Nieuws

Onderweg naar een eigen huis

Sabine van der Horst (1968) is een geboren en getogen Amsterdamse. Ze bracht het grootste deel van haar leven door op de Oostelijke Eilanden. Momenteel verblijft ze in de Opvang Poeldijkstraat van HVO-Querido in afwachting van een eigen woning. 

‘Ik heb op Wittenburg en op Kattenburg gewoond. Mijn vader was kok bij de marine, mijn moeder was huisvrouw,’ vertelt Sabine van der Horst.
‘Ik heb op de IVO Mavo De Vonk gezeten, achter de koksschool in Amsterdam Oost. Ik was een beetje een neuroot toen, mijn ouders waren net gescheiden. Daarom ben ik de kappersopleiding gaan doen. Ik wilde mijn hele leven al kapster worden. Ik houd van haar, van mensen mooi maken en van dat gefrutsel. Ik ben dan ook kapster geworden op mijn zestiende en heb heel lang als kapster gewerkt. Onder andere bij Thomas Harco, die hadden toen zes zaken in Amsterdam. Bij drie ervan heb ik gewerkt, aan de Linnaeusstraat, de Johan Huizingalaan en de Derkinderenstraat. Ik doe ook black hair. Ik ben best een goeie kapster, al zeg ik het zelf.

Vrijuit praten

Het leuke van het werk is, je bent niet alleen kapper, maar ook een soort maatschappelijk werkster. Bijna alle mensen praten met de kapper. Ik houd van praten, ik houd van mensen. Je krijgt ook een band met je klanten, veel mensen komen bij je terug. Ik weet niet wat het is met die kappersstoel, het is bijna iets magisch, maar zodra mensen gaan zitten, ontspannen ze en beginnen vrijuit te praten. Echt over alles. Dan moet het er blijkbaar allemaal uit, alsof het een biechtstoel is.

Sabine van der Horst aan de Poeldijkstraat

Sabine van der Horst aan de Poeldijkstraat

Het is wat het is

Ik heb vier kinderen, twee uit mijn buik, een dochter van 15 en een zoon van 22, en twee pleegzonen van 21 en 23. Ik zeg dat zo omdat ik ‘echt’ en ‘onecht’ zulke rare termen vind, ze zijn allemaal levensecht. Ik heb gelukkig met alle vier een heel goed contact. Zij zijn mijn alles. Ze komen hier regelmatig op bezoek. Ik durf ze hier best te laten komen. Het is hier geen luxe boel, maar wel netjes en schoon.
Ik heb geleerd om me niet te schamen voor mijn leven, het is wat het is.

Nooit uit mijn hart

Al drie jaar ben ik nu onderweg. Aan de Poeldijkstraat ben ik sinds 25 augustus 2014, daarvoor zat ik zeven maanden in het Instroomhuis en daarvoor in De Haven van het Leger des Heils.
Ik heb zelf mijn eigen huis opgegeven, Kattenburgerstraat 100, ik heb er 23 jaar gewoond, omdat ik het niet langer trok, financieel, geestelijk en lichamelijk. Ik mis het nog altijd, het was een maisonnette, twee verdiepingen, heerlijk, ik heb er een hele mooie tijd beleefd, het zal nooit uit mijn hart gaan. Een fijne buurt voor kinderen ook, om te spelen, met de bandenboot en met lekker veel ruimte.
Maar toch heb ik er geen spijt van, het ging niet meer.

