Nieuws

Vanuit het perspectief van de gast

Weinig cliënten van HVO-Querido worden zo goed geïnformeerd als de bewoners van ons tijdelijke Passantenpension aan de Havenstraat. Dat komt omdat deze voorziening beschikt over een eigen informatieve website speciaal voor gasten. Deze website wordt gemaakt en bijgehouden door een ex-gast van het pension: Willem van Wijngaarden.

Willem van Wjngaarden (1952) wordt geboren in Breda en verhuist op zijn vierde naar ’t Harde op de Veluwe, waar zijn vader officier is bij de landmacht. ‘Mijn vader was dan wel beroepsmilitair,’ vertelt Van Wijngaarden in zijn lichte woning in Nellenstein in Amsterdam Zuidoost, ‘maar hij was dat niet in zijn karakter. Hij was zijn hele leven nieuwsgierig, leergierig en zelfs een beetje rebels, hij heeft dan ook de nodige aanvaringen gehad met de defensieorganisatie. Op latere leeftijd ging hij nog andragologie studeren. Mijn vader bemoeide zich vooral met het onderwijs bij defensie, hij gaf officieren training in leiderschap. Hij is als luitenant-kolonel met pensioen gegaan. Ik kom uit een warm nest, toen mijn vader stierf, waren mijn ouders 49 jaar gelukkig getrouwd.

Sociale academie

Op mijn twintigste ben ik naar Amsterdam gekomen en ik woon er nog steeds, in die zin ben ik een Amsterdammer. Mijn eerste adres was aan de Fokke Simonszstraat, mijn ouders hadden een huis gekocht en via die makelaar kon ik daar iets huren. In eerste instantie betaalde ik 48 gulden huur per maand, dat werd al snel 52 gulden, wat in 1973 nog altijd een zeer billijk bedrag was.
In Amsterdam studeerde ik cultureel werk aan de sociale academie, het CICSA, het Centraal Instituut voor Christelijke Sociale Arbeid. Daarna heb ik drie jaar bij een jongerencentrum gewerkt in Amstelveen. De jongeren riepen: we willen ander beleid! Als ik vroeg wat ze dan wilden, kwam er niks uit behalve: jij hebt daar toch voor gestudeerd? Het was niet echt mijn ding.

Willem van Wijngaarden

Kok

Ik ben toen overgestapt naar het koksvak en dat heb ik de rest van mijn werkzame leven met plezier gedaan. Eerst een paar jaar bij een verzorgingstehuis, daarna ruim vijftien jaar in verschillende horecazaken en daarna tot mijn pensioen in de luxe catering. Ik werkte voor de ABNAMRO, aan de Vijzelstraat en het Rembrandtplein. Chique lunches en buffetten en dergelijke voor directie en bestuur en vooral voor de vele buitenlandse gasten. Later heb ik min of meer hetzelfde gedaan bij Philips. Veel gasten uit Korea, Japan en China.
Ken je de Japanse film Tampopo? Daar zit een scene in waarin een groep Japanse zakenlui Frans gaat eten. Dat gaat er allemaal heel erg hiërarchisch aan toe, iedereen bestelt wat de president-directeur bestelt, want die heeft per definitie gelijk. Alleen de jongste bediende heeft wat kaas gegeten van de Franse keuken en gaat daarover in discussie. Heel vermakelijk.
Dat soort dingen maakte ik mee in mijn werk. Het was een leuk spel. Het mooie van luxe catering is dat je je als kok kunt uitleven. Je werkt met goede producten op hoog niveau en je hebt daarbij ook nog eens aangename werktijden.

Ontruimd

Nog steeds ben ik een lekkerbek, nog altijd kook ik goed voor mezelf. Sous-vide is mijn nieuwste speeltje. Dat wil zeggen dat je dingen, een runderlap bijvoorbeeld, vacuümverpakt op lage temperatuur vrij lang in warm water gaart. Dat wordt botermals. Het kost wat tijd, maar sinds ik gepensioneerd ben, heb ik de tijd aan mezelf.
Ik leed aan de beroepsziekte van veel koks en horecamensen: ik was ernstig aan de drank. Op een gegeven moment kwam daar een depressie bij. Toen heb ik de boel behoorlijk laten versloffen en uiteindelijk ben ik ontruimd. Dat was schokkend.
Eerst ben ik in de detox gegaan en afgekickt, toen kwam ik bij De Haven van het Leger des Heils terecht, voorheen het particuliere daklozenpension Het Hekeltje.
Sinds de ontruiming heb ik geen alcohol meer gedronken, dat bevalt me heel goed. Ik wil die toestanden niet meer. Het is wel jammer dat ik bij het uit eten gaan geen mooie wijnen kan drinken, maar ik durf het niet aan. Ik ken mezelf, ik ben onmatig daarin.

Koepel Havenstraat

Wonen in Zuidoost

Van daaruit heb ik iedere dag naar het Passantenhotel gebeld voor een plek. Een tip: mensen onthouden je veel beter als je ze aan het lachen maakt. Dat werkte en toen de Havenstraat in zicht kwam stond ik bovenaan de wachtlijst daarvoor. Vanaf dag twee, 25 april 2017, zat ik daar. Sinds september vorig jaar woon ik in Nellenstein in Zuidoost, een mooie plek bij de Gaasperplas. Hiervoor woonde ik in de Jordaan aan de Laurierstaat. Leuk, maar wel druk en donker. Ik heb de drukte wel gehad. Vanaf hier kan ik in kwartier op het Centraal Station zijn. Er loopt zelfs een overkapping naar de metro, zo kom ik droog over.’

Schilderijen

Theo van Wijngaarden

John Coltrane klinkt door de kamer en in zijn woning staan flink wat fraaie olieverfschilderijen tegen de muren, klassieke familieportretten, overduidelijk vakwerk, in de stijl van de oude meesters. ‘De meeste zijn gemaakt door mijn grootvader, Willie van Wijngaarden. Zijn vader, Theo van Wijngaarden, was ook kunstschilder en restaurateur en onderhield goede contacten met Han van Meegeren, de bekende vervalser.’
Van Wijngaarden kan er smakelijk om lachen. ‘Bij de ontruiming was de opslag van mijn spullen niet helemaal goed gegaan. Gelukkig heb ik de meeste schilderijen en mijn muziekcollectie bij een kringloopwinkel voor een schappelijk bedrag kunnen terugkopen.’

Website voor gasten

‘Afijn, ik zat dus in de Havenstraat, ik had geen werk en verder weinig omhanden. Ik zat veel op mijn computer en ik hielp Lenie, de toenmalige coördinatrice, wel eens met een dingetje. Dan maakte ik een affiche voor iets en later ben ik ook de notulen van het de bewonersoverleg gaan doen. Nu zijn daklozen allemaal heel verschillende mensen, net als iedereen, maar er zijn ook overeenkomsten, ze hebben allemaal een smartphone, ook net als iedereen. Dus toen dacht ik: laten we die notulen op een website zetten, dan is het voor iedereen toegankelijk. Al snel kwam het weekmenu erbij, allerlei nieuwtjes en tips, het is steeds meer geworden. Het voorziet in een behoefte.

Wat bewoners willen weten

Het is eigenlijk gek dat niet veel meer locaties zo’n soort site hebben. Ik denk dat het goed is dat deze site puur vanuit het perspectief van de gast is opgezet. Het gaat er niet om wat de organisatie wil vertellen, maar wat gasten of bewoners zouden willen weten.
Ik maak de website in de gratis versie van WordPress, dat gaat heel makkelijk en soepel. Zelf woon ik er niet meer, maar zolang de voorziening blijft bestaan, houd ik de website bij. Je  begint ergens aan, dan moet je ook zorgen voor continuïteit. Eens per week, op donderdag, kom ik nog altijd op de Havenstraat voor de informatiecorner. Dan help ik gasten met dingen als moeilijke brieven, ik licht die toe en eventueel help ik met het beantwoorden. Of we kijken hoe we iemand ergens voor in kunnen schrijven. Bemiddelen heeft altijd mijn interesse gehad, in mijn werkzame leven heb ik veel OR-werk gedaan. Na mijn studie ben ik ook altijd de maatschappelijke hulp in de stad blijven volgen.
Ik heb aan den lijve ondervonden dat het Passantenpension een belangrijke voorziening is. Daar draag ik graag aan bij. En het houdt me van de straat!’

Kijk hier voor de website van Passantenpension Havenstraat.

 

Reacties ( 0 )

    Geef een reactie

    Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *