Nieuws

Directeur Zorg Ragna Louman verlaat HVO-Querido per 1 september. Zij wordt dan directeur van de divisie maatschappelijk & specialistisch bij GGZ Noord-Holland-Noord. Ragna heeft ruim achttien jaar in verschillende functies bij onze organisatie gewerkt. Wij gaan haar ervaring, haar analytisch vermogen en haar humor missen. Op de valreep geeft ze ons nog wat aanbevelingen.

Ragna Louman (1980) loopt tijdens haar hbo-opleiding maatschappelijk werk en dienstverlening in 2000 en 2001 stage bij onze afdeling Begeleid Wonen Amsterdam in de P.C. Hooftstraat. BWA geldt als de voorloper onze huidige ambulante teams. Na haar studie Religiewetenschappen aan de VU en de UvA komt ze in 2007 bij HVO-Querido in dienst als maatschappelijk werker bij het ambulante team Centrum/Oud-West/Noord. ‘Ik had een hele leuke tijd gehad bij HVO-Querido als stagiair,’ vertelt Ragna. ‘Ik dacht: dit doe ik één, twee jaar en dan ga ik iets met mijn universitaire opleiding doen. Maar ik ben nooit meer weggegaan.’

Waarom ga je nu weg?

‘Op 1 juni 2025 was ik achttien jaar in dienst bij HVO-Querido, ik ben hier volwassen geworden. Maar eind vorig jaar begon het gewoon te kriebelen. Ik heb het hier hartstikke naar mijn zin, ik zou hier nog jaren kunnen werken. Maar de gedachte liet me niet meer los en het leek me goed om aan deze kriebels gehoor te geven. Om rationeel te zeggen: het is goed om een volgende stap te maken en weer eens wat anders te gaan doen. En dat heb ik gedaan.
Toen ik bij GGZ NHN was aangenomen vond ik het moeilijk om te vertellen aan mensen. Maar al snel voelde het goed. Ik heb zin om weer eens wat anders te leren. Ik werk al zolang bij HVO-Querido, ik heb zoveel kennis en ervaring opgedaan en zoveel meegemaakt. Het lijkt me ook wel eens lekker om in de groep degene te zijn die van niks weet. Die gewoon kan vragen: hoe zit het hier eigenlijk?’

‘Vaak ben ik bij HVO-Querido degene die al lang in bepaalde gesprekken zit. Dan voel je een bepaalde verantwoordelijkheid om die geschiedenis mee te nemen. Daarom is het voor mij goed om van baan te wisselen en het warme nest te verlaten.’

Je bent niet uitgekeken?

‘Nee, absoluut niet. Ondanks het feit dat ik met hele leuke dingen bezig ben, met leuke mensen samenwerk en het naar mijn zin heb, is het mijn eigen, bewuste keuze geweest. Dat vind ik juist heel mooi. Ik ga op mijn eigen initiatief weg. Niet omdat ik het hier vervelend vind, niet omdat er rottigheid is, niet omdat het moet. Gewoon omdat het goed is voor mijn ontwikkeling.’

Waarom heb je ooit voor de hulpverlening gekozen?

‘Het past heel erg bij de idealen waarmee ik ben opgegroeid en opgevoed. Mijn vader zat een beetje in het anarchistische gedachtegoed en ikzelf als puber ook. Toen las ik allemaal dingen over de Spaanse Burgeroorlog, waar heel kort een anarchistisch regime was. Ik groeide op in een setting waarin waarden als solidariteit en gelijkwaardigheid heel belangrijk waren. Iedereen heeft recht op een goed leven. Dat sprak en spreekt me aan in de hulpverlening. Zorgen dat iedereen mee kan doen in de maatschappij. Daar wilde ik een bijdrage aan leveren. Vanaf mijn twaalfde wilde ik de hulpverlening in.
Eerst wilde ik psychiater worden, maar ik vond de studie zo lang. Uiteindelijk heb ik bij elkaar langer gestudeerd dan als ik voor psychiatrie had gekozen.’

Hoe was de overgang van de vloer naar het pluche?

‘Haha, je bedoelt naar het Centraal Bureau, nou, dat heeft voor mij nooit als het pluche gevoeld. Mijn loopbaan bij HVO-Querido heb ik als heel natuurlijk ervaren. De verschillende stadia voelden niet als een breuk. Het was langzaam groeien, steeds een stapje verder. De overgang van maatschappelijk werker naar junior projectleider vond ik best spannend. Dat je opeens allerlei mensen moet gaan aansturen en projecten gaat draaien. Dat was best een grote stap. Maar van junior naar projectleider, projectmanager en programmamanager, dat ging heel geleidelijk. Het wordt alleen steeds een beetje complexer. Teammanager [van Team Wijkzorg, red.] vond ik wel weer heel anders, omdat je dan andere verantwoordelijkheden krijgt. Maar dat ging me eigenlijk vrij makkelijk af, makkelijker dan ik had gedacht.
De overgang naar directeur viel mee, omdat ik eerst programmadirecteur werd. Dat ligt heel erg in het verlengde van programmamanager.’

‘Het grappige was wel als je in het begin in een vergadering komt en er wordt geroepen het MT moet dit en dat doen, dan dacht ik soms: ja, inderdaad. O, maar wacht even, het MT dat ben ik nu ook! Ik ben degene die hier nu medeverantwoordelijk voor is. Dat is even wennen.’

Was jouw ervaring van de werkvloer een voordeel in het managementteam?

‘Nou, ik ben niet de enige hoor. Louise heeft bij andere organisaties praktijkervaring opgedaan, Jessica werkt nog altijd als psychiater. Maar goed, ik heb het voor mezelf altijd als een supergrote meerwaarde gezien. Als je tegen collega’s kunt zeggen: dit heb ik ook gedaan, dan heb je een makkelijker gesprek.
Het is een ook voordeel dat ik nog veel mensen ken van de werkvloer. Dan stuur ik ze gewoon een appje, goh, hoe kijk jij hier naar? Zo houd je een beetje feeling met wat er zoal leeft in de organisatie.’

Waar moeten we vooral mee doorgaan als HVO-Querido?

‘Ik vind de passie die mensen bij ons hebben om echt te gaan voor onze cliënten, van daaruit te denken en zich daar echt druk over te maken, gewoon heel erg mooi. Collega’s staan op en zeggen: hé, dit is niet in orde en spreken daar het management op aan, die op hun beurt de gemeente en financiers aanspreken, dat vind ik kenmerkend voor HVO-Querido, dat moeten we vasthouden.
Die passie is een deel van onze cultuur. Je versterkt elkaar daarin en nieuwe collega’s gaan daarin mee. Er is ook veel ruimte voor.
Verder vind ik dat wij in- en extern goed kunnen samenwerken. Op een heleboel niveaus. We doen het echt goed in het veld. Die samenwerkingsgerichtheid, daar ben ik trots op.’

Waar moeten we mee stoppen?

‘Omdat er bij ons heel veel kan, omdat er veel ruimte is voor initiatief, slaan we daar wel eens in door. Ik heb wel eens gekscherend gezegd dat het soms lijkt of de 80-20 regel, 80% via processen en 20% maatwerk, bij HVO-Querido precies andersom is. Dat is een zoektocht waar we nu middenin zitten, dat hoort bij het volwassen worden van de organisatie. Meer vanuit een eenduidige visie dingen neerzetten.’

‘Zelf heb ik daar als teammanager overigens ook aan meegedaan. Bij wijkzorg hadden we bijvoorbeeld een eigen methode opgezet. We deden heel veel zelf, een mooie tijd, ik heb daar warme herinneringen aan. Maar met grote verschillen tussen teams wordt de boel onbestuurbaar.’

‘HVO-Querido heeft altijd zoveel mooie ontwikkelingen en initiatieven waardoor je het als team nooit allemaal kan doen. Daarmee creëer je een soort supermarkt met al die initiatieven waarbij elk team kan zeggen, dit doen we wel en dit niet. Het is nu de tijd om wat meer focus aan te brengen. Keuzen maken en zorgen dat alle teams daar goed in worden. Focus is wat ik de organisatie gun. Dan kun je dingen goed versterken en faciliteren. Dan wordt het ook minder veel voor de teams.’

Gaat de sjeu er dan niet af?

‘Nee, juist niet. Omdat we altijd zoveel onderwerpen hebben, zie je dat mensen gefrustreerd raken. Dan ontwikkel je prachtige dingen en door alle veelheid laten mensen het liggen. Een scala aan verschillende onderwerpen krijgt nu allemaal een beetje aandacht, maar niet genoeg om er echt wat van te maken.
Als je iets goed vastpakt en daar ook echt voor gaat en dat op alle facetten goed faciliteert als organisatie, dan levert dat veel op. Als je met elkaar die verdieping kunt maken, dan geeft dat juist meer sjeu aan ons werk.’

Noem eens drie dingen waar je echt trots op bent.

‘Ik heb hele warme gevoelens over mijn tijd bij wijkzorg. Toen ik kwam was het team net gestart met vijftig cliënten en zeven medewerkers. Anderhalf jaar later zaten we op vijfhonderd cliënten en vijftig medewerkers. Een enorme groeiperiode. Samen met dat team hebben we toen een nieuwe, wijkgerichte manier van werken neergezet. Wat kan de cliënt zelf? Hoe kan zijn netwerk, de sociale basis, daarbij helpen, etc. Die manier van werken is nog steeds relevant. We hadden complexe cliënten en toch een korte doorlooptijd en een hoge cliëntwaardering.
Ik was helaas ook verantwoordelijk om dat team over te dragen naar de Buurtteams. Dat voelde als het weggeven van mijn kindje.’

‘In mijn huidige portefeuille zitten een heleboel mooie dingen. Ik ben bijvoorbeeld supertrots op onze 24-uursteams. Daar hebben we wel eens te weinig aandacht voor gehad. Daardoor voelden sommige teams zich soms wat losgezongen van de organisatie. Met name in de coronatijd hebben zij het zwaar gehad, onder moeilijke omstandigheden met onvolledige roosters. Daar hadden we meer aandacht voor moeten hebben, want dat heeft grote impact gehad op de teams. Het is nu gelukkig weer goed op orde.’

‘Ook onze teams voor jongvolwassenen wil ik noemen. Daar is de afgelopen jaren veel uitbreiding geweest, dat hebben de teams heel goed opgevangen en neergezet. De samenwerking met jeugdzorg is enorm verbeterd.
Er is natuurlijk veel meer, maar als ik drie dingen moet noemen, dan deze.’

Wat zie jij als een sterk punt van HVO-Querido?

‘Ik denk dat wij in de stad best een grote rol pakken. In het Platform Opvang Amsterdam bijvoorbeeld, maar ook in relatie tot de gemeente, om dingen voor onze doelgroep goed vorm te geven. Bij ons werken mensen die echt heel goed weten waar het over gaat en die helpen meedenken in allerlei netwerken. In de wijken, met woningcorporaties, noem maar op. Wij zijn goed in samenwerken. Daardoor kunnen we als HVO-Querido impact maken voor onze doelgroep in de stad. Dat is een kwaliteit en daar ben ik trots op.’

Wat zijn verbeterpunten voor ons?

‘Intern kunnen we de aanspreekcultuur steviger neerzetten. Helder maken wat je verwacht van medewerkers en daarop sturen. Werkafspraken maken. Dit is je functie, daar hoort dat bij. Omdat we elkaar onvoldoende aanspreken, blijven er dingen liggen. Zo ontstaan wij/zij-culturen, onderstromen en eigen werkelijkheden. Dat wil je niet.
Feedback geven is voor iedereen altijd een leerproces. Iedereen vindt dat spannend, maar afspraken maken, je daaraan houden en elkaar daarop aanspreken blijft een ontwikkelpunt.’

‘Extern kunnen we scherper zijn op onze prioriteiten. Waar willen we op acteren? Waar zijn we goed in en waar willen we op inzetten? We doen nu bijna alles, het is bijna een automatisme, dat is echt een beetje overdreven. Je kunt als zorgaanbieder nu eenmaal niet op alle thema’s de belangrijkste rol pakken. Er zijn verschillen tussen de aanbieders, dus je kan met elkaar in gesprek gaan. Wie pakt welk onderwerp op? Dus hier ook: focus en prioriteren. Dat maakt het voor iedereen overzichtelijker.
Focus aanbrengen leg je niet van bovenaf op, dat doe je door met elkaar in gesprek te gaan. Zo ontstaan goede argumenten om dingen juist wel, wat minder of niet meer te doen. Als je het goed uit kunt leggen, gaan mensen daarin mee.’

Waar word jij blij van?

‘Ik vind het fijn als we in samenwerking met andere partners dingen bereiken. Liefst een beetje ingewikkelde dingen. Een concreet voorbeeld: er was een tijdje geleden drie miljoen euro extra beschikbaar voor jongeren, maar we moesten dat met een heleboel partners binnen zes weken vormgeven. Ik dacht: o, mijn god, dat gaat nooit lukken. Als je dat dan toch samen voor elkaar krijgt, daar krijg ik energie van. Maar ik kan ook blij worden als een team mooie voorbeelden laat zien. Ik ben gelukkig gezegend met de eigenschap dat ik van veel dingen blij word.’

Wil je ooit eindverantwoordelijk zijn?

‘Je kunt niet in de toekomst kijken. Nu ga ik iets anders doen en dat vind ik spannend. Ik weet van mezelf dat ik totaal niet statusgevoelig ben. Ik wil van meerwaarde kunnen zijn en dingen doen die ik leuk vind, de functie maakt me niet uit. Dus the last in line? Dat zie ik dan wel weer, ik kan ook prima onder iemand werken.’

Wil je tot slot nog iets zeggen?

‘Nou, ik wil iedereen met wie ik heb samengewerkt enorm bedanken. Collega’s en cliënten. Bij HVO-Querido heb ik heel veel kansen gekregen om te groeien. Ik heb veel geleerd en me geen moment verveeld. Het gevoel van dankbaarheid overheerst. Voor mij is het een fantastische tijd geweest.’