Nieuws

Iets betekenen op de Wilhelminastraat

Cliënten en vrijwilligers vertellen over hun werk voor HVO-Querido in Haarlem.

Ron Nicolaas is 37 jaar en heeft – zoals hij zelf zegt – twintig jaar ervaring. ‘Ik heb eerst zes jaar bij Halfords gewerkt, en bij een pakketdienst. Heb mijn rijbewijs toen ook gehaald. Maar daarna heb ik domme fouten gemaakt. Mijn eigen schuld, hoeven we het niet meer over te hebben .Ben vervolgens vanaf 2011 dakloos geweest, twee jaar ongeveer. Ik sliep buiten en bij vrienden. Toen ik buiten sliep was dat vaak bij de lift van Station Beverwijk. Gelukkig kom ik daar niet meer.
Ik ben aanvankelijk bij het Leger des Heils onderdak geweest. Daarna bij HVO-Querido. Destijds was ik heel actief bij het helpen bij de verbouwing van de Wilhelminastraat, begin 2015. Nu woon ik zelfstandig, in een woning met nog twee anderen. Daar was ik aanvankelijk heel blij mee, maar nu wil ik wel iets alleen. Dat geeft toch meer rust.’ Inmiddels is Ron geen cliënt meer van HVO-Querido, maar is als vrijwilliger bij de organisatie aan de slag waar hij zelf ooit als cliënt at, meehielp en sliep.

Jet Harder en Ron Nicolaas

Ook Jet Harder (45) is vrijwilliger bij HVO-Querido geworden nadat ze er cliënt was. ‘Bij mij was het ook een domme fout die ik maakte: ik ben teveel gaan drinken. Ik had geen structuur in mijn leven: ik kon het iedere avond laat maken, ieder dag uitslapen. Ik had ook geen verantwoordