Gezinnen

Denken en doen

Karen van Leeuwen (Amsterdam, 1969) is de teamleider van Alexandria, Reina en de voorzieningen voor begeleid wonen Soesterberghof en Meerenhof van de stedelijke eenheid vrouwen- en gezinsopvang van HVO-Querido. Zij geeft leiding aan vier maatschappelijk werkers, zeven woonbegeleiders en een gastvrouw.

“Ik ben geboren en getogen in Amsterdam,” vertelt Karen van Leeuwen, die Ian van der Kooye is opgevolgd als teamleider van Alexandria, “in West om precies te zijn, bij het Surinameplein. Later woonden we in Noord, aan de Kadoelenweg. Nu woon ik net als veel Amsterdammers in Purmerend, maar ik voel me nog altijd een Amsterdamse, hoor. Na mijn agogische Mbo-opleiding kwam ik in de kinderopvang te werken en rolde toen min of meer in de opleiding leidinggeven in de kinderopvang. Opnieuw iets leren beviel me zo goed dat ik de Hbo-opleiding pedagogiek ben gaan doen. Bij Altra ging ik vervolgens aan de slag op de dagbehandeling voor jonge moeders en tegelijkertijd gaf ik deskundigheidsbevordering aan leidsters van peuterspeelzalen. Later werd ik maatschappelijk werker bij Blijf van mijn lijf in de Zaanstreek, waar ik de laatste jaren ook contactpersoon was van het Advies en Steunpunt Huiselijk Geweld, waarbij ik veel samenwerkte met ketenpartners. Na al die tijd wilde ik het maatschappelijk werk loslaten en me meer met het beleid gaan bemoeien. De functie bij Alexandria ligt dus heel erg in mijn straatje. Ik wil niet zeggen dat het allemaal gesneden koek is, maar inhoudelijk ben ik goed bekend met het veld en de materie.

Eerste indrukken

Mijn eerste indruk is die van een leuke en dynamische doelgroep en een enthousiast team, dat heel positief is over het werken hier. Er is veel kwaliteit en potentie en vooral veel geestdrift om de meiden op weg te helpen. Er zijn uiteraard ook nog dingen die kunnen worden verbeterd, ik zou het niet fijn vinden om in een gespreid bedje terecht te komen, maar ik merk bij iedereen een grote bereidheid om tot optimaliseren te komen. Binnenkort starten we met intervisie en een cursus competentiegericht werken, wat naast het 8-sanenmodel onze methodiek zal worden. Die aanpak gaat uit van de kracht en de mogelijkheden van de cliënt.
Het eerste wat me heeft verbaasd, is de manier van communiceren, zowel in de organisatie als op de afdeling. Er vliegt een veelheid aan informatie over de mail heen en weer. Ook dingen die je veel beter in een persoonlijk gesprek kwijt kunt.

karen-1700

 

Veelzijdig

In het begin duizelt het je soms van alle nieuwe namen en gezichten. Ik heb uiteraard persoonlijk kennisgemaakt met alle medewerkers van mijn team en met een grote groep bewoners. Daarnaast zijn er natuurlijk mijn collega-teamleiders van de vrouwen- en gezinsopvang, mensen van het Centraal Bureau, van P&O en niet te vergeten van soortgelijke instellingen in de stad. Iedereen heeft me het gevoel gegeven welkom te zijn. De sfeer is hartelijk en open. Zo praten medewerkers heel openhartig over wat er goed gaat, maar ook over knelpunten. Mensen vinden het altijd prettig om te worden gehoord.
Zelf had ik natuurlijk wel gehoord van HVO-Querido, in mijn vorige werk was er regelmatig contact met De Roggeveen, maar dat het zo groot en veelzijdig was, wist ik niet.

Doener

Als kind was ik altijd meer een doener dan een denker en zo zie ik mezelf nog steeds, ook al is het als teamleider dan meer indirect. Doen is immers ook het zorgvuldig kiezen van een interventie, luisteren en dan doelgericht een beslissing nemen. Er is hier gelukkig een heleboel te doen. Ik zou niet alleen maar met beleid bezig willen zijn, een pure kantoorbaan is niets voor mij. Ik houd er van om dicht bij de uitvoering te staan, dat is hert leukst. Leidinggeven is voor mij nog vrij nieuw, dat ga ik allemaal nog uitvinden. Als teamleider heb je een soort sandwichpositie tussen medewerkers en management. Het is prettig dat hier veel gebeurt, er speelt van alles. Ik moet het druk hebben.

Ons team bestaat uit twaalf mensen, dat is een mooie grootte. Zo is het nog net een team, als het er meer worden, valt het uiteen in subgroepen. Van die twaalf zijn er vier afkomstig uit een andere cultuur. Het is belangrijk dat medewerkers een afvaardiging van de samenleving zijn. Ik vind wel dat je bij de selectie in eerste instantie moet kiezen voor de kandidaat met de beste capaciteiten.
Het voordeel van al deze jonge vrouwen bij elkaar is dat je je volledig kunt concentreren op deze specifieke problematiek. Mijn medewerkers hoeven niet hip en jong te zijn, wel communicatief vaardig. Je hebt tenslotte te maken met goedgebekte jongen meiden die zich deels uiten in straattaal, daar moet je bij kunnen aansluiten.
Mijn doel is eenvoudig: goede, adequate hulpverlening bieden aan cliënten. Het traject hier in huis moet zo kort en efficiënt mogelijk zijn. Cliënten moeten het gevoel krijgen dat ze er echt iets hebben bijgeleerd, dat ze een stap hebben gezet in het leven, waardoor ze de capaciteiten hebben om zelfstandig te gaan wonen. In de tussentijd moeten ze hier natuurlijk ook een aangename tijd hebben doorgebracht.”

Reacties ( 0 )

    Geef een reactie

    Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *