Nieuws

Groeten uit Paramaribo

Ik ben afgelopen zomer op vakantie geweest in Suriname. Ik logeerde buiten Paramaribo, maar weekenden ging ik naar Paramaribo voor het uitgaansleven en voor ontspanning. Ik maakte ‘s avonds wandelingen langs de Waterkant. Het is er levendig en vooral voor toeristen een plek om lekker uit te waaien aan de Surinamerivier na de hitte van de dag. 

Ik ben in Suriname geboren en heb er tot mijn 15e jaar gewoond. In die tijd zag je vaak gehandicapte bedelaars en zwervers. Ik woonde buiten, dus voor mij was dat een bezienswaardigheid als ik naar Paramaribo kwam. Sinds ik in Nederland woon, ben ik een paar keer met vakantie terug gegaan naar Suriname en het valt mij op dat het aantal bedelaars aanzienlijk is afgenomen, maar dat het straatbeeld wordt gekenmerkt door zwervers. Ik heb mij laten vertellen dat dit voornamelijk komt door drugsverslaving. Harddrugs zijn nu in Suriname gemakkelijker te verkrijgen, omdat men het niet meer zo eenvoudig naar het buitenland kan smokkelen. Naast de drugsverslaafden, zijn er ook psychiatrische patiënten, vaak mensen van wie de familie zich heeft onttrokken. Ik vroeg mij af of er voorzieningen voor deze mensen zijn, zoals ik deze in Nederland ken.

Bureau voor Dak- en Thuislozen
Bureau-voor-Dak-en-Thuislozen-straatVia een vriendin kreeg ik contact met een dame van de Thuislozenopvang en heb haar uitgelegd dat ik voor een thuislozenopvang in Nederland werk, en dat ik uit eigen initiatief nieuwsgierig was naar de opvang in Suriname. Wij hebben afgesproken één dag vóór mijn terugkeer naar Nederland, maar helaas is deze dame juist op deze dag ziek geworden en was er niemand die haar kon vervangen. Ik vermoed dat men dacht dat ik een of andere journalist was op zoek naar een sappig verhaal om een negatief beeld te scheppen. Ik liet mij niet zomaar afschepen, dus ging ik toch naar de locatie. Ik werd voor de deur gehouden en de communicatie tussen mij en de aanwezige leidinggevenden ging via de portier. Eén van de medewerkers verwees mij naar het hoofdkantoor aan de Wichersstraat 26 in Paramaribo centrum. Ik ging erheen zonder afspraak en melde mij bij de portier met het verzoek of ik de directeur kon spreken. Ik legde uit wat mijn bedoeling was. Ondertussen word ik door iedereen om mij heen opgenomen. De ogen prikten door mijn hele lichaam. Ik zag in hun ogen achterdocht en ik mocht vooral geen foto’s maken. Eén van hen wilde wel even kwijt dat hij het zat was om de hele week hetzelfde te moeten eten.

Vrijwel zonder problemen nodigde de directeur mij uit op zijn kantoor. Hij bood mij een stoel aan en ik nam plaats, stelde mij voor en vertelde hem wat voor werk ik deed in Nederland, wie mijn werkgever is en dat ik niet namens mijn werkgever kwam, maar uit eigen initiatief. Hij luisterde geboeid naar wat ik te vertellen had over HVO-Querido en begon ook vragen te stellen. Het leek wel of hij het interview bij mij afnam. De sfeer werd erg ontspannen en ik heb een interessant gesprek gehad met Atie Balimoi, sinds een jaar directeur van stichting Bureau voor Dak- en Thuislozen in Suriname.

Shock
Op het hoofdkantoor van de stichting kan men maximaal 40 cliënten opvangen. Toen ik er was woonden er 23 cliënten. Op de kleinere locatie aan de Latourweg kunnen 16 tot 22 cliënten worden opgevangen, zowel mannen als vrouwen. De vrouwen liggen apart van de mannen. De leeftijd varieert tot nu toe van 13 jaar naar boven. Ik reageer geshockeerd bij het horen van de jonge leeftijden. Balimoi vertelt dat het vaker voorkomt dat kinderen door hun ouders aan hun lot worden overgelaten vanwege drugsgebruik, vertrek naar het buitenland en anders zijn het wezen waar niemand meer naar omkijkt.

Carifesta
Bureau Dak- en Thuislozen wordt door de overheid gesubsidieerd. De stichting is in 2004 ontstaan op de Carifesta, een festival waarbij een deelnemers uit verschillende landen van het Caraïbisch gebied bijeen komen om problemen in hun land te bespreken en samen oplossingen te bedenken. Hier is het idee ontstaan om Paramaribo vrij te houden van daklozen. Het Psychiatrisch Centrum Paramaribo nam deze taak voor zijn rekening. Deze actie was tijdelijk. Het was de bedoeling daklozen te lokaliseren en verzorging te bieden. Na rehabilitatie zouden ze terug moeten keren naar de maatschappij, maar de realiteit is anders gebleken. Om deze doelgroep langer opvang te bieden is het Bureau Dak en Thuislozen in het leven geroepen.

Bureau-voor-Dak-en-Thuislozen-bordNoodkreet
Atie Balimoi: ‘Mensen worden bij ons aangemeld via het Psychiatrisch Centrum Suriname. De mensen die wij in huis hebben zijn geen verslaafden (meer). Wij beschikken immers niet over de middelen om verslaafden op te vangen. De mensen worden van straat gehaald op verzoek of door aanmelding van politie of buurtbewoners. Ze komen bij PCS en daar wordt gekeken naar de reden van zwerven. Als het zwerven is ontstaan door psychische reden dan wordt men doorverwezen naar een psychiatrische instelling en als het door verslaving is moeten ze verplicht afkicken. De overige gevallen worden direct bij ons geplaatst. Verslaafden worden pas nadat ze zijn afgekickt bij ons geplaatst. Zij krijgen begeleiding in de vorm van gesprekken en wij maken hen wegwijs naar overheidsinstanties. Er is geen dagbesteding of recreatie voor hen. Wij zijn in overleg met bedrijven, maar tot nu toe wil niemand met ons in zee gaan. Deze groep wordt door de maatschappij en door de overheid in een hoek gedrukt en vergeten. Ze hebben een stempel waar ze niet gemakkelijk vanaf zullen komen. De mensen worden zolang mogelijk hier gehouden omdat er geen vervolgplekken voor hen zijn. Voor een aantal betrekken we de familie erbij om ze op te vangen. Ook hebben wij een maatschappelijk werker in dienst die de mensen ondersteunt op zoek naar zelfstandige woonruimte, maar hierin lopen we vast, want in dit geval moeten ze werk hebben of iemand moet voor ze garant staan. Doordat wij overal tegenaan lopen mogen mensen hier zolang blijven als nodig is.

Neem nou de mensen zonder ID. Zij kunnen geen uitkering krijgen en kunnen helemaal nergens terecht. In deze groep zitten vooral buitenlanders uit Guyana, Brazilië en  Trinidad. Zij komen zonder onze hulp in een diep gat en het interesseert niemand. Ondanks onze noodkreet doet de overheid hier niets aan. We hebben beperkte middelen tot onze beschikking en het ziet er uitzichtloos uit, maar wij doen onze uiterste best om deze mensen bij te staan.’
Mijn conclusie
De opvang van dak- en thuislozen in Suriname is niet te vergelijken met die in Nederland. Het Leger des Heils en HVO-Querido bestaan al ruim 100 jaar, dus de ervaring en de middelen zijn ruimschoots aanwezig. Voor Suriname is de opvang van thuislozen een nieuw fenomeen dat nog voeten in de aarde moet krijgen. De Surinaamse bevolking moet worden geïnformeerd en beseffen dat de zorg en de opvang van deze doelgroep niet een stichting- of overheidsprobleem is maar een groot maatschappelijk probleem waar zij zelf de dupe van zullen worden. Het is geen ver van mijn bed show, maar het kan jou persoonlijk treffen of jouw dierbaren. Ze moeten dus met zijn allen de handen uit de mouwen steken en deze mensen tegemoet komen voordat het probleem hen boven het hoofd groeit.
Ik wens dhr. Balimoi en zijn stichting en de andere stichtingen die ook hun best doen om deze doelgroep een perspectief te bieden veel succes en hoop hiermee dat ik ook de lezers van mijn artikel kan bewegen om in welke positieve vorm dan ook deze mensen te ondersteunen.

Reacties ( 0 )

    Geef een reactie

    Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *