Nieuws

Reizen in je hoofd

Hoewel Gerard Breij zich in zijn jeugd letterlijk helemaal suf heeft gelezen – ‘ik vrat boeken’ – heeft hij uiteindelijk meer met taal en communiceren dan met het gedrukte woord. ‘Taal is de manier om contact te maken.’

Gerard Breij (1960) wordt geboren in Nieuwer Amstel en brengt zijn jeugd door in Amstelveen. Zijn vader is huisschilder, eerst in loondienst, later als zelfstandig ondernemer. Breij senior leert zijn zoon het vak, maar deze doet er niks mee. ‘Ik houd niet van werken,’ vertelt Gerard met een grote grijns in zijn woning in tuindorp Nieuwendam in Amsterdam Noord, waar hij woont met begeleiding van het Ambulant team Psychiatrie van HVO-Querido. Deze afkeer van werk moeten we overigens met een korreltje zout nemen, al meer dan vier jaar is hij vier dagen per week actief bij de Repro van De Regenboog Groep. Zelf wil Gerard dat niet teveel als toewijding, inzet en hart voor de zaak kenschetsen. ‘Ik ben gewoon een autist, ik houd van vaste dingen, zodat ik weet waar ik aan toe ben, daar voel ik me prettig bij.

Lezen

Pas een jaar of vijf geleden is bij mij de diagnose autisme gesteld en ik vind dat gek genoeg heel prettig. Oké, dus zo zit het. Ik begrijp nu veel meer van mijn eigen gedrag en waarom dingen gebeuren zoals ze gebeuren. Dingen vallen op hun plek. Ik kom nu ook niet, of althans veel minder, in de problemen, dat scheelt enorm.
Door mijn autisme heb ik volgens mij vanaf mijn jonge jaren ook altijd zoveel gelezen, als een bezetene. Ik las me helemaal stuk, ik las alles, als er maar letters op stonden. Niet alleen de boekenkast van mijn ouders, met Bomans en A. den Doolaard, maar ook bijvoorbeeld gebruiksaanwijzingen. Want daar staat dezelfde tekst meestal in verschillende talen op, zo kon ik leren en op onderzoek uit.

Gerard met zijn begeleidster Diane

Grappig

Wie ik echt heel goed vond, en nog steeds goed vind, is J.M.A. Biesheuvel. Een beetje een rare jongen, maar zo grappig. Zo’n boek als De weg naar het licht, of het verhaal ‘Brommer op zee,’ lees ik nog steeds met veel plezier. Hij presenteert absurde situaties alsof het volkomen normaal is. En daar ga je in mee. Kafka vind ik ook fantastisch, die kan ik wel honderd keer lezen, hij blijft me verrassen. Hij kan een standpunt innemen waarvan je denkt: wow! Kafka is supergrappig en hij schrijft ook nog eens in een prachtig Duits.

Begrijpelijk

Momenteel lees ik een oude fascist, Der Untergang des Abendlandes van Oswald Spengler, een nare man trouwens. Ik had er al vaak van gehoord, er wordt veel naar verwezen, tijd om het zelf een keer te lezen. In het Duits, want dat is een preciezere taal dan het Nederlands, daar kun je je beter in uitdrukken. Naamvallen bijvoorbeeld zij bij ons toch een beetje ondergesneeuwd. Je hoort bij ons ook steeds meer dingen als ‘die meisje,’ maar taal is een levend iets om te communiceren. Het maakt niet uit hoe je het precies zegt, als je elkaar maar begrijpt.