sabine-rockchick-1700-2

Dagbesteding

Als dagbesteding werk ik in Centrum de Tour, dat is ook van HVO-Querido en hier vlakbij, alleen maar even onder de ringweg door, daar sta ik achter de bar en soms verzorg ik er de lunch, soms het avondeten. En één keer in de maand, elke eerste vrijdag, ben ik daar ook kapster. Knippen vijf euro.
Ik heb ooit SPW-3 [opleiding Sociaal Pedagogisch Werk] gedaan, toen dacht ik even dat ik helemaal klaar was met het kappersvak en wilde wat anders doen. Daar heb ik veel van geleerd, ik heb best een groot empatisch vermogen. Eerst werkte ik als overblijfjuf, later als onderwijsassistent.
Ik ben 100% afgekeurd vanwege fibromyalgie, dat noemen ze ook wel weke delen reuma. Dat gaat nooit meer over, je moet ermee leren leven. Ik kan alles hoor, maar met mate. Ik moet mijn rust pakken als dat nodig is. In het begin deed ik net of er niks aan de hand was, ik ben niet iemand om stil je zitten, maar dat heb ik geweten en na tien jaar heb ik het onderhand geaccepteerd.

Zingen

Hoesje van en single van Betty Wels, de moeder van Sabine

Hoesje van en single van Betty Wels, de moeder van Sabine

Mijn moeder was huisvrouw, maar zingen was haar grote passie. Zij hoopte ooit door te breken, maar dat is niet gebeurd. Ze heeft wel haar leven lang overal en nergens opgetreden. Betty Wels was haar artiestennaam, naar haar meisjesnaam Wesseling. Ik heb het van haar. Zelf zing ik vanaf mijn veertiende. Eerst als achtergrondzangers, met mijn zus, in een reggaeband. Off-White heetten we, want we waren blank en maakten  zwarte muziek. Daarmee speelde we in buurthuizen in Amsterdam en ook wel in het  land. Daarna hadden we een band die heette Undercover, daar speelden we reggae, pop en funk. Weer later ben ik mijn eigen band begonnen, Past to Present en weer later ook Just Whistle, een band voor bruiloften en partijen. Inmiddels had ik het zelf voor het zeggen. Ik had een advertentie gezet voor muzikanten in de Via-via, dat had je toen, er was nog geen internet. Ik was de baas, nou ja baas, alles is bespreekbaar, maar soms is het handig als er iemand is die zegt: we gaan die kant op. Muziek maken doe je met elkaar. Zoveel mensen bij elkaar, zoveel instrumenten en dat wordt dan één geheel. Dat fascineert mij na al die jaren nog steeds, ik kan daar steeds weer van genieten.

Rockchick

Ach, het is zo leuk, in een band spelen, ik mis dat heel erg, ik kan soms wel janken. Het is mijn grote hobby en ook mijn passie. Mijn muzieksmaak is heel breed: reggae, funk, pop, rock, ik kan gewoon niet kiezen voor één bepaald genre. Mijn moeder had bijvoorbeeld echt een fantastische jazzstem, ik niet, ik ben toch meer een rockchick: luid, hard en met een groot bereik.
Ik luister bijna altijd naar muziek. Ik kan niet zonder.

Goed geregeld

Met mijn kamer hier ben ik heel blij. Ik zou er natuurlijk wel iets meer mee willen doen, dingen ophangen bijvoorbeeld, maar dat mag niet omdat het maar tijdelijk is. Daarom kan je hier geen gaten in de muur boren. Mijn schilderij van Herman Brood moet nu maar in de opslag blijven tot ik iets voor mezelf heb.
Ik houd erg van de kleur paars, daar word ik rustig van. Amethyst is dan ook mijn favoriete steen.
Ik heb een trajectbegeleider, Miriam Cohen, een aardige meid, met haar bespreek ik mijn vorderingen en dingen waar ik tegenaan loop. Met de begeleiding hier in de opvang heb ik wat dat betreft niet zoveel te maken. Ik ga natuurlijk wel normaal met ze om, we zeggen hoi, doei en hoe gaat het.
Ik ben heel dankbaar dat deze opvang bestaat in Nederland. Je hebt een dak boven je hoofd, je krijgt eten. Als je dat vergelijkt met Amerika, dan is het hier goed voor elkaar. Hoewel ik het niet altijd eens ben met de regels, ben ik echt blij dat het er is.

Lekker aan de slag

Hierna krijg ik, als het goed is, een UMO-woning [umo = uitstroom maatschappelijke opvang] via de gemeente. Dat is een loterij. Je weet niet wanneer en waar je een huis krijgt, in Noord of in Zuidoost, je hebt geen idee en geen keus, je moet het accepteren. Ik zou het liefst teruggaan naar mijn oude buurt, maar Oost, Zuid, West of Centrum vind  ik allemaal prima. Maar eerst zien, dan geloven, want ik ben nu al zo lang onderweg. Gelukkig ben ik een positief en blij mens. Ik ben er in ieder geval helemaal klaar voor.
Als ik mijn eigen huis heb, ga ik weer muziek maken en zingen. Een bandje zoeken of oprichten en lekker aan de slag. Ik neem ook weer een hond, ik houd van huisdieren, ik heb altijd honden, katten en cavia’s gehad. En het mooiste is het als mijn dochter weer bij mij komt wonen.’


Inmiddels heeft Sabine een eigen woning gekregen in de buurt van de Dappermarkt in Amsterdam Oost. Zij is daar heel blij mee, zowel met het huis als met de locatie.

Reacties ( 6 )

  • Brachthuyzer MRMH says:

    Sabine is een hele positieve lieve schat die altijd het beste in de mens wil zien en altijd optimistisch gestemd probeerd te blijven ondanks vele tegenslagen , knap hoe zij ermee omgaat en bijzonder veel respect voor de hulp die ze ook aan anderre geeft om zich heen ……zo zouden meer mensen moeten denken en doen !

  • Dinie van beek says:

    Sabine is mijn nichtje en een prima meid ,met heel veel pech in haar leven ,en dat komt vooral Door het geloof in de verkeerde mensen. Hoop echt met heel mijn hart dat ze nu wat geluk krijgt want dat verdient ze .

  • Els says:

    Sabien is mijn nichtje en ik gun haar alle goeds de lieve schat …Want dat verdient ze echt..

  • Henry Kloostra says:

    Maandag 27 juni 2016, 13:13.
    Sabine is een kanjer. Ik ken haar ongeveer 40 jaren.
    Zelfde lagere-schoolklas als myn dochter Linda.
    Sabine heeft veel verloren, maar: NIKS opgeven; liever uit de as herrijzen, en er ZIJN.
    Ik wens je een mooi en liefdevol verder leven toe.
    .
    Henry Kloostra.

  • Reinie en Rob Gramberg says:

    Hoi ,Sabine?De ene toeval na de ander.Wij kijken nooit echt nooit naar ,,De Wandeling” zien we en horen jou , die we 3 weken geleden ontmoette in onderdoorgang van CS
    We waren buren in Kralenbeek,jullie 337,wij 338.,begin jaren 80. 3 niet alleen mooie maar ook zeer lieve vrouwen ,Betty Marjan en Sabine.Helaas hadden we weinig tijd ,maar zei tegen Rein : Ik had graag wat meer tijd gehad om je verhaal aan te horen?en nu zomaar opTV. Ontroerend.Onze buurvrouw hoorden we vaak zingen,als ramen open stonden..Hoe kan het toch gaan?Ook leuk te horen dat het je nu beter gaat,houden zo he. Hou je dierbare herinnering aan je Moe vast,ze begeleid je de rest van je leven .Nu ga je het redden. Groetjes aan je zus.Groetjes van ons …Je vroegere buurtjes Reinie en Rob Gramberg Purmerend.

  • Tanny van Dam says:

    Ik heb het programma de wandeling gezien en was blij verrast Sabine te zien.Ik ging met haar moeder om.Jammer dat het kontact na de dood van haar moeder door die omstandigheden verdwenen is.Sabine lijkt niet alleen op haar moeder maar IS haar moeder.EEN FANTASTISCHE VROUW.Ik wens haar een liefdevolle toekomst toe.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *