder hebben dan wij. Goede zorg bieden, daar kunnen wij trots op zijn. Uiteraard zorg voor de ander, voor de cliënt, maar ook zorg voor jezelf, voor elkaar, voor het team en voor de organisatie. Daarom pleit ik voor meer aandacht voor zorg. Zorg met een grote Z, zoals kunst met een grote K.’ Olivier Provily, persoonlijk begeleider Opvang Ongedocumenteerden en voorzitter van de OR.
Olivier Provily, begeleider bij de opvang ongedocumenteerden en voorzitter OR.