Chique

Ik lees niet van een scherm, maar uit een boek van papier, ik wil het in de hand hebben. Schermen zijn me te vluchtig, zo voorbijgaand, het komt allemaal op mij over als 1 april nieuws.
Ik heb een offline computer, geen tv, geen telefoon, dat is een bewuste keuze. Het voelt heel chique, geen telefoon. Ik stel me voor dat Willem-Alexander ook geen mobiel heeft, als er iets dringends is, wordt hij wel gewaarschuwd.
Laatst zag ik in het Vondelpark een groep toeristen en die zaten allemaal op hun telefoon te staren. Ze keken niet naar het prachtige park, ze hadden geen oog voor de parkieten, alleen voor hun schermpje. Kom je helmaal naar Amsterdam om op je telefoon te kijken? En dat heet dan sociale media, voor mij is er weinig sociaals aan.
Ik houd van mijn eenzaamheid in dit huis, ik word met rust gelaten, maar ik voel me niet alleen, dat vind ik prettig.

Opleiding

Ik zat op de havo, het Keizer Karel College in Amstelveen. Toen ging ik terug naar de mavo, want ik moest in het gareel worden gehouden omdat ik joints ging roken. Toen ging ik weer naar de havo en daarna naar het vwo. Na militaire dienst, artillerist in ’t Harde, ben ik de opleiding fysiotherapie gaan doen bij Instituut Leffelaar aan De Lairessestraat. Je body, het lichaam, het masseren, dat was iets wat ik begreep, het was echt een leuke studie, er was niks geforceerds aan. Je loopt de hele dag in een sport- of joggingbroek.

Geweldige kinderen

Ik heb daar ook de moeder van mijn zoon ontmoet. Joris, hij is bijna 22 nu, hij zit momenteel in Sydney, als kok. We zien elkaar niet zo vaak, maar als we elkaar zien is het helemaal top. Hij is net zo’n boef als ik. Ik kan hemn zelfs vermanen als dat nodig is. Dat komt omdat we van hetzelfde slag zijn. Met een andere vrouw heb ik ook een dochter van 19, Pippi, genoemd naar Langkous uiteraard. Zij doet medische biologie aan de UvA op het Science Park. Zij houdt zich bezig met genetica op dezelfde plek waar ik vroeger als vogelaar door het weiland struinde. Het zijn geweldige kinderen.

Dakloos

Bij elkaar ben ik twee, drie jaar echt dakloos geweest, dat ik in de bosje sliep. Dat is niet erg hoor, buiten slapen is wel prettig. Liever buiten dan in de opvang. Ik had een slaapzakje en een mooi plateau van riet. Riet wordt niet vochtig hè, daar loopt het water van af. Ik had een mooie plaats onder beukenbomen in het Amsterdamse Bos, tussen de Bosbaan en het Nieuwe Meer. Soms denk ik, zal ik eens een keer terug gaan, bij wijze van vakantie? Het nadeel van buiten slapen, is dat je geen thuis hebt, het is allemaal zo los, je hoort nergens bij. Maar als je het bijvoorbeeld vergelijkt met die jongens uit De vliegeraar, dat is trouwens ook een tof boek, dan is dakloos zijn in Nederland heaven, er wordt voor je gezorgd, hier heb je HVO, het Leger des Heils, De Regenboog, daar heb je de Taliban en Isis.

Happy

Ik houd van naslagwerken en atlassen, het liefst een originele Blaeu, maar dat zit er even niet in. Op mijn werk kijk ik wel eens naar Google Earth, dat is ook mooi. Met Google of een atlas reis je in je hoofd over de hele wereld terwijl je gewoon aan tafel in je kamer zit. Dat is ook het fascinerende aan boeken. Als je De begraafplaats van Praag leest van Eco, dan ben je daar, dan dwaal je echt door Praag.

Ik ben wel een gelukkig mens eigenlijk, happy op mijn werk, ik ben misschien wel een soort pathologisch blij. Dat wil ik mensen meegeven: love, maak er wat moois van en houd vol.’

 

Reacties ( 1 )

  • Joop Breij says:

    Hallo Gerard Ik kreeg jouw verhaal van Reinier Heel leuk om te lezen, maar wat nog belangrijker is dat je je prettig voelt Van harte wens ik je het beste Groeten Oom Joop

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *