Nieuws

Alles komt goed

Binnenkort kunnen we in winkelcentrum Molenwijk in Amsterdam Noord genieten van de overheerlijke Griekse gerechten van Maria Efthymiadou. Haar geschiedenis is een bijna onwerkelijke aaneenschakeling van tegenslag en rampspoed, maar nog meer dan dat een verhaal van optimisme, levenslust, moed en doorzettingsvermogen.

Maria Efthymiadou (1974) wordt geboren in Xanthi, een stad in het noordoosten van Griekenland, dichtbij de Bulgaarse en de Turkse grens. Haar ouders zijn niet haar echte ouders, als baby van drie dagen oud wordt ze geadopteerd. Dat maakt haar waardering voor deze mensen er niet minder om, het zijn ‘de beste ouders ter wereld,’ volgens Maria.

‘Ik groeide op in een familie zoals een kind dat wil,’ vertelt Maria, ‘bij rustige, lieve mensen. Wij waren niet rijk en niet arm. Mijn vader werkte ruim veertig jaar als buschauffeur. Vlak nadat mijn ouders mij adopteerden, kregen ze toch nog kinderen van zichzelf. Ik heb een hele gelukkige jeugd gehad.

Maria Efthymiadou

Zelfstandig

Het was vroeger mijn droom om advocaat te worden. Mijn grootmoeder zei altijd dat ik veel geld zou gaan verdienen met mijn mond, want als kind praatte ik graag en veel. Na de middelbare school ben ik gaan werken als kok want koken was ook toen al mijn passie. Ik verhuisde naar Thessaloniki, dat is de tweede stad van Griekenland, en ging in een restaurant werken. Ik wilde op eigen benen staan, zelf mijn geld verdienen, onafhankelijk zijn, vanaf mijn zeventiende wilde ik my own life. Het was een heerlijke tijd: positief, creatief en relaxed. Ik was heel vrijgevochten, maar bleef toch netjes, ik rookte soms wat weed, maar er gebeurden verder geen rare dingen. Toch werd ik het zwarte schaap van de familie. Mijn ouders begrepen mijn vrijheidsdrang niet, zij dachten dat ik een slecht mens was geworden, maar ik ben altijd dezelfde Maria gebleven. Ik ben nu al lang weer goed met ze, zij respecteren mij, helemaal nu ik zelf moeder ben geworden.

Verlies

Op mijn negentiende ging ik met vakantie naar Nederland en kwam ik in aanraking met cocaïne. Eigenlijk was ik bang voor harddrugs. Ik wilde niet dood. Ik heb veel meegemaakt en gezien wat harddrugs betreft. Sommige mensen verloren al hun waardigheid. Karakters veranderden. Ik wist het allemaal wel…

Koksschool

Terug in Thessaloniki ontmoette in mijn inmiddels ex-man. Hij was militair. We zijn tien jaar samen geweest. Het leek goed: geld, auto’s, vakanties. We hadden een eigen restaurant dat ik runde. En toen was het uit. Over. Ik ben gescheiden, naar Athene verhuisd en daar heb de koksschool gedaan. Tussen negentien mannen was ik de enige vrouw. Ik heb ook mijn zeemansboekje gehaald en ben gaan werken als scheepskok op luxe jachten van hele rijke mensen. Dat is hard werken en veel verdienen, maar je hebt totaal geen privéleven.

Maria met haar gezin

Weer naar Nederland

Toen de economische crisis in Griekenland kwam, wilde ik niet blijven en ging ik voor de tweede keer naar Nederland. Dat was 21 januari 2011, ik weet het nog precies. Ik werkte bij een Grieks restaurant in Utrecht en woonde in Woerden, later in Vleuten. Daar heb ik twee jaar gewerkt. Nadenken deed ik niet veel. In die tijd was ik op zoek, maar wist niet goed waarnaar. Toen ik verhuisde van Vleuten naar Utrecht ging het langzaam maar zeker mis. Niemand wist dat ik op maandag, mijn enige vrije dag, een dag lang coke gebruikte. Langzaam nam dit toe. Van één dag naar twee dagen en van twee naar drie. En dat zorgde ervoor dat ik Amsterdam terecht kwam. Ik ben een soort lone wolf. Ik praat altijd veel, maar leef ook in mijn eigen wereld.

Alles heeft een reden

Zo kwam ik op mijn 37e opnieuw in aanraking met cocaïne. Het gekke is, het voelde alsof het nooit was opgehouden. Je herkent slechte mensen, je weet wat er gebeurt en toch gebeurt het. Ik was echt fucked up, drugs zijn the devil. Op maandag was het restaurant dicht en ging ik naar Amsterdam. Daar heb ik Berwich ontmoet, mijn man, de vader van mijn kinderen. Alles gebeurt om een reden, goed of slecht.
Wij werden verliefd, Berwich en ik. Voor mij was en is hij heel bijzonder. Ik was tien jaar alleen maar met mijn werk bezig geweest, nooit met mannen.

Zwanger

Ik vond werk dichtbij Amsterdam en begon te leven voor de coke. Het was een slechte tijd, het waren dagen van haat en liefde en drugs. Ik gebruikte veel en kwam steeds verder in de problemen. Ik belandde in die tijd bij Amoc (inloophuis en gebruikersruimte van De Regenboog, red.) Zij hebben mij tijdelijk een slaapplek aangeboden en toen kwam ik erachter dat ik zwanger was. Zij hebben mij aangemeld bij de GGD aan de Valckeniersstraat. Ik heb veel steun en hulp ontvangen van veel mensen in hulpverlenersland, maar ik heb ook moeten vechten als een leeuwin voor mijn wens om de baby te houden, omdat er hulpverleners waren die niet geloofden in mijn kracht om mijn verslaving te overwinnen.
Daar zat ik dan, zonder huis, zonder geld en zonder niks. Berwich werd begeleid door mensen van Discus en toen zeiden Jelijn en Valerie en Martin (medewerkers van Discus, red.): we moeten deze vrouw helpen. Als zij er niet waren geweest, zou ik er nu niet zijn. De GGD zorgde ervoor dat ik op 2 juli 2014 in een kliniek kwam van Mentrum. Je moet eerst zelf gaan begrijpen dat je ziek bent. Er waren veel slechte dagen, het was echt heavy. Maar elke dag is een nieuwe dag.

Ziek

Tijdens mijn zwangerschap ontdekten ze dat ik kanker had. Telkens moest ik voor operaties maar het AMC, dat waren zware momenten. Ik was bang dat ze mijn kind zouden afpakken. Maar wat er ook gebeurt, Yvonne blijft bij mama. Na de bevalling, op 23 november 2014, ben ik nog negentig dagen in het ziekenhuis geweest. Ik was klaar met drugs, ik wist dat alles moest veranderen. Ik was heel onrustig, ik heb mijn baby, maar hoe moeten we nu verder? Kinderen en drugs gaan niet samen, dus zei ik tegen Berwich: kies voor ons je gezin en niet voor de drugs. En dat deed hij.

Clean

Alles komt goed, zeg ik altijd en ik geloof dat ook echt. Wij zijn blessed by the gods. We zijn samen naar een kliniek voor gezinnen geweest van Parnassia in Den Haag. En met succes, wij zijn nu vier jaar clean. Ik ben ontzettend trots op Berwich. Het was moeilijk, maar meer dan de moeite waard. We hebben het goed gedaan, vind ik. Life is mooi.

Normaal

Op 26 januari van dit jaar is mijn tweede dochter Kyriaki geboren, dat betekent zondag. We woonden in een klein huisje in de Druivenstraat in Amsterdam Noord, maar dat was wel heel klein met zijn vieren. We hebben nu net een groter huis gekregen in Noord, in de Molenwijk, echt een mooi huis, dat kan niet beter. Nu hebben wij een normaal, rustig leven. Family first.
Ik kom bij de Voedselbank, ik zit in de schuldsanering, ik ben er niet trots op, maar ik schaam me er ook niet voor. Ik heb wel ergere dingen meegemaakt. Ik ben een vrouw van 43 met twee kleine kinderen, ik heb kanker gehad en dat kan nog altijd terugkomen, daar heb je geen controle over. Daardoor ben ik niet bang voor kleine dingen, ik ben er zeker van dat ik verder zal komen.

Vooruit

Ik wil verder, ik wil werken, leren en vooruit komen. Daarom heb ik bijvoorbeeld een cursus Nederlandse taal gedaan aan de Volksuniversiteit. Als vrijwilliger heb ik gewerkt in de kantine van het Centraal Bureau van HVO-Querido om weer in het werkritme te komen. Leuk werk, aardige mensen. Nu wil ik een eigen foodtruck gaan runnen in de Molenwijk, een perfecte plek en op een minuutje van ons huis. Dat is mijn plan, dat is onze toekomst. Van het marktbureau heb ik de vergunning gekregen, daar ben ik erg blij mee. Mijn dromen komen uit. Alleen nog een foodtruck regelen. Nu moet ik serieus werk maken van mijn passie. Ik ben een serieuze vrouw, ik ben niet bang. Ondernemen is een beetje eng, ik wil niemand in moeilijkheden brengen, ik wil niet op mijn bek gaan, maar een beetje risico hoort erbij. Ik sta er gelukkig niet alleen voor. Doe maar, hoor ik van alle kanten, je hebt hulp achter je staan. Berwich steunt mij enorm. Milka is nu mijn begeleidster, zij is heel goed, zij is als een tyfoon.

Hard werken

Het eten in mijn kraam is natuurlijk Grieks, wat denk je! Griekse hapjes, Griekse salade, Griekse broodjes, deegwaren, koffie, thee. Mensen zijn gek op mijn eten. Doordeweeks wil ik van tien tot zes uur open zijn en in het weekend tot acht uur. Met koken kan ik goed leven, daar ben ik van overtuigd, en hard werken vind ik niet erg. Ik denk nog na over een goede naam voor mijn zaak.

Het goede voorbeeld

Onze kinderen zijn de power in onze story. Ik wil graag dat ze trots op hun ouders zijn, ik wil het goede voorbeeld geven. Werken, aanpakken en doorgaan. Yvonne stuitert door het leven, zij wordt acrobaat of circusartiest. Kyriaki heeft een ander temperament, zij gaat vast iets met woorden doen, zoals mijn grootmoeder ooit over mij zei. Maar ze moeten natuurlijk lekker zelf weten wat ze willen worden.’


Milka Kuchler

Dingen voor elkaar krijgen

Milka Kuchler is de persoonlijk begeleider van Maria. Zij werkt al tien jaar bij HVO-Querido, waarvan na Vrijburg, Straetenburgh en Robert Koch Wonen, de laatste anderhalf jaar bij Discus. Zij begon als ziekenverzorgende en volgde daarna de opleidingen SPW (Sociaal Pedagogisch Werk) en SPH (Sociaal Pedagogische Hulpverlening). Milka werkt 32 uur per week en begeleidt acht à negen klanten.

‘Wij zijn via haar vriend Berwich met Maria in contact gekomen,’ vertelt Milka. ‘Hij is een Discus-klant van het eerste uur, die in het verleden door zijn verslaving twee keer zijn huis is kwijtgeraakt. Maar wij hebben altijd vertrouwen in hem gehouden.

Goede invloed

Maria was erg verslaafd, zij gebruikte veel, maar dat is gelukkig wel van relatief korte duur geweest, misschien negen of tien maanden. Iedereen vond: deze vrouw moet in zorg, helemaal toen ze zwanger bleek te zijn. Daar is veel werk in gestopt en dat is uiteindelijk gelukt. Wij hadden vertrouwen in wat Maria en Berwich samen hadden. En nog steeds, zij hebben een goede invloed op elkaar, ze versterken elkaar.

Vechter

Maria was bang dat ze uit de ouderlijke macht gezet zou worden. Dat gaat niet gebeuren, besloot ze, en ze is gaan vechten. Maria is een echte overlever, ze heeft alles op alles gezet voor haar kind. Toen haar eerste werd geboren, was de vader nog verslaafd. Inmiddels zijn ze ruim vier jaar clean. Ze hebben nu een huis dat heel leuk wordt, ze zijn steeds meer een gewoon gezin geworden.

Family man

De volgende stap is nu loslaten. Maria moet het zelf doen, het is haar pad. Maria is al van een Volledig Pakket Thuis naar de maatschappelijke opvang gegaan. Zij is enorm gemotiveerd en energiek. Berwich heeft de TOED-opleiding gedaan om zijn ervaringsdeskundigheid te kunnen inzetten en is nu vooral een grote steun in het gezin. Hij is nu echt nodig, hij kan nu trots zijn als family man, terwijl hij heel lang zijn trots is kwijt geweest.

Power

Haar eigen zaak, de foodtruck, ik zie het Maria echt doen. Volgens mij is het haalbaar. Maria heeft een ongekende nieuwsgierigheid naar dingen, ze wil veel in het leven. In hard werken kan ze haar ei kwijt. Ze is heel optimistisch, maar ook realistisch. Ze is sociaal en charmant. Ze heeft een enorme drive en power, ze houdt overzicht en ze wil dit echt heel graag.

Ondernemen

Kijk, als je een bedrijf start, kan het altijd misgaan, dat hoort bij ondernemen. Dat is niet anders als je uit de zorg komt. Voor mij is dit ook allemaal nieuw, de meeste klanten beginnen geen eigen zaak. Het vraagt andere dingen van je als begeleider. Niet willen beheersen, maar durven, met vallen en opstaan. Samen zoeken we veel dingen uit, Maria neemt niets voor lief. We onderzoeken bijvoorbeeld hoe we fondsen kunnen aanvragen.

Zelfvertrouwen

Ze blaakt van het zelfvertrouwen en ze krijgt dingen voor elkaar. Ze zou bijvoorbeeld eenvoudige Nederlandse les krijgen van de gemeente. Dat is heel praktisch, vooral gericht op situaties in het werk. Maar dat wilde ze niet, ze wilde de Nederlandse taal goed als geheel leren en dat is haar ook gelukt, ze is daarvoor naar de Volksuniversiteit gegaan. Je kunt haar bijna niets weigeren.

Zijlijn

Ik probeer naast haar te blijven staan in al haar wensen. Ik moet er wel een goed gevoel bij hebben. Maria heeft bijvoorbeeld wat hulp nodig op het gebied van de boekhouding, maar dat hebben zoveel mensen, dat is niet onoverkomelijk en zeker geen reden om er niet aan te beginnen. Ik doe ik telkens een stapje terug, ik kom steeds meer aan de zijlijn te staan. Dat is heel goed, zo hoort het ook, maar ik vind het wel lastig. Op mijn handen zitten is gewoon niet mijn sterkste punt.
Dat ze het lef heeft om iets op te bouwen, vind ik ongelofelijk knap van Maria. Ze zit vol goede energie. Zij durft te leven volgens haar eigen motto: alles komt goed.’

 

Reacties ( 0 )

    Geef een reactie

    Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *