Wilma Straatman gaat op 1 september aan de slag als directeur Mens & Organisatie bij HVO-Querido. Waar komt ze vandaan, wat drijft haar, wat wil ze bij ons bereiken en nog zo wat dingen. Een kennismaking.
Wilma Straatman (1965) is geboren in Nijmegen en groeit op in Arnhem, als jongste in een gezin met drie kinderen. Met haar broer verschilt ze zes jaar en haar zus is twaalf jaar ouder.
‘Toen ik elf was, verhuisde mijn zus naar Afrika,’ vertelt Wilma. ‘Zij heeft twintig jaar in Tanzania, Kenia en Zambia gewoond. Afrika is daardoor een beetje mijn tweede thuis geworden. Daar ben ik in mijn jeugd en toen ik studeerde heel vaak geweest.’
Kun je iets over je jeugd vertellen?
‘Voor het derde kind zijn ouders vaak een stuk makkelijker. Daardoor was ik heel zelfstandig en ging ik mijn eigen weg. Ik ben in een liefdevol nest opgegroeid, met veel warmte en vrolijkheid. Pas veel later heb ik me gerealiseerd hoe belangrijk dat is en niet vanzelfsprekend, dat er ook kinderen zijn die niet in warmte en liefde opgroeien en wat dat met iemand doet. Dan besef je: goh, wat heb ik eigenlijk een zorgeloze jeugd gehad.’
Je studeerde bedrijfskunde in Groningen. Wilde je als kind al die kant op?
‘Lang heb ik voor ogen gehad dat ik dokter zou worden, plastisch chirurg. Een combinatie van het feit dat mijn moeder vaak in het ziekenhuis lag en dat ik heel creatief ben. Dingen maken, met mijn handen creëren.
Vanaf mijn veertiende heb ik allerlei baantjes gehad. En overal waar ik werkte, keek ik nieuwsgierig om me heen. Hoe gaat het hier? Wat kan er anders en beter? Dat heeft ertoe geleid dat bedrijfskunde me een betere keuze leek dan medicijnen.’
Wilma Straatman, directeur Mens & Organisatie bij HVO-Querido
Je hebt heel veel ervaring in HR. Wat maakt dat boeiend voor jou?
‘Ik ben afgestudeerd in de richting van informatiesystemen, maar toen ik ging werken, raakte ik meteen gefascineerd door mensen in organisaties.
Hoe komt het bijvoorbeeld dat de ene persoon heel gemotiveerd en geïnspireerd is, het werk superleuk vindt en heel hard werkt. Terwijl een andere persoon dat heel anders ervaart? Waar zit dat in? Wat drijft mensen?
Hoe creëer je iets in een organisatie? Daar kom ik altijd weer bij terug, want dat doen mensen. In het hart van iedere organisatie staan mensen. Dat fascineert me nog steeds.’
‘Grofweg de eerste tien jaar heb ik in loondienst gewerkt. Daarna wilde ik wat meer flexibiliteit hebben en heb ik als zelfstandige twintig jaar interim opdrachten gedaan. Eerst vooral voor grote bedrijven. Niet alleen HR, maar ook organisatieverandering. Een overname bijvoorbeeld, of juist een splitsing.
Daarna ben ik gaan zoeken naar meer purpose-driven organisaties, dus met een duidelijk maatschappelijk doel. Porticus was bijvoorbeeld een bedrijf waardoor mijn ogen wat meer opengingen. Een sociale missie creëert een andere cultuur. Een cultuur die mij uiteindelijk meer aanspreekt. Over het algemeen zijn de mensen die bij dit soort organisaties werken meer begaan met elkaar.’
Waar werkte je voordat je bij ons kwam?
‘Na twintig jaar interim opdrachten had ik de behoefte om ergens langer te blijven, om een plan ook echt uit te voeren, om vast te stellen of het goed en realistisch was. Daarom ben ik in dienst gegaan bij Oikocredit. Dat is een organisatie die mensen in achterstandsposities, vaak vrouwen, in Afrika, Zuidoost-Azië en Latijns-Amerika, helpt een beter bestaan op te bouwen. Zij verstrekken financiële diensten en focussen op de kracht van mensen zelf en op het opbouwen van een sterkte community rondom deze mensen.’
Waarom heb je voor HVO-Querido gekozen?
‘Vanwege de missie, visie en cultuur. Bij Oikocredit was de overtuiging dat alleen mensen helpen niet zoveel zoden aan de dijk zet. Je moet zorgen dat dat duurzaam gebeurt en dat je de omgeving erbij betrekt. Die visie zie ik ook bij HVO-Querido. Dat je mensen alleen maar kunt helpen als je iets om hen heen bouwt. Dat spreekt mij heel erg aan.
Verder constateerde ik in de gesprekken dat hier een bepaald soort mensen werkt. Mensen waar ik meer connectie mee voel.’
Wat kom je ons brengen?
‘Dat kan ik nog niet precies zeggen, want ik wil eerst weten wat er nodig is. Maar ik breng in ieder geval mijn gedrevenheid, optimisme, resultaatsgerichtheid en mijn vermogen om met mensen connecties aan te gaan. Ik ben iemand die graag eerst luistert voordat ik een beslissing neem. Dus ik ben heel benieuwd, maar ik hoop structureel bij te dragen aan het realiseren van de missie en het neerzetten van een duurzame toekomst.
Wat geeft je voldoening in het werk?
‘Nou, ik word blij als ik samen met anderen iets kan neerzetten. Met z’n allen de schouders eronder, samen de klus klaren en daar lol en plezier in hebben. Maar wel met een plan. Je moet altijd een helder idee hebben. Waar gaan we naartoe? Wat willen we realiseren? Hoe gaan we dat doen? Er is niets leukers dan op een gegeven moment constateren dat je dat gezamenlijk voor elkaar krijgt. Kijk, ik heb wel een mening, maar ik hecht geen waarde aan persoonlijk scoren. Als directeur sta je in dienst van de organisatie.’
Waarmee ga je als eerste aan de slag?
‘Kijken wat is er nodig, een plan maken en dat gestaag realiseren. Aan alles tegelijk werken is niet reëel, dus eerst focussen op de belangrijkste punten en daarna op de volgende. Daarbij verandert de wereld voortdurend. Dus over twee jaar is er waarschijnlijk weer iets anders nodig en stellen we ons plan bij.’
Wat is jouw beste eigenschap?
‘Ik wil best een aantal eigenschappen noemen. Ik ben nieuwsgierig, creatief, resultaatsgericht. Iemand die luistert en connectie maakt. Maar of eigenschappen goed of slecht zijn laat ik aan de ander. Dat hangt van de persoon en de situatie af. Ik kan bijvoorbeeld wat ongeduldig zijn. Dat lijkt slecht, maar kan ook zorgen voor wat meer snelheid. Dus soms is dat goed.’
Wie is jouw held?
‘Ik houd van schilderen en Picasso is mijn favoriete schilder. Dus hij is mijn creatieve held. Het is bewonderenswaardig hoeveel schilderijen die man heeft gemaakt. Hoe ontwikkel je je tot zo’n groot kunstenaar? Hoe houd je je staande tussen al het geweld van de wereld? Dat vind ik fascinerend. Matisse, daar houd ik ook van. Die had tot zijn zeventiende geen potlood aangeraakt en als je ziet wat er allemaal uit is gekomen. Fantastisch toch.’
Heb je een motto?
‘Impossible is only a word. Dat heb ik geleerd van een van de eigenaren van Cirque du Soleil, toen ik daar werkte. Alles kan. Je moet het mogelijk maken.’
Wat doe je als je niet werkt?
‘Schilderen, fotograferen, wandelen en zingen. Ik zit in een jazz- en gospelkoor, The Blackbird Singers. Verder vind ik het leuk om met vrienden een gezellige avond door te brengen. Lekker koken en eten. Daarnaast zit ik in het bestuur van het Makers Collectief Amsterdam, een theatergezelschap dat iedere vrijdag een uur cabaret maakt. Elke week weer anders, dus daar ga ik vaak even kijken.’
Wil je nog iets zeggen?
‘Ik heb enorm veel zin om te beginnen en kijk ernaar uit om iedereen te ontmoeten. . Wat ik ook wil zeggen: spreek me aan als er iets is. Mijn spreekwoordelijke deur staat open en ik houd ervan om benaderbaar te zijn.’
