Nieuws

Als ik het heb opgeschreven, ben ik het kwijt

Begin dit jaar zijn zes cliënten van onze afdeling Discus een proef gestart met de zogeheten beter-app, een soort dagboek waarin zij hun stemming scoren en bijhouden welke doelen zijn behaald. Hoe verloopt deze test? Bij wijze van tussenstand een gesprek met Nanda, een van de deelnemers.

‘Ik schrijf per dag op mijn tablet op wat ik heb gedaan, hoe dat is gegaan en hoe ik me voel,’ vertelt Nanda (1957) in haar gezellige, overvolle woning. Na de mavo volgde zij een opleiding tot stenotypiste en werkte als administratieve kracht bij diverse banken en andere kantoren en vooral lange tijd bij het ziekenfonds.
‘Ik woon hier nu acht jaar en ik woon hier prima hoor, maar het is nog altijd niet mijn thuis, dat is gewoon een gevoel. Thuis is voor mij nog steeds bij mijn moeder, die woont hier om de hoek, ik ben haar mantelzorger. Ik heb een zoon van 26, die woont nu op zichzelf, dat is goed.

Nanda en Emmie

Nanda en Emmie

Niet alleen praten

Ik heb nu ongeveer een jaar begeleiding van Discus en dat bevalt me goed, de meiden van Discus zijn heel doelgericht. Eerst had ik een soort thuiszorg, dat paste niet zo bij mij, ik heb geen hulp in de huishouding nodig, dat kan ik zelf wel, ik heb andere hulp nodig, meer zoals een maatschappelijk werkster.
Met Emmie, mijn begeleidster, klets ik over van alles, dat voelt heel goed, ik klets graag. Maar het is niet alleen praten, we zoeken samen dingen uit, sorteren en ruimen ook op. Ik vind het lastig om dingen weg te gooien, ik verzamel liever dingen, zoals kleren, schoenen, cd’s, dvd’s, boeken, hobbyspullen etc. Vaak heb ik goeie herinneringen aan spullen, dat maakt het extra lastig om ze weg te doen. Ik ben dol op rommelmarkten. Ik kan daar gelukkig inmiddels iets beter mee omgaan. Het leukste vind ik kofferbakmarkten.

Rust in je hoofd

Sorteren, opruimen en wegdoen zijn mijn voornaamste doelen. Alle kleine beetjes helpen, als je dingen verplaatst en beter neerzet, is dat ook opruimen. Als ik daar iets aan heb gedaan, dan zet ik dat in mijn beter-app. Je hoeft jezelf niet voor de gek te houden, er is geen goed of fout bij. Ik vul gewoon in hoe mijn dag was, dan hoef ik ook niet steeds alles te vertellen. Mijn begeleidster weet dan wat er speelt en hoe ik me voel. Omdat ze mij kent, heeft ze, bij wijze van spreken, aan een half woord genoeg. Ik vind het prettig dat we dan gewoon verder kunnen gaan omdat ze al min of meer weet wat er van de week is gebeurd. Voor mezelf is het ook prettig, want als ik het heb opgeschreven, dan ben ik het kwijt. Dat geeft rust in je hoofd.
Ik doe het invullen ’s avonds, dat duurt hooguit vijf tot tien minuten. Ik schrijf geen hele verhalen, dat kan wel, maar dat doe ik niet. Als ze op de tablet ziet wat je hebt gedaan, kun je soms ook trots zijn op jezelf.

Al doende leer je

Het enige waar mijn vingers wel eens moeite mee hebben bij de app is het schuifje waarmee je je stemming weergeeft, dat blijft bij mij soms plakken. Ik zou daar ook liever een schaal bij hebben met streepjes of cijfers, nu is het helemaal leeg tussen nul en tien. Verder ben ik er behoorlijk tevreden over. Het wijst allemaal best vanzelf en als ik ergens niet uitkom, probeer ik het net zolang tot ik erachter ben, want al doende leer je.
Ik houd deze tablet helemaal alleen voor de beter-app en zet er geen andere dingen op.
Waar ik wel eens gek van word, zijn al die wachtwoorden, maar dat ligt niet aan deze app, het is alleen weer een wachtwoord erbij.

Waar ik aan moet werken

Ik heb vijf pleegkinderen van wie ik er nog met drie regelmatig contact heb. Ik wil graag dat ze af en toe eens gezellig bij mij kunnen komen logeren. Dus zo heb ik een goede reden om op te ruimen en ruimte te maken. De mevrouw van de woningbouwvereniging vindt dat ook fijn, vanwege de brandveiligheid en zo.
Ik ga nu naar gedragstherapie in het AMC, voor mensen met verzameldwang, hoarding heet dat. Ik weet inmiddels waar mijn gedrag vandaan komt en ik wil nu leren om het anders te gaan doen.

Ik denk ook snel dat ik teveel ben, dat is een gevoel. Ik weet dat het niet zo is, Emmie zegt dat ook, maar toch voel ik dat vaak zo. Als mensen mij bellen en uitnodigen, dan zou ik moeten weten dat ik echt welkom ben. Dat is ook iets waar ik aan moet werken.’

 

Reacties ( 1 )

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *