Nieuws

Omschakelen naar de toekomst

Anand Lalta (1980) woont ruim anderhalf jaar zelfstandig in De Pijp, in een woning van de afdeling Discus van HVO-Querido. Hij ging door diepe dalen en maakte veel mee, maar heeft zijn leven nu behoorlijk op de rit. Met een huis, een baan en hersteld contact met zijn kinderen ziet hij de toekomst weer zonnig in.

Anand is geboren in een Hindoestaanse familie in Paramaribo en heeft een oudere zus en drie jongere zusjes. Zijn ouders zijn gescheiden toen hij zes jaar oud was en sinds die tijd gaat hij zelfstandig door het leven. ‘Geloof me, ik weet wat zelfstandigheid is,’ vertelt Anand. ‘ik vertrouwde niemand, dat is niet altijd leuk, maar daar pluk ik nu de vruchten van. Mijn vader was aannemer, timmerman, meubelmaker en hij had een bar en een winkel. Wij waren niet rijk en niet arm, zeg maar middenklasse. Mijn opleiding in Suriname was nul komma nul. Pas vorig jaar heb ik in Nederland, met Gods zegen, mijn eerste serieuze diploma gehaald, van de mbo-koksopleiding. Ik heb drie jaar gewerkt als kok in Restaurant Freud, geen dagbesteding hoor, echt gewerkt. Freud is een mooie plek waar mensen al werkend zichzelf kunnen vinden. Ik heb er veel geleerd.

Anand Lalta

Op zoek

Juist vandaag ben ik begonnen met een betaalde baan, vijf dagen per week als conciërge en kok bij een lagere school in Amsterdam Zuidoost, de Lotusschool.
Leven is omschakelen. Nu heb ik afscheid genomen van het vrijwilligerswerk en is er een nieuwe fase in mijn leven begonnen. Je komt in een ander ritme, alsof je in naar een andere tijdzone reist. In het restaurant werkte ik vooral ’s avonds, nu werk ik van half acht ’s morgens tot drie uur ’s middags. Het is geweldig leuk werk. Ik houd van werken, altijd gedaan.
Achttien jaar geleden ben ik naar Nederland gekomen. Nederland was mijn droomland. Ik zat op het balkon en zag een sterretje vallen. Dan mag je een wens doen en ik wenste dat ik naar Nederland zou gaan. Onzin natuurlijk, maar een week later ging ik. Ik was mijn hele leven op zoek naar mijn leven en ik vond het hier.

Vier kinderen

Ik heb vier kinderen: Sefanja, Sara, Aaron en Noah, ze zijn 12, 11, 8 en 7 jaar oud. Zes jaar geleden ben ik gescheiden. Ik heb gelukkig een goede relatie met mijn ex-vrouw, de moeder van mijn kinderen. Wij proberen er het beste van te maken, we denken niet aan onszelf, maar zien op naar de kinderen, het gaat om de kinderen. Zij praat nooit negatief over mij tegen de kinderen en ik praat nooit negatief over haar. De kinderen wonen bij hun moeder en sinds ik deze woning heb, logeren ze om het weekend bij mij. Dat is geweldig. Ons sociale leven begint enorm te groeien hier. Ik ben hier heel gelukkig met mijn kinderen, ik ben blij dat ik weer een band met ze heb gekregen.

Lekker

Hiervoor woonde ik in klinieken, als laatste de Herstelkliniek aan de Domselaerstraat. Daarvoor woonde ik op straat en was ik verslaafd, nu ben ik al vier jaar clean. In de kliniek werkte ik later elke woensdag als kok. Koken is niet alleen mijn werk, het is ook mijn hobby. Lekker eten maken en zo mensen bij elkaar brengen. Als ze komen logeren, bellen mijn kinderen bellen van te voren op om te zeggen wat ze willen eten. Ze vinden nog steeds alles lekker wat ik maak. Papa, ik heb hier nog nooit zo lekker gegeten, hoor ik vaak. Dus het gaat de goede kant op.

Met liefde

Ik maak graag lekker eten voor ze en ze helpen soms mee in de keuken. Je moet koken met liefde, met hart en ziel, want dat proef je. Zelf kook ik al sinds ik negen jaar oud ben. Ik keek altijd goed hoe mijn oma het deed.
Alles kan altijd beter, maar alles op zijn tijd. Ik ben druk met de toekomst, de toekomst van mijn kinderen, van mijzelf, mijn werk, mijn huis, noem maar op. Ik wil groeien. Ik kijk vol vertrouwen naar de toekomst. Ik ben een gezegend mens, ik doe mijn ding, ik vervul mijn plicht met blijdschap en ben daar heel happy mee. Negatief denken heeft geen ruimte bij mij, daar houd ik niet van en je schiet er ook niks mee op. Waar een wil is, is een weg.

Kip en ei

De Pijp is prachtig, zeker voor mij alleen, maar ik zou toch liever verhuizen. Het is hier te klein en te gehorig met vier kinderen. Ze worden groter en ouder, ze krijgen steeds meer behoefte aan privacy. Kinderen moet je veel aandacht en liefde geven, dat hebben ze nodig. Ik weet maar al te goed hoe het is als je dat niet krijgt. Mijn kinderen mogen bijna alles. Ze zijn heel handig en slim. Nee pap, dat moet zo, zeggen ze vaak. Het ei komt de kip leren, zeg ik dan. Wat ze ook willen gaan doen met hun leven, wat ze ook willen worden, ik sta achter ze, ik wil geen druk op ze leggen. Misschien hooguit wat advies hier en een tip daar. Ze hebben mij nooit veroordeeld, nooit, ook niet toen ik verslaafd was. Daar heb ik veel respect voor.


Lisa Koghee en Frederieke Mooi, studenten van de kunstopleiding MK24, maakten samen met Anand Lalta deze film.

Reis

Ik ben geboren als Hindoestaan, maar ik ben tot bekering gekomen. Mijn leven was verschrikkelijk, ik ben door diepe dalen gegaan en heb veel ellende meegemaakt. Pas toen Jezus Christus in mijn leven kwam, begon mijn journey, mijn reis naar verandering. De Maranatha Ministries bij het Mercatorplein is mijn kerk. Ik houd erg van gospelmuziek. Wat er ook gebeurt, de genade van de Here Jezus gaat boven alles.

Oefening

Met Sylvain, mijn begeleider van Discus, heb ik een goede band, hij behandelt mij als een vriend en ik hem ook. We betekenen nog steeds veel voor elkaar, we praten over van alles. We maken veel grapjes.
Voor Discus heb ik op het Keti Kotifestival gestaan, dat vond ik een mooie ervaring. Ik zie mijn leven als een oefening en oefening baart kunst. Natuurlijk zijn er ook lastige momenten waarop je goed bij jezelf te rade moet gaan: hoe nu verder?

Anand op de HVO-Querido Doet Fair

Ver weg

Net als mijn vader ben ik ook aannemer en bouwvakker geweest, ik was ondernemer, ik had personeel. Eigenlijk zijn er twee elementen, twee schatkisten in mij: bouwen en koken. Dat kan ik alle twee vrij goed, maar mijn kinderen zeiden: papa, ga koken en dat doe ik.
Al heel lang ben ik niet weg geweest, ik zou graag een keer met mijn kinderen echt ver weg gaan, er even helemaal uit, ver voorbij de koude wind van Europa. Het hoeft niet per se Suriname te zijn, Indonesië lijkt me ook heerlijk, als het maar warm en ver is.’

 

Reacties ( 1 )

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *