Met ingang van februari gaat Jente Lange bij HVO-Querido aan de slag als zorgdirecteur van de portefeuille Verblijf. Dat zijn de teams die 24-uurszorg bieden, de jongerenteams, de wachtlijstbegeleiding en Bureau Aanmelding & Plaatsing. Waar komt hij vandaan en wat beweegt hem? Een kennismaking.
Waar ben je geboren en getogen?
Ik ben geboren in Breda en opgegroeid in Amstelveen, althans tot mijn dertiende. Ik heb hier vlakbij op school gezeten, op de CSB, de Christelijke Scholengemeenschap Buitenveldert. Een mooie, leuke school. Daarna zijn we verhuisd naar Groesbeek. Mijn vader wilde emigreren naar Australië en mijn moeder niet. Ik heb Indische roots, dat zie je niet aan mijn kaaskop, maar dat is wel zo. Mijn vader is geboren in Indonesië en ook zijn ouders en hun ouders ook weer. Daarom wilde mijn vader graag die kant op. Het Groesbeekse heuvelland is voor mijn ouders het compromis geworden.
Uit wat voor nest kom je?
Wij waren thuis met vier kinderen. Mijn tweelingzus, nog een zus, een broer en ik.
Mijn vader was internist en mijn moeder was verpleegkundige. Ze hebben elkaar ontmoet in het ziekenhuis. Het is moeilijk uit te leggen, maar we hebben vroeger ook geldzorgen gehad. Mijn vader had nogal wat pech. Hij is pas heel laat dokter geworden en moest in korte tijd zijn pensioen bij elkaar verdienen. Er waren soms aanmaningen, mijn ouders waren regelmatig bang dat ze failliet zouden gaan. Mijn moeder had vaak stress als er onverwacht bezoek kwam omdat we niks in huis hadden. Dat is moeilijk uit te leggen, toen ook al. Ik zal absoluut niet beweren dat ik uit ervaring weet wat armoede is. Maar zonder dramatisch te willen doen, heb ik wel van dichtbij gemerkt wat geld betekent en wat voor impact zorgen daarover kunnen hebben op een gezin.
Wat wilde je worden als kind?
Als jongetje heb ik heel lang met een stopbordje naast de bushalte gestaan bij ons huis. Elke buschauffeur kende mij. Daarna natuurlijk politieagent. En toen dokter. Mensen redden. Ik was gefascineerd door het menselijk lichaam en biologie vond ik heel interessant.
Uiteindelijk ben ik ook dokter geworden, maar niet gebleven. Bij mijn opleiding geneeskunde kwamen ook de sociale en beleidsmatige componenten van het vak aan bod, dat trok mij ook heel erg.
Met mensen praten over wat ze beweegt, vond ik het leukst. En nadenken over hoe we het organiseren. Hoe we ervoor zorgen dat mensen een gezond en gelukkig leven kunnen leiden.
Jente Lange
Daarom wilde ik psychiater worden of huisarts, allebei hartstikke sociaal. Ik heb gekozen voor huisartsgeneeskunde. Niks is leuker dan een band opbouwen met mensen. Verrast worden door mensen die een heel ander leven leiden dan jij. Bij mensen thuis mogen komen. Mensen vertrouwen je en je mag ze vragen stellen die niemand anders mag stellen. Want dat mag je als huisarts. Het is echt interessant hoe dichtbij mensen je laten.
Daarnaast heb ik gezondheidsrecht gedaan in Nijmegen en Rotterdam. En een MBA healthcare, in Rotterdam. Nu ben ik de opleiding arts, maatschappij + gezondheid aan het afronden. Dat heb ik naast mijn werk als afdelingshoofd bij het RIVM gedaan.
Daarbij heb ik veel stages mogen lopen bij de GGD in Amsterdam. Heel interessant om bijvoorbeeld te zien hoe een stad als Amsterdam al die gezondheidsverschillen probeert weg te werken. Tussen inwoners, tussen wijken, dat zijn echt enorme verschillen.
Tijdens die stages kwam ik ook HVO-Querido tegen in het kader van de Maatschappelijke Geestelijke Gezondheidszorg.
Je werkte hiervoor als manager bij de Landelijke Coördinatie Infectieziektebestrijding van het RIVM. Jarenlang om de dag in het journaal. Zijn wij dan niet een beetje saai?
Na de eerste golf van COVID ben ik bij het RIVM gaan werken. Gelukkig zijn we die periode weer uit. Bij het RIVM ben je met een heel wezenlijk onderwerp bezig voor een grote groep mensen. En tegelijkertijd heb je ook een politiek speel- en spanningsveld. Dat maakt het een supergave baan. Dat vind ik nog steeds.
Maar ik denk dat er bij HVO-Querido nog best wat te doen valt. Dus saai? Helemaal niet! Misschien wat minder in de limelight, maar ook hier is er wel degelijk een spanningsveld.
Denk aan de uitdaging om de vele mensen zonder dak boven het hoofd een plek te bieden. Aan de woningmarkt, de arbeidsmarkt, de doorstroom, de acceptatie in de wijken en zorgen dat de financiering gewaarborgd blijft. Dat zijn grote vraagstukken in het domein van de maatschappelijke zorg.
Het lijkt me hartstikke spannend om daarin te bewegen. Er is een groot netwerk in Amsterdam aan maatschappelijke partijen en organisaties waar je mee te dealen hebt. Dat lijkt me leuk en heel dynamisch.
Toen ik de vacature bij HVO-Querido zag, dacht ik onmiddellijk: wat een gave plek, dat moet ik proberen! Ook omdat ik in de GGZ heb gewerkt als arts en huisarts, voel ik me hier op mijn plek. Ik heb er in ieder geval enorm goede verwachtingen van. Ik kijk er echt naar uit om bij HVO-Querido te beginnen.
Wat maakt jou geschikt voor deze job? Wat kom jij ons brengen?
Ik denk dat het werk van HVO-Querido grotendeels in een netwerk plaatsvindt. En ik denk dat ik goed ben om in netwerken te bewegen, om mensen bij elkaar te krijgen. Door mijn diverse achtergrond kan ik bovendien vanuit verschillende perspectieven naar de organisatie kijken. Dat is een meerwaarde.
Daarnaast heb ik affiniteit met GGZ en verslavingszorg. Door mijn achtergrond en ervaring kan ik rechtstreeks verbinding maken met wat er op de werkvloer gebeurt. Verder ben ik heel leergierig en heb ik een luisterend oor.
Wat hoop je bij ons te bereiken als zorgdirecteur?
Het is een uitdaging om bij alles wat we leveren de kwaliteit hoog te houden. Om het met elkaar goed te doen. Ik hoop er ook aan bij te dragen dat we het prettig hebben met elkaar, dat we plezierig kunnen werken. Zodat we samen met het netwerk in staat zijn om de vraagstukken die ik net opsomde het hoofd te bieden en op te lossen. Kortom, een prettige werkgever zijn en de goede dingen doen.
Maar ik vind het belangrijk om eerst goed te luisteren naar heel veel mensen. Waar liggen de pijnpunten? Waar liggen de uitdagingen?
Hoe wil je de stem van onze cliënten laten meetellen?
Het is onmogelijk om met iedereen te praten. Maar als directeur zorg moet je je oor wel te luisteren leggen. Bij teammanagers, medewerkers en cliënten. Ik vind het belangrijk om goed te snappen hoe locaties werken. Wat voor mensen wonen of komen daar? Hoe gebruiken ze hun zorg? Wat vinden ze belangrijk? Daarom zal ik regelmatig op locatie zijn en in gesprek gaan met de mensen. Iedereen mag me kritiek en tips geven. Dat lijkt me leuk en zinnig.
En uiteraard hebben cliënten daarnaast ook een stem via formele medezeggenschapsroutes.
Wanneer heb jij plezier in je werk?
Als ik verbinding voel. Als ik met de teams, of de mensen met wie ik werk, voel dat het echt samen is. Dat we de fijne dingen maar ook de moeilijke dingen op tafel leggen. Dat vind ik superbelangrijk. Dat is de basis. En dan ook de juiste dingen weten te doen. Stappen voorwaarts weten te zetten. Met elkaar in een ontspannen sfeer werken aan de verbetering van de zorg voor onze cliënten. Dan ben ik tevreden.
Er mag van mij humor aan te pas komen. Ik houd van laagdrempeligheid, van een grapje hier en daar. Werkplezier is voor mij tweeledig: de sfeer om je heen en het resultaat.
Wat doe je als je niet werkt?
De laatste anderhalf jaar was een drukke tijd, ik ben weinig aan andere dingen toegekomen. Ik ben verhuisd en ik was bezig met de afronding van mijn opleiding. Maar ik wandel graag in de bergen en ik loop hard, bescheiden afstanden hoor. Verder ga ik met veel plezier naar het Concertgebouw. Ik houd van Chopin, Grieg, Rachmaninov. Thuis heb ik een piano, maar mijn spel stelt geen bal voor. Misschien als ik in de toekomst iets meer tijd heb… Een mens mag dromen, toch?
Zie hierover ook het tijdschrift Skipr.
Kijk hier voor meer artikelen en verhalen over bestuur en management.
