Jongeren

Lekker in het moment leven in Lieven

Carlos Mommaas (1997) woont in Lieven,* een woonproject voor jongeren van met Woonstichting De Key in samenwerking met HVO-Querido, in de Delflandpleinbuurt in Amsterdam Nieuw-West.

Carlos groeide op in de Nieuwmarktbuurt in een onconventionele setting. ‘Mijn ouders hebben nooit samen gewoond,’ vertelt hij. ‘Mijn vader was kunstenaar, schilder, hij moest een autonoom en vrij leven leiden. Hij is overleden toen ik 11 was. Hij had een uitkering, ik was niet zo vaak bij hem, ik was vooral bij mijn moeder. Zij was in veel dingen het tegenovergestelde van mijn vader. Ze was steady en straight, ze had een baan bij het UWV, ze deed alles zelf. En ik ben een mix van beiden.
Als kind idealiseerde ik mijn vader een beetje. Hij was kunstenaar, stoer, met muziek bezig, hij ontmoette interessante mensen. Later heb ik dat beeld bijgesteld, toen ik begreep dat hij ook mensen in de zeik had genomen. Weer later heb ik ook dat kunnen nuanceren. Nu heb ik weer goed contact met mijn moeder, ze komt hier vaak op bezoek. We begrijpen elkaars gevoeligheden.

Stil

Mijn opleiding begon op het vwo, dat ging al vrij slecht, ik had heel veel problemen met de motivatie. Daarna heb ik mbo 1 en 2 in een jaar gedaan en ook mbo 3 geprobeerd. Detailhandel, dus ik kan in een winkel werken. Ik heb in die tijd vooral heel veel geblowd, echt veel. Ik heb gewoon vier jaar compleet stilgestaan.
Dat leidde tot paranoia, sufheid en angst. Op het ergste punt, dat is nu bijna een jaar geleden, durfde ik zelfs het huis niet meer uit. Ik durfde geen boodschappen te doen, dat deden mijn vrienden voor me.

Sociaal

Je gaat je leven niet veranderen omdat andere mensen dat graag willen, dan zet je gewoon en masker voor, zolang je het zelf niet echt wil, wordt het niks. Maar op een gegeven moment heb ik zelf besloten dat ik hulp moest gaan zoeken. Ik had echt de bodem bereikt, het was tijd om weer omhoog te klimmen. Ik ben naar een kliniek in Den Haag gegaan, speciaal voor mensen van 12 tot 23 jaar die problemen hebben met het gebruik van drugs. Je zit daar twee tot drie maanden. Het is niet alleen detox, maar voor mij vooral focussen op weer sociaal worden. Veel lessen volgen, een rooster vol met gym, theater en mindfulness, maar ook dingen als cognitieve gedragstherapie.

Carlos op zijn balkon

Wegduiken

Na de kliniek begint het pas echt. Wat je hebt geleerd moet je volhouden en toepassen. Dat is niet zo eenvoudig. Als je je gedrag wil veranderen, dan moet je ook je omgeving veranderen. Sommige van mijn vrienden ken ik al vanaf de basisschool. Je kunt niet zomaar alles opgeven, maar ik wil niet meer met verslaafden omgaan. Ik drink ook niet. Ik denk dat ik zelf zoveel blowde om de realiteit te vermijden. Zou ik niet hebben gerookt, dan had ik me gestort op iets anders of was me te buiten gegaan aan mijn verzamelwoede. Zolang er maar iets is waarin je weg kunt duiken.

Werk

Als kind wilde ik vuilnisman worden, dat leek me mooi simpel en relaxed. In mijn wat wildere tijden werd dat muzikant of artiest. Nu zou ik het liefst iets met psychologie willen doen. Wat mensen drijft is fascinerend. Ik ben voor 22 uur per week vrijwilliger geworden bij het dierenasiel. Dat gaat goed, ik krijg goede feedback. Ik kom altijd en ik vind het leuk werk. Inmiddels begeleid ik er de vrijwilligers. Als ervaringsdeskundige op de vloer kan ik me een beetje voorstellen wat anderen meemaken.

Lieven – een mooie kans voor jongeren

Afgelopen half jaar hebben 30 jongeren van ons Ambulant team Jongeren de sleutel gekregen van hun woning in nieuwbouwcomplex Lieven. Woonstichting De Key is met Lieven een complex aan het bouwen voor in totaal 1200 jongeren. Er wonen onder andere starters, studenten, jonge kunstenaars en nu dus ook jongeren die worden begeleid door HVO-Querido. In de voorfase van de oplevering is met een werkgroep van collega’s uit beide teams hard gewerkt aan alle voorbereidingen.

De jongeren stroomden vanuit een groepswoning van HVO-Querido door naar een eigen studio. Hierdoor kunnen de teams een aantal van hun groepswoningen afbouwen. Wanneer de jongeren er klaar voor zijn, kunnen zij het contract op eigen naam krijgen en nog vijf jaar in Lieven blijven wonen. De woningen zijn van moderne gemakken voorzien zoals vloerverwarming en zonnepanelen. In Lieven wordt gewerkt met community building. Zelfbeheer wordt door bewoners zelf opgepakt. Daarnaast zijn er enkele jongeren aangesteld als community builders. Zij organiseren leuke activiteiten voor de bewoners om elkaar te ontmoeten.

Nieuw

Ik woon nu al voor de tweede keer in mijn leven bij HVO-Querido. Op mijn zeventiende kwam ik bij het Werkhotel, ik kwam toen net uit een pleeggezin. Dat ging helemaal niet goed, ik was nog veel te jong om op mezelf te wonen en voor de verantwoordelijkheid. Daarna ben ik naar Wooff gegaan, een biologische boerderij in Engeland, om te detoxen. Toen zat ik even bij de Volksbond aan het Atlantisplein, daarna weer bij het jongerenteam van HVO-Querido in een huis aan de Stadionweg, toen naar de kliniek en toen hierheen. Hier woon ik nu ruim een half jaar, het gebouw is helemaal nieuw en het was hier helemaal kaal toen ik kwam. Ik heb een vloer gelegd, de muren geverfd.

Carlos en Boris

Kat

Ik heb nu een kat, Boris. Uit het asiel natuurlijk. Af en toe is het: AAARGH!, maar meestal is ie heel leuk en lief. Een huisdier is leuk, maar je moet goed nadenken voordat je er een neemt. Het is een avontuur om met een open mind aan te gaan.
Als ontspanning kijk ik graag films: fantasy, Marvel, DC, maar ook serieuze films. Ik maak muziek, mijn broer is jazzmuzikant in New York, ik lees non-fictie, want ik wil graag weten hoe dingen in elkaar zitten, en soms sport ik.

Open

Met de begeleiding, Kirsten en Jos, heb ik een goede relatie. Het gaat met mij best wel goed, anders zou ik ze vaker zien. Ze komen nu hooguit een keer per twee weken bij mij langs. Er valt voor mij niet meer zoveel te regelen, de meeste praktische zaken zijn op orde. Maar ze komen wel bij mij langs, al is het maar voor een praatje, een beetje contact. Zij zijn tenslotte van de sociale zorg, het woord zegt het al.
Sociale contacten zijn belangrijk voor mij. Juist omdat ik veel mensen bewust uit mijn leven heb gezet.
Het knappe van mijn begeleiders vind ik dat ze hele open vragen stellen. Ze laten met alle ruimte om het zelf in te vullen.

Toekomst

Over de toekomst denk ik niet heel veel na, ik ben meer bezig met wat er nu gebeurt. Ik leef lekker in het moment. Ik ben wat rustiger geworden, maar ik kan nog steeds behoorlijk piekeren en twijfelen over dingen. De toekomst is nu eenmaal onzeker, daarom heeft het niet zoveel zin om je daar heel druk over te maken. Wat weer niet wil zeggen dat ik geen plannen heb. Je kunt je beter over nu en morgen druk maken, dat is simpeler. Het is net als met stoppen. Je kunt wel zeggen: ik ga nooit meer gebruiken, maar dat is een loze bewering. Je kunt beter zeggen: vandaag gebruik ik niet, dat heb je zelf in de hand.

Gemeenschap

Ik ben hartstikke tevreden met deze plek. Ik heb er ook van een heleboel mensen leuke reacties op gehad. Met het hele pand vormen we een soort community, maar niks is verplicht. Soms worden er gezamenlijke dingen georganiseerd. Wie er voor openstaat, doet mee. Het zelfstandig wonen valt me erg mee, het is niet moeilijk ofzo. Koken gaat ook goed.

Inzicht

Over het algemeen wordt het als niet goed ervaren om je zwakte te tonen. Terwijl het eigenlijk juist sterk is, een teken inzicht. Problemen zijn niet stoer, andere mensen hebben problemen, jij toch niet? Je kunt ze wel proberen weg te lachen, maar wie houd je dan voor de gek?’

 

* Woonstichting De Key is in 1996 ontstaan uit een fusie tussen de woningcorporaties Onze Woning, De Doelen en Lieven de Key. De laatste was genoemd naar de bekende bouwmeester uit de zeventiende eeuw.

 

Reacties ( 2 )

  • Henk Hospers says:

    Beste Carlos, Dank voor je indringende verhaal. Ik wens je toe dat je fijn en goed woont in je woning in Lieven in de delflandpleinbuurt. Dinsdagavond 11 februari 2020 gaan we met een paar bewoners uit de buurt praten over het ontwerp (de mogelijkheden, wensen) van het Delflandplein zelf, tussen de winkels (waar nu zo gebouwd wordt aan Lidl en Primera. Van 18:00uur (ietsje eerder al welkom) tot 20:00 uur. In de ruimte op Poeldijkstraat 391 (begane grond, middelste ruimte van het Pondok woongebouw). Heb je zin om mee te praten? Dag, Henk Hospers, h.hospers@amsterdam.nl, 0653346965

  • Jaap says:

    Zonder subject is er geen object.
    Ik zocht per ongeluk even je naam op en ik zag dit artikel.
    Destijds heb ik na het overlijden van je vader Amsterdam verlaten.
    Het was een bijzondere tijd. Ik zag je toen op het Waterlooplein. Ik kon me niet met de situatie bemoeien. Ik was nog eens terug en zag op de plek van zijn atelier een diep gat, het was direct achter hem afgebroken. Ik kwam er pas te laat achter dat je vader in gevaar was, maar ik wilde niet fatalistisch zijn. Toch was een shock. Jij had hem gevonden, dat zal geen lolletje geweest zijn.
    Je vader betekende wat voor me en ik er zag bijna geen toeval in hem te hebben ontmoet. Hij was niet erg conventioneel en je kon goed met hem praten. Je kon hem minder makkelijk vertellen wat hij moet doen, waar ik een enkele keer de neiging toe had. (Het is moeten of ont-moeten.)
    Het was iemand met een ruime praktische ervaring.
    Met enige zorg zag ik al aankomen dat die school misschien niet zo’n groot succes zou zijn. Henk had echter goede moed dat het maar ‘even duurt’. Hoewel mijn ervaring is dat je er vaak nooit meer vanaf komt.
    Veel van de dingen die we bespraken zijn niet aan iedereen besteed.
    Naar analogie zie ik die tijd enigszins filosofisch. Niet om de individu tekort te doen. Maar het algemene en het specifieke hebben een relatie. Een sterk ik heb je nodig om de grote verbanden aan te kunnen. Je vader had belangstelling voor wat er in de wereld aan de hand is. Hij had vaak inzichten die klopten ook achteraf bezien nog die ik weleens wat radicaal vond. Hij had niet veel op met trends. Hij zei ‘mensen houden van dode kunstenaars’.
    We hebben het einde nog wel besproken. Maar het bleef een verrassing. Concreet, ik zei nog dit kan wel een museum worden.
    Hij was niet erg mystiek aangelegd.
    Je moeder noemde hem de koppensneller van Amsterdam, hij maakte veel portretten. Henk noemde ze landschappen. Toen hij wat krap zat en oudere schilderijen over begon te schilderen, zei ik je gaat toch hopelijk niet al die doeken overschilderen?
    Nadat we alle cafés van Amsterdam hadden aangedaan dronken we soms nog wat in het atelier. Vooral toen het caféleven achteruit ging, door het rookverbod, noemde hij dit het (laatste) stamcafé. Hij zei ‘nee, ze willen altijd je laatste pleziertjes afpakken’.
    De betutteling waardoor ze denken onsterfelijk te zijn. De allerminste eist altijd het meest aanpassing aan zichzelf om eigen leven zin te geven. Sociale controle. En omdat alles draait om exploitatie zijn de kruimels het enige waar ze hun humaniteit nog bewijzen. Je kunt wel begrijpen dat zo iedere generositeit opdroogt.
    Je zegt de toekomst is onzeker. Daar zit een bepaalde wijsheid in. Vaak werd in het atelier besproken dat wetenschap draait om zekerheid, kunst draait om onzekerheid. Het leven is een kunst zeggen ze wel. En zeker gaan we eraan omdat we zo zeker moeten zijn. Mechanisatie = meer controle. Middel en doel, vorm en inhoud worden omgedraaid. Dus wat is vrijheid.
    Als we helemaal objectief zijn is het subject overbodig, en het subject zijn wij.
    De laatste keer toen je daar logeerde, zaten we op straat wat te praten. De buurman was er ook. Er was een onvoorstelbare sfeer, de wind blies een aangename warmte door de straat. Ik dacht aan de beeldjes binnen, kinderkopjes die met getuite mond de wind aanblazen. We hadden het weleens over opvoeding. Ik zei dat kinderen de ouders opvoeden. Dat raakt aan de gedachte dat we een aangeboren eigen identiteit hebben. Je zegt dat je momenteel geïnteresseerd bent in psychologie. Dat was toen al actueel omdat de psychologie de idee van een ziel heeft losgelaten waardoor de mens volledig maakbaar wordt.
    Henk zei tot morgen toen ik wegging. Ik wist niet zeker of hij het zo had gepland. Maar op weg ernaartoe kwam ik dezelfde buurman weer tegen die me vertelde wat er was gebeurd.
    De ziel kan niet gedefinieerd worden, dat maakt hem vrij.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *