Nieuws

De cirkel doorbroken

Marion Dixon (1953) werkt als director of operational support bij het Comprehensive Cancer Center van het Alta Bates Summit ziekenhuis in het Amerikaanse Berkeley. In 1962 verbleef zij ruim negen maanden in ons voormalige Prinses Marijkehuis.

Marion Dixon als kind

Marion Dixon als kind

Marion Dixon, geboren Geerling, had de verhalen van enkele oud-bewoners van dit internaat voor schoolgaande kinderen aan de Stadhouderskade van Hulp voor Onbehuisden op onze website gelezen en omdat ze toch op bezoek was in Amsterdam, wilde ze haar verhaal over het Marijkehuis ook wel kwijt. Daarom zitten we op een zonnige Bevrijdingsdag in de bar van Hotel Krasnapolsky waar ze logeert en vertelt over haar jeugd.

Naar Australië

Marion Dixon werd in Amsterdam geboren, ze weet niet meer precies waar, ‘some tiny alley in the Jodaan.’ Als ze nog heel jong is, besluiten haar ouders om zonder enige voorbereiding naar Australië te emigreren. Dat land moedigt in die tijd immigratie uit het Westen aan en betaalt de enkele reis van de overtocht. Down under heeft het gezin, er is inmiddels een broertje bijgekomen, volgens Marion ‘a rough time’ en uiteindelijk komen ze 1962 weer terug in Nederland, zonder plan en zonder verblijfplaats. Marion en haar zusje en broertje worden dan tijdelijk ondergebracht bij hun grootouders in Buitenveldert.

Naar de Stadhouderskade

Om onduidelijke redenen worden de kinderen dan in het Marijkehuis van HvO geplaatst. Marion heeft later gehoord dat dit waarschijnlijk gebeurde op advies van een maatschappelijk om de kansen van het gezin op het toewijzen van een woning te vergroten. Het Marijkehuis heeft dan een horizontale groepsindeling, wat betekent dat ze wordt gescheiden van haar zusje en broertje en met meisjes van haar eigen leeftijd op zaal slaapt. Uiteraard worden meisjes en jongens in die tijd strikt nog gescheiden opgevangen.

Marion Dixon met broer en zus

Marion Dixon met broer en zus

Stof afnemen

In haar herinnering bestaat de begeleiding van het Marijkehuis uit nonnen. In die tijd lopen de begeleidsters weliswaar in uniform en worden ‘zuster’ genoemd, maar religieuzen zijn er nooit in dienst geweest. Deze zusters leren haar het duimen af door er een vies goedje op te smeren. Ze slaapt met de andere meisjes in een ‘big white room, like a “zaal”, in a huge building.’ Ze vind het jammer dat het pand er niet meer staat. De zusters zijn streng, maar niet onrechtvaardig. Marion herinnert zich een voorval met schoonmaken. Elk kind heeft een werkje in het tehuis en het is haar taak om  het porseleinen theemeubel stofvrij te houden. Ze heeft dan nog nooit zulke mooie theekopjes gezien en ze is doodsbang dat ze iets zal breken. In Krasnapolsky doet ze ruim vijftig jaar later omzichtig voor hoe ze om de kopjes heen stofte, alsof ze nog altijd een beetje bang is om iets te breken. Dat moet een keer fout gaan en ze wordt op zekere dag dan ook bij de zuster geroepen. ‘Heb jij je werk wel goed gedaan?’ vraagt deze haar drie keer streng. Dan blijkt dat ze haar taak te voorzichtig heeft opgevat. Iets breken is helemaal niet erg, maar er moet wel goed worden gestoft.

Sokken stoppen

Marion Dixon als kind

Marion Dixon als kind

‘Some  memories are fond and humorous, and some are sad,’ aldus Marion. Ze weet nog dat er wordt geschaatst ‘with a chair’ op de gracht. En ze herinnert zich het sokken stoppen. De meisjes worden geacht de sokken van de kinderen in huis zo nodig te herstellen. Ze krijgen een cent voor elke sok. Als ze het Marijkehuis verlaat heeft ze hiermee 92 cent verdiend. Elk weekend wordt ze opgehaald uit het tehuis door haar ouders en ’s zondags wordt ze, tegen haar zin, weer teruggebracht. Marion weet niet zeker of er een direct verband bestaat, maar zondag is nog altijd niet haar favoriete dag.

Naar Amerika

Later krijgt het gezin Geerling een kleine woning toegewezen in de Rombout Hogerbeetsstraat, maar lang blijven ze daar niet. Met name de vader heeft een rusteloze ‘wandering spirit’ en in de zomer van 1965 emigreert het gezin naar Amerika. Terugkijkend verbaast Marion zich over het gebrek aan voorbereiding of overleg daarover. Ze vertrekken gewoon van de ene op de andere dag, vriendinnetjes hoeven niet te worden ingelicht, die merken dat vanzelf wel. Het wordt een  avontuurlijke overtocht, met het schip de Seven Seas van de Holland Amerika Lijn, die evenwel goed afloopt. Tijdens de reis breekt in de machinekamer brand uit waardoor het schip enkele dagen stuurloos op de oceaan dobbert op 500 zeemijl uit de kust en uiteindelijk naar een haven in het Canadese New Foundland moet worden gesleept. Marion herinnert zich de reis en met name het moment dat de brand uitbreekt als zeer surrealistisch omdat het hele schip dan juist een gekostumeerd bal houdt.


“My parents survived World War II in Amsterdam, I survived a chaotic and oppressive childhood, and I’m happy I was able to provide a better life for my children.”

Geen anker

De Geerlings komen terecht in het stadje Martinez in Californië, niet ver van San Francisco waar Marion nog altijd woont. In het begin verblijft de familie altijd in ‘the poor part of town’, aldus Marion, ‘my parents didn’t follow a secure path in life. It was always very basic in our place.’ En er is altijd angst voor nog grotere armoede, wat de sfeer in het gezin niet ten goede komt.  Marion treedt daarbij op als ‘peacekeeper’ en verzint voor zichzelf overlevingsstrategieën zoals ik moet op school hele goede cijfers halen, dan maken zij misschien wel minder ruzie.  ‘I learned to cope with instability, with not having an anchor.’ Ook moet zij wennen aan het nieuwe land en de taal. In die tijd verloopt het contact met familie en vrienden in Nederland per post. ‘When the “luchtpost” came, those tiny blue sheets, it was a celebration.’
Het wordt in het gezin niet gestimuleerd om eruit te halen wat erin zit. Na een paar jaar high school vindt haar vader dat Marion genoeg heeft geleerd en wel kan gaan werken. Zo wordt zij een drop-out  en begint even haar professionele carrière bij de Wells Fargo bank. Via een groot aantal betrekkingen en de nodige zelfstudie bekleedt ze inmiddels al vele jaren een goede positie in de medische wereld.

Marion Dixon op 5 mei 2016 in Amsterdam

Marion Dixon op 5 mei 2016 in Amsterdam

Sinterklaas en kroketten

Marion heeft drie volwassen kinderen, drie kleinkinderen en een vierde is onderweg. Haar kinderen hebben gestudeerd en hebben allemaal een goede baan. ‘I’ve broken the chain of poverty.’ Nederland is nooit heel ver weg geweest uit haar leven. Met haar kinderen viert ze zowel Kerst als Sinterklaas, ze maakt kroketten voor ze klaar en neemt dropjes mee naar huis. Ze heeft Nederlandse tradities in leven gehouden en blijkbaar met het nodige enthousiasme: haar zoon heeft een zogeheten dual citizenship aangevraagd, zodat hij zowel Amerikaan als Nederlander is.
Marion houdt van haar werk, ze reist veel en graag en bovenal geniet ze van haar kinderen en kleinkinderen.

Reacties ( 1 )

  • ingrid langereis-de gooijer says:

    Ik herinner mij marion nog wel. We zaten samen in groep a van het marijke huis. Ik was 7 jaar toen ik er kwam en met tussenpozen. Van steeds weer erin en uit het tehuis van mijn 11de tot mijn 15de geleven. Marion was een lieve vrolijke meid. En wij vonden haar heel intressant omdat ze uit australie kwam. Later na een een jaar ongeveer ging ze weer naar. Canberra zij ze. Ik herinner me de leidsters nog wel juffrouw rientsma, juf oosterom. Juffrouw boerree, rosie dagrella, juf grun en juf de jong, zuster keerweer van de jongste kinderen van zaal c. En verder de andere kinderen van groep a, ria qak,ida tit, nora coenen hilda geurts,liesbeth heukeroth,corrie brockhus,ellie cusiel,majolica….? Als je 11 werd moest je naar zaal b bij de grote meisjes. Al met al ben ik toch ook wel gelukkig geweest daar! Want thuis was het niets geworden! dag marion fijn dat het goed met je gaat. Ik ben nu 44jaar getrouwt met een lieve man,en heb twee zoons van 33 en 42jaar. Ingrid langereis-de gooijer.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *