Nieuws

Mooi, goed en moeilijk

In Amsterdam verblijven al geruime tijd uitgeprocedeerde asielzoekers. De gemeenteraad en het College van B&W van Amsterdam hebben besloten voor uitgeprocedeerde asielzoekers tijdelijk een sobere avond- en nachtopvang te creëren totdat het kabinet een besluit heeft genomen over de wijze van opvang voor mensen zonder verblijfsstatus.  Met deze bed, bad en broodopvang wordt, aldus de gemeenteraad en het college in een brief aan omwonenden, ‘een humanitaire ondergrens gewaarborgd.’

Een aantal personen zonder verblijfsstatus heeft vanaf eind juni 2014 onderdak gekregen in een voormalige kliniek van GGZ inGeest aan de Walborg 2a in Buitenveldert. Hier kunnen uiteindelijk 60 mensen terecht. HVO-Querido verzorgt deze opvang.
Daarnaast is vanaf 15 december ook een opvanglocatie voor maximaal 75 slaapplaatsen aangewezen in een voormalige school, en later een locatie van Cordaan, aan de Schuitenhuisstraat 9 in Osdorp. Deze nachtopvang is zeven dagen per week geopend vanaf het einde van de middag tot de volgende ochtend. Ook hier verzorgt HVO-Querido (team Passantenverblijf) de opvang.

Meneer Shun en Harrie Herfs in de Walborg

Meneer Shun en Harrie Herfs in de Walborg

In de voormalige Walborgkliniek in Amsterdam Buitenveldert vangt HVO-Querido, op  medische indicatie van de GGD, klein aantal uitgeprocedeerde asielzoekers op. De meesten van hen verblijven al jaren in ons land en komen van oorsprong uit Afrika.

Coördinator Harrie Herfs van HVO-Querido houdt spreekuur bij de Walborg. Hij houdt nauwkeurig in de gaten hoe het met de mensen gaat, bemiddelt bij en regelt contacten met allerlei instanties en verstrekt de bewoners wekelijks 35 euro leefgeld, waarmee zij zelf in hun onderhoud moeten voorzien. Voor medicijnen kunnen de asielzoekers gratis terecht bij een aantal apotheken waarmee de gemeente afspraken heeft gemaakt.

Nederland is heel mooi

Mahamed Hassan (1985) is student ICT en woont al dertien jaar in Nederland. Studeren is lastig zonder verblijfsvergunning, aldus Mahamed. ‘Ik moet terug naar mijn land, maar Somalië is niet veilig, dat is geen optie. Van te voren wilde ik niet speciaal naar Nederland gaan, maar naar Europa. Wij wisten niet precies naar welk land of welke stad. Maar Nederland is heel mooi. Het land is mooi, de burgers zijn goed, maar de regering is moeilijk.’

Een sombere cirkel

Ali Abdi in de Walborg

Ali Abdi in de Walborg

Ali Abdi (1984), acht jaar in ons land, is vanwege angststoornissen onder behandeling bij GGZ-instelling Equator in Diemen. ‘Good people,’ noemt hij ze en over de mensen in de Walborg is hij ook goed te spreken. De vrienden hebben ervaring, want ze verbleven eerder onder meer in AZC Ter Apel, de Vluchtkerk, de Vluchthaven en de Vluchtflat. ‘My parents died,’ zegt Ali. ‘dan is het afgelopen.’ Hij probeert de verveling te verdrijven met tv-kijken en houdt het meest van voetbal. AZ is zijn favoriete team, Dennis Bergkamp en Patrick Kluivert zijn de eerste voetballers die hij als kind bewonderde. Boodschappen haalt hij bij de Jumbo, die is vlakbij. Alles met rijst vindt hij lekker. ‘I like life in the city,’ zegt Ali, die afkomstig is van het platteland. Hij wandelt graag door de stad naar het Centraal Station om af en toe wat landgenoten te spreken. ‘Illegalen hebben geen toekomst. Geen papieren, geen uitzichten, geen leven, niks. Ik pieker altijd over mijn situatie, het is een sombere cirkel.’

‘Leven op straat, dat is moeilijk,’ aldus Hassan. ‘Vijfendertig euro per week is misschien niet zo heel erg veel, maar het is beter dan niks. Ik heb hier wel voor mezelf leren zorgen. Vroeger bij ons thuis was koken iets voor vrouwen, nu kan ik het ook een beetje. Mijn vader is overleden. Hij was boer, ik wil docent worden. Maar slapen, boodschappen doen, koken en tv-kijken, dat is het nu wel zo’n beetje.’

Souleyman Abdou Idi (1986) komt van oorsprong uit het Afrikaanse Niger. Uit ervaring  haast hij zich om uit te leggen dat Niger in het zuiden weliswaar grenst aan Nigeria, maar toch echt een eigen land is. Hij verblijft tijdelijk in de Walborg omdat hij het slachtoffer werd van een steekpartij. Hij is al twaalf jaar in Nederland. ‘Ik ben hier voor een beter leven. Ik weet het nog precies,’ aldus Souleyman, ‘op 17 april 2002 kwam ik aan in Amsterdam, met een schip. Ik heb eerst een paar weken rondgezworven, daarna heb ik hulp gevraagd, want een Afrikaan alleen in de kou, dat gaat niet. Ik sprak alleen Frans. Een aardige Nederlander heeft zich toen een beetje over mij ontfermd en toen heb ik asiel aangevraagd.

Souleyman Abdou Idi in de Walborg

Souleyman Abdou Idi in de Walborg

Arm

Ik heb al in veel plaatsen gewoond in Nederland, in asielzoekerscentra in Rijsbergen, Almelo, Ter Apel en Franeker en in Dedemsvaart, bij Zwolle, daar had ik een eigen kamer. In Dedemsvaart en in Harlingen heb ik ook op school gezeten. Ik wilde heel graag de taal leren en daarna en opleiding volgen. Ik wilde toen graag timmerman worden.
Maar ik heb geen bewijs van mijn paspoort en mijn geboorteakte en de staat zegt dat ze daarom niks voor mij kunnen betekenen. Ze zeggen dat ze niet kunnen vertrouwen dat ik ben wie ik ben of dat ik uit Niger kom.
Niger is een van de armste landen van Afrika, ik weet niet precies hoe laag het op de lijst staat, het is niet vaak op het nieuws, maar het is echt arm.’ Souleyman zit er niet ver naast, Niger is volgens het Human Development Report van de Verenigde Naties uit 2013 het minst ontwikkelde land ter wereld.

Plus

‘Nu ben ik volwassen en heb ik meer mijn eigen leven in de hand. Nu doe ik het zelf. Ik heb veel kennissen en vrienden in Nederland, maar geen naaste familie.  Ik ben nu alweer een paar maanden terug in Amsterdam.
Als ik in Niger was gebleven, was ik waarschijnlijk in een kinderleger terecht gekomen. Als kind wil je zoals de grote mensen zijn en zoals heel veel kinderen vond ik uniformen mooi en stoer. Ik leef nog omdat ik in Nederland ben, ik heb het gered.
Maar ik wil niet meer aan het verleden denken, het gaat mij om de dag van vandaag. En die van morgen. Alles wat ik tegenkom, is voor mij nu een plus. Zo probeer ik het te zien. Soms kom je aardige mensen tegen met wie je een praatje maakt. Soms krijg je van iemand een broodje of iets te drinken. Overdag wandel ik een beetje buiten, maar dat gaat door mijn verwonding eventjes wat minder goed. Verder speel ik graag piano. Jazz, maar ik vind alle muziek tof.

Ik ben gewoon normaal

Ik mag niet klagen, de mensen hier, zij helpen mij. Voor mij is iedereen hetzelfde, welke kleur of welk geloof je ook hebt. Ik eet geen varkensvlees, andere mensen wel, dat maakt geen verschil. Iedereen doet zijn eigen werk, iedereen doet waar hij goed in is, en alleen samen kun je een heel gebouw maken. Je hebt goede en slechte mensen, daar gaat het om.
Ik vind het moeilijk om iets over de toekomst te zeggen. Er is veel onzeker. Maar ik wil positief blijven. Er staan veel mensen voor mij klaar in Nederland, er is veel steun. Ik wil er voor gaan. De toekomst is blijven bewegen, dan kom je het vanzelf tegen.
Ik ben gewoon normaal, ik wil niet teveel en niet te weinig.’

 

Reacties ( 0 )

    Geef een reactie

    Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *