Aanvankelijk wilde Sascha Schuhmacher helemaal geen kunstenaar worden. Maar nu is hij het toch. Hij kan gewoon niet anders, het zit in zijn bloed.
Sascha Schuhmacher (1992) is geboren in Amsterdam. Hij groeit op tussen twee culturen in dezelfde stad: bij zijn moeder in de wat rauwe en volkse Kinkerbuurt en bij zijn oma in het chiquere Oud-Zuid. In beide milieus voelt hij zich als een vis in het water.
Daarnaast woont Sascha in zijn jonge jaren veel in het buitenland: Frankrijk, Italië, Spanje, Portugal, Turkije, Zweden en Denemarken. Het grootste deel van zijn middelbare schooltijd brengt hij bijvoorbeeld door op een Franse kostschool.
Spookburger
‘Als kind wilde ik ridder worden of brandweerman,’ vertelt Sascha. ‘Lange tijd was ik een rebel, een nomade, ik woonde overal en nergens, heel romantisch. Bij vrienden of hier en daar in het buitenland. Dakloos? It’s up to you, ik red me wel. Maar nu woon ik alweer een tijdje op één plek, dat is voor mij best bijzonder.
Ik was wat je noemt een spookburger, ik stond nergens goed geregistreerd. Van der Laan, de vorige burgemeester, vond dat niet goed. Zo is het balletje gaan rollen. Zo ben ik bij Housing First terecht gekomen, bij Team Oost van HVO-Querido.’
Sascha Schuhmacher, schilderij
Samenwerken
‘Bij HVO-Querido is Laurie mijn begeleider, zoals dat heet,’ legt Sascha uit. ‘Dat vind ik een rare term, meer iets voor een hond of zo. Ik noem het liever samenwerken. Laurie en ik werken goed samen. Zij is heel gedreven, empathisch en ze is nooit slordig. Ze is open minded en heeft een sterke drive. Samen kijken we vooruit. Die mentaliteit van okay, let’s do this spreekt me aan. Ze heeft begrip voor de ander, maar ze geeft je niet zomaar gelijk. We hebben al veel discussies gehad. Laurie heeft me goed geholpen met meteen heleboel dingen. Zij en haar collega’s doen belangrijk werk.’
Pietje Bel
Sascha: ‘Mijn moeder is een klassieke elegante vrouw, echt classy. Mijn vader was heel anders, een heroïneverslaafde, hij is uit beeld sinds mijn tweede of zo. Mijn moeder is hertrouwd en zo heb ik er een broer en twee zusjes bijgekregen. Zij zijn allemaal goed gelukt, ik ben het enige Pietje Bel-type in onze familie, haha.
Door mijn high-bred oma uit Zuid praat ik zoals ik praat, met die R.’
Sascha Schuhmacher, schilder
Bloed
‘Eerst heb ik eventjes rechten gestudeerd, toen marketing,’ aldus Sascha. ‘Dat was om me af te zetten. Ik wilde per se geen kunstenaar worden. Want uit ervaring weet ik dat kunstenaars soms zalm eten, maar ook vaak droog brood. Daarom wilde ik iets anders gaan doen.
Mijn moeder, Esther Nica Sassen, is kunstenaar, mijn zusjes zijn kunstenaar. Mijn grootvader was een bekende schilder, Wim Schuhmacher, de “meester van het grijs,” zoals zijn bijnaam luidde. Dus ik kan gewoon niet anders, kunst zit in mijn bloed.
Toevallig woon ik nu aan de Amstel en dat is echt vlakbij de plek waar mijn grootvader ooit woonde.’
Urban punk
‘Een criticus* heeft mijn werk eens neo-expressionistisch en urban punk genoemd,’ zegt Sascha. ‘Daar kan ik me wel in vinden. Als kunstenaar en designer heb ik duidelijk een eigen stijl, die is fucking persoonlijk. Dat moet je ook hebben, anders werkt het niet.
Mijn werk is niet schraal, zuinig of minimaal. Ik ben meer van vet en vol, met veel expressie en emotie en veel verf.
Ik behandel thema’s die ik belangrijk vind. Alles kan mij triggeren, de actualiteit, een foto, iets wat ik zie in de stad. Als het nodig is, als ik ergens echt veel over te zeggen heb, dan gooi ik met veel plezier een brandbom op de wereld.’
Love Sascha Schumacher
Muziek
‘Als ik aan het schilderen ben luister ik bijna altijd naar muziek. Om de sfeer te versterken. Elk stadium heeft een eigen genre. Als ik aan het schetsen ben vind ik hiphop wel lekker. Bij het aanbrengen van kleur en contrast wil ik iets lekker ritmisch. Voor de finishing touch, als het bijna klaar is, moet het Duitse techno zijn of klassiek.
Ik maak ook muziek: hiphop, deephouse, jazz, maar dat houd ik voor mezelf.
Om mijn ziel te voeden lees ik soms een boek, bij voorkeur een gezellige roman. Ik heb net Klootzakjes gelezen van Anne-Marieke Samson. Dat gaat over een vrouw die een relatie heeft met een kunstenaar. Hij is heel cool en zij is helemaal in de ban van die gast.’
Toekomst
Hoe ik de toekomst zie? Ik wil heel veel goed werk maken. Het beste moet nog komen. Daar heb ik een agenda voor. Ik weet waar ik naartoe werk. Verder wil ik gewoon gelukkig zijn. Reizen, lekker wonen, een vrouw en kinderen.’
Sascha Schuhmacher stond eerder dit jaar in de onvolprezen rubriek Amsterdammer helpt Amsterdammer in Het Parool. Kijk hier om dat artikel te lezen.
Recensie
* In een bespreking van een tentoonstelling in 2023 van Sascha Schuhmacher in een galerie aan de Prinsengracht noemt een kunstcriticus als referenties Basquiat, Bansky en James Ensor.
The mystery of these paintings is that there are a thousand interpretations, but you are left with a post-dreamlike feeling that you cannot quite catch. You must return to the works again and again, each time discovering something new.
This collection flips between (magical) reality and the imagination, between spaces, between lines, between times. Both the composition and the design reject convention, reminiscent of the urban punk neo-expressionist artists of the 1970s, with a generous shot of graffiti introduced for good measure like a melody over a beat. In these ways Schuhmacher summons Basquiat via séance and drinks red wine from the bottle in the early hours of a winter morning with Bansky on an ice-cold, misty street, dancing a glitchy minuet with anarchist painter and writer Ensor.
(vertaling)
Het raadsel van deze schilderijen is dat er duizend interpretaties mogelijk zijn, maar dat je er een dromerig gevoel aan overhoudt dat je niet helemaal kunt vatten. Je moet steeds weer naar de werken terugkeren en je ontdekt telkens weer iets nieuws.
Deze collectie schakelt tussen (magische) realiteit en verbeelding, tussen ruimtes, tussen lijnen, tussen tijden. Zowel de compositie als de vormgeving verwerpen conventies en doen denken aan de neo-expressionistische kunstenaars van de urban punk uit de jaren ‘70, met een flinke dosis graffiti als melodie op de beat. Zo roept Schuhmacher Basquiat op via een seance en drinkt hij rode wijn uit de fles in de vroege uren van een winterochtend met Bansky op een ijskoude, mistige straat, terwijl hij een haperend menuet danst met de anarchistische schilder en schrijver Ensor.
