Nieuws

Op deze pagina vind je een overzicht van allen die ons helaas zijn ontvallen.

09-08-2025: Collega Carmen van Haarlem

Afgelopen juli bereikte ons het verdrietige bericht dat collega Carmen van Haarlem na een kort ziekbed was overleden. Haar directe collega’s bij Anton de Komplein in Zuidoost beschrijven wat een mooi mens Carmen was, en hoe zij wordt gemist, ondanks dat ze altijd onderdeel van het team zal blijven. Ze benoemden hoe stoer, positief, humoristisch, lief, behulpzaam, vriendelijk, verdraagzaam, geduldig en onbevooroordeeld Carmen was. Zodat de mooie herinneringen aan haar levend blijven. Wij wensen de naasten en de collega’s van Carmen heel veel sterkte met dit verlies.

Carmen werkte sinds 2022 bij HVO-Querido op locatie Robert Koch Wonen en begon in januari 2023 als ondersteunend begeleider bij het Anton de Komplein. Daar was zij helemaal thuis, zowel met de bewoners als met haar collega’s.

03-07-2025: Collega Donald Tweeboom

Collega Donald Tweeboom is op 7 juni jl. op 63-jarige leeftijd overleden. Hij heeft ruim 25 jaar bij HVO-Querido gewerkt als kok en is tweemaal lid van onze ondernemingsraad geweest. In 1999 gaat hij bij onze organisatie aan de slag als kok aan de Poeldijkstraat. Het bevalt hem, Donald blijft bij ons. In 2010 stapt hij over naar Masira en daar heeft hij bijna vijftien jaar gewerkt.

Collega’s beschrijven Donald als iemand die midden in het leven stond en populair was bij de bewoners door zijn heerlijke verse maaltijden. Ze benoemden hoe behulpzaam, betrokken, flamboyant, kleurrijk, vol temperament en kritisch Donald was. Een vakman met een sterke mening die niet schroomde om die te verkondigen en levensgenieter met een groot hart. Met Donald kon je lachen en serieuze gesprekken voeren. Zijn kookkunsten, grapjes en verhalen zullen worden gemist.

Nog niet zo lang geleden spraken we Donald over zijn werk als kok en meer. Kijk hier om dat interview te lezen.

29-06-2025: Collega Peter Veeken

Onze collega Peter Veeken is onlangs op 64-jarige leeftijd overleden. Hij had een behoorlijke loopbaan bij onze organisatie achter de rug. Voordat Peter in 2018 bij het Anton de Komplein kwam werken als ondersteunend begeleider, was hij ruim twee jaar actief als vrijwilliger bij ons Respijthuis Amerbos in Noord. Bij zijn afscheid van het Respijthuis gaf hij een openhartig interview over hoe hij in 2008 zelf dakloos werd en bij het Passantenhotel van HVO-Querido terechtkwam, voordat hij zelfstandig ging wonen in Amsterdam Noord.

Collega’s beschrijven Peter als een betrouwbare collega, die eigenwijs was en zijn best deed om een fijne sfeer te creëren. Hij zorgde ervoor dat het de gasten aan niets ontbrak. Een stille werker die “gewoon” zijn werk goed deed. Een rustige man die zich nooit gek liet maken en een beetje stoïcijns was. Ook bij de bewoners, met wie hij heel gelijkwaardig omging, was Peter geliefd. Hij verzorgde al jaren de Kranton: een blaadje met nuttige wetenswaardigheden, informatie over nieuwe medewerkers, een rebus en een lijst verjaardagen van bewoners en collega’s. Bovendien was Peter een fervente Formule 1 fan en trotse vader en opa.

05-12-2024: Bewoner Harry Tjoen-a-Choy

Deze bewoner stond bekend onder meerdere namen. Voluit: A San Harry, maar de meeste zeiden Harry, terwijl zijn bijnaam op straat Chino was. Daarnaast heeft hij nog een nom de plume waarover in 2009 een artikel geplaatst wordt in het tijdschrift Mainline. Inmiddels is Harry op 12 november 2024 op 86-jarige leeftijd overleden als een van onze oudste bewoners. Collega’s beschrijven Harry als een vaak rustige, keurige heer met een zonnebril en zijn haar in een staartje. Hij zag er altijd netjes uit, daar was hij trots op, altijd strak in pak.

Het was toch ook wel een complexe man. Hij leefde met God, zei hij altijd. Op zijn manier was hij behoorlijk gelovig en hij hield er vrij ouderwetse normen en waarden op na. Hij was altijd heel respectvol naar vrouwen. ‘Wie je ook bent, we komen allemaal uit een vrouw,’ was een van zijn vaste uitspraken. Harry zat vol verhalen, vaak vanuit eigen perspectief, en toonde ook interesse in hoe het met anderen ging. Hij had een groot netwerk, was sociaal en echt een gevoelsmens. Verder hield hij ervan om naar tekenfilms te kijken, Mickey Mouse, Donald Duck, dat soort dingen, en was hij een kieskeurige eter.

26-07-2022: Bewoner Delano Fransman

Op donderdag 21 juli 2022 is Delano Fransman op 64-jarige leeftijd overleden, een muzikant in hart en nieren. Delano was gitarist, oprichter en bandleider van de HVO-Querido huisband Space Lightning. Hoewel Delano ook optrad als zanger, basgitaar speelde en goed met percussie overweg kon, was hij bovenal gitarist. Hij was beslist niet eenkennig, maar speelde toch het liefst op zijn Fender Telecaster gitaar.

Kijk hier voor een impressie muziek van Delano met Space Lightning op YouTube. In 2018 was Delano ook te gast bij onze eigen Radio De Verbinding. Kijk hier om deze uitzending terug te luisteren.

Delano Fransman (Paramaribo, 1957) kwam in 1971 naar Nederland. Hij woonde in Amsterdam West en Zuidoost, waar hij regelmatig bij de Nachtopvang langskwam (inmiddels Anton de Komplein). Daar kwam hij niet voor onderdak, maar om muziek te maken. Dat heeft hij vele jaren lang met een tomeloos enthousiasme gedaan. Want bijna altijd als er bij HVO-Querido iets te vieren was, kwamen Delano en zijn band opdraven. Bij officiële en minder officiële gelegenheden. Of het nu om feesten, sportdagen, openingen, symposia, festivals, daklozendagen of andere bijeenkomsten ging, Delano was met onze huisband van de partij.

Bandleden kennen Delano als een intelligente, verlegen, sociale en betrokken man. Je kon met altijd overal over praten of hem bellen als je een probleem had. Hij was perfectionistisch en serieus als het op muziek aankwam. Een behulpzame, allround vakman en een geduldige, goede bandleider. Een gedisciplineerd en bescheiden iemand die graag in de achtergrond opereerde.

07-01-2022: Oprichter van begeleid wonen Marja Langeveld

Marja Langeveld, die met een klein groepje bevlogen mensen bij onze organisatie het Begeleid Zelfstandig Wonen heeft opgezet, is op 73-jarige leeftijd overleden op 31 december 2021. Begeleid Zelfstandig Wonen was toen een nieuw fenomeen in de maatschappelijke opvang, ondanks dat het nu (mede dankzij Marja) heel gewoon is. Marja was een betrokken collega met visie op de toekomst. Een fijne leidinggevende heeft afscheid genomen van het leven.

17-09-2019: Bewoner Theo Warner

Theo Warner (30 november 1944 – 10 september 2019) was de rust zelve. Een man van weinig woorden met een artistieke flair. Hij hield wel, op zeer bescheiden wijze overigens, van een borrel op zijn tijd, maar niet van borrelpraat of andere small talk. Hij ging met zijn woorden bijna net zo zuinig om als met het geld van de cliëntenraad dat hij beheerde. Maar wat hij zei deed ertoe, dat was raak en to the point. Theo was de verpersoonlijking van de uitdrukking: spreken is zilver, zwijgen is goud. Een goed ontwikkelde, behulpzame en gesloten man die overal van op de hoogte was en van lezen hield.

In 1990 kwam Theo bij HVO-Querido wonen in de voorziening die we nu kennen als De Vaart. Later verhuisde Theo naar een aanleunwoning in de buurt, die weer later op zijn eigen naam kwam te staan. Begin 2010 stopte de hulpverlening van HVO-Querido aan Theo, maar hij bleef tot zijn dood actief in onze cliëntenraad. Theo Warner zat bij De Vaart eerst in de bewonerscommissie, later in de regioraad (de voorloper van de huidige zorgraad) en was vanaf 2006 actief in de Centrale Cliëntenraad.

01-09-2016: Oud-bestuurslid Leendert P. van den Blink

Leendert van den Blink trad in 1960 toe tot het bestuur van Hulp voor Onbehuisden. In 1969 werd hij bestuursvoorzitter, een functie die hij maar liefst 21 jaar met verve heeft vervuld. Op 28 augustus 2016 overleed hij op 87-jarige leeftijd.

Leendert van den Blink, groot, innemend, wellevend en zorgvuldig formulerend, hield van goede omgangsvormen maar was wars van flauwekul en gewichtigdoenerij, want ‘dat noemen ze bij ons thuis kapsones.’
Bijna twintig jaar na zijn afscheid was zijn betrokkenheid niet minder geworden, hij sprak nog altijd van ‘wij’ en ‘ons’ als het over HVO-Querido ging.

‘Het heeft een diepe indruk gemaakt in mijn leven,’ zei Van den Blink tijdens een vraaggesprek in 2009 over zijn periode bij HVO. ‘Levenswerk is een groot woord, maar u moet begrijpen dat het diep zit. Als ik mijn leven opnieuw mocht doen, zou ik dolgraag weer voorzitter van HVO worden.’

Hoe is Van den Blink ooit bij HVO terechtgekomen? ‘Als jong advocaat werd ik in 1960 gesommeerd bij Stheeman [destijds bestuursvoorzitter van Hulp voor Onbehuisden, red.] te komen, de president van de rechtbank. Hij zei: “Zeg, Van den Blink, ik denk dat het goed is dat jij bij HVO komt.” En dat was dat. Van HVO wist ik niets, behalve dat mijn moeder vroeger zei: “Piet, dat pak kan echt niet meer, dat moet naar Hulp voor Onbehuisden.” Van HVO wist ik dus alleen dat het de plek was waar de pakken van mijn vader naar toe gingen. En nu ging ik hem achterna.’

08-11-2007: Directeur Oncko Heldring

Oncko W. Heldring, directeur van HVO van 1957 tot 1980, is op 31 oktober 2007 overleden. Bij de herdenkingsdienst in de Thomaskerk in Amsterdam sprak Clemens Blaas namens HVO-Querido de volgende woorden. ‘Na één gesprek was het rond dat Heldring directeur zou worden. Hij gaat energiek aan de slag en bezoekt alle panden. Heldring houdt van het nieuwe, van pionieren. Wat opvalt aan Heldring is dat zijn werklust, zijn flair en optimisme om dingen aan te pakken niet beperkt blijven tot zijn begintijd, als alles nog fris en nieuw is. Heldring is en blijft onvermoeibaar, vele jaren lang. Hij is aanwezig bij elk evenement, neemt bovendien altijd alle zieken of afwezigen waar en mist nooit een vergadering. Behalve als hij in 1960 op herhaling moet van militaire dienst. Heldring maakt van HvO een moderne organisatie en gebruikt de pers om zijn doelen te helpen verwezenlijken.’

‘In de zomer van 1969 vindt Heldring het tijd voor actie. In De Tijd betoogt hij dat HvO al 14 jaar tevergeefs op de gemeente wacht. De vereniging wordt aan het lijntje gehouden hoewel men feitelijk geen geld uit wil geven voor de opvang van dakloze gezinnen, terwijl er wel miljoenen worden uitgegeven voor de opvang van dieren in Artis. Een maand na het Maagdenhuis ‘bezet’ Heldring op ludieke wijze zijn eigen tehuis in de Roggeveenstraat. Hij stelt de voorziening open voor het publiek, zodat iedereen zich op de hoogte kan stellen van de noodzaak tot verbouwing.

De actie krijgt veel mediabelangstelling. ‘Nijlpaarden en beren beter af dan daklozen’, kopt de Volkskrant. In Het Parool zegt Heldring. ‘Dat van Artis heb ik er speciaal ingezet, omdat het ook om behuizing gaat. Ik houd wel van dieren. Daar gaat het niet om. Ik ben het, als ik kijk naar de toestand hier, alleen niet eens met het stellen van de prioriteiten’.

Wethouder Bootsma is furieus. Ook het bestuur van HvO is niet gecharmeerd van dit straatrumoer, men ziet de directeur liever niet op de barricaden. Deze regenten moeten nog wennen aan sociale actie. Heldring zegt dat zijn optreden ‘om effect te hebben, een zekere mate van grofheid moest hebben, bedoeld om het weinig spectaculaire onderwerp tot het bewustzijn van de autoriteiten te doen doordringen.’

Kijk hier voor de necrologie van Heldring in de Volkskrant van 10 november 2007.