Nieuws

Net een stapje verder bij De Tour

Elke woensdagochtend kun je bij Centrum De Tour van HVO-Querido terecht om je te verdiepen en bekwamen in de glaskunst, zowel Tiffany als glas in lood. Deze populaire activiteit wordt al bijna twintig jaar begeleid door vrijwilliger Jos Lemmens.

Jos Lemmens (1954) begon in het jaar 2000 toen het nog dagactiviteitencentrum heette en was gevestigd in de zorgcentrum Drie Hoven aan de Tourniairestraat, waar Centrum De Tour ooit zijn naam aan ontleende.
Van oorsprong komt Jos uit Sittard, maar hij woont al 35 jaar in de buurt van Amsterdam omdat zijn vrouw hier vandaan komt. Binnenkort gaat zijn vrouw met pensioen en dan verhuizen ze samen naar het zuiden, naar Duitsland, net over de grens. ‘Tien minuten fietsen, dan staan we op de Markt in Sittard,’ aldus Jos. Voor het zover is, vertelt hij ons hoe hij bij De Tour terechtkwam, wat hij daar doet en hoe leuk dat is.

Hard werken

‘Ik werkte lange tijd als manager van een touringcarbedrijf,’ vertelt Jos. ‘Ik deed alles wat er nodig was om het bedrijf draaiende te houden. Heel leuk werk. Hard werken ook, van mei tot oktober werkte ik zeven dagen per week en niet alleen van negen tot vijf. Op een gegeven moment werkte mijn hart nog maar voor de helft en moest ik van de dokter stress vermijden. Toen ben ik helaas arbeidsongeschikt geworden. Vreselijk vond ik dat, ik had heel veel last van schaamte, ik kwam daardoor behoorlijk in de knoop te zitten. Ik wist het allemaal wel: ik kon er niks aan doen, ik had altijd hard gewerkt etc. Iedereen in mijn omgeving zei dat ook tegen mij. Maar mijn gevoel zei nu eenmaal wat anders.

Tiffany bij De Tour

Motiveren

Toen ben ik begonnen met dagbesteding bij de Valerius en in 2000 kwam ik bij De Tour. Eerst als een soort assistent van Dirk, die hier toen al een tijdje bezig was met Tiffany. Dirk was een hele aardige vent, vol Amsterdamse bravoure. Hij wilde graag dat ik het van hem overnam, maar zolang hij er nog was, ben ik bij De Tour geen nieuwe wegen ingeslagen, dat vond ik niet respectvol.
Ik probeer cliënten te motiveren om binnen hun kunnen ook andere dingen te gaan doen met glas. Dat ze soms nieuwe dingen proberen. Daarom zijn we naast Tiffany ook met glas is lood begonnen. Dat lijkt er op, maar is qua techniek toch weer anders.
Thuis was ik al met glas bezig en als ik bijvoorbeeld in een museum ben, sta ik altijd even stil bij de afdeling art-deco.

Jos Lemmens

Wringen

Vrijwilliger zijn is mooi, maar ik sta er ook ambivalent tegenover. Eigenlijk vind ik dat ik een reguliere werkplek bezet houd. Dit werk zou “gewoon” door een betaalde activiteitenbegeleider gedaan moeten worden. Maar dat is blijkbaar niet gewoon. Dat wringt een beetje. De inzet van vrijwilligerswerk is een beetje doorgeslagen in Nederland.

Veilig

Maar ik doe het met heel veel plezier. Het leuke is dat we al heel lang een min of meer vast groep mensen hebben bij De Tour. De meesten komen al tien jaar of langer heel trouw nagenoeg elke woensdag.
Het is gewoon heel leuk werk om met cliënten bezig te zijn. Een van de deelnemers heeft bijvoorbeeld een oud glas-in-loodraam gerestaureerd. Iemand die in de algemene nogal in zichzelf gekeerd is. Maar bij ons in de groep is hij heel uitbundig, heel vrij en blij. Dan toen we het toch best goed, denk ik dan. Dan hebben we de juiste, veilige sfeer weten te creëren.
Bij de opzet van een activiteit, wat dat dan ook is, is het belangrijk om er als vrijwilliger zelf altijd te zijn en om heel duidelijk te zijn. Mensen hebben regelmaat en duidelijkheid nodig.

Tiffany

Glimlach

Deelnemers ervaren glas snijden meestal als het moeilijkste onderdeel. Daar help ik dan graag bij als iemand dat niet kan of niet durft. Op een gegeven moment gaan ze het heus wel zelf doen. Ik ben er niet om werk van ze over te nemen, ik probeer het mensen te leren en ze daarbij te ondersteunen. Het is de uitdaging om mensen steeds net een stapje verder te laten gaan. Want als dat lukt dan zit er een enorme glimlach op die gezichten. Dat maakt het ook voor mij heel inspirerend.

Lief en leed

In de groep praten we over van alles, niet alleen over glas, koperfolie of lood. Alles wordt besproken, lief en leed. Meestal is het lachen. Als iemand eens in een dip zit, hoef ik zelf weinig te doen, de medecursisten proberen de ander meestal uit het dal te trekken.
Sinds een jaar of twee zijn we op deze locatie samen met Roads. In het begin dacht ik: als dat maar goed gaat! Maar dat bleek een onterechte vrees, het gaat heel goed.
Ik ben heel blij met het team dat er nu is bij De Tour. Rust in de tent is goed voor de sfeer, je merkt dat aan de cliënten.

Glas in lood

Opvolger

We proberen al een tijdje om naast een centrum voor onze cliënten ook meer voor de buurt te betekenen. Tijdens een open dag was ik bezig met glas en lood, mensen konden zelf een kerstversiering maken, en toen heb ik kennisgemaakt met Liesbeth, een dame uit de buurt en mijn opvolger. Zij is een hele goede, sterke vrouw.
Komende oktober ga ik weg en ik moet zeggen, ik vind het toch leuk dat deze activiteit doorgaat, dat het gelukkig niet doodbloedt met mijn vertrek. Tiffany en de Tour zijn samen een mooie traditie. Dirk is er immers al meer dan 25 jaar geleden mee begonnen.

Verder

De activiteit is sociaal en opbouwend. Ik zeg altijd met een kwinkslag tegen de cursisten: we zijn hier om te werken. Het hoeft niet morgen klaar, maar als het duurt gaat het op een gegeven moment vervelen. Iedereen wil een beetje vordering blijven maken, anders gaat het je tegenstaan.
Ik heb het altijd met heel veel plezier gedaan. Iedere woensdag wandel ik met veel plezier hier naartoe. Ik ga het hier zeker missen, het kunstje niet maar de mensen wel, zowel de cliënten als de mensen van het team. Ik heb een aantal mensen toch kunnen bewegen – dat klinkt een beetje opschepperig, zo van: hier ben ik, maar zo bedoel ik het niet – om een stapje verder te gaan in hun eigen kunnen.’

 

Reacties ( 0 )

    Geef een reactie

    Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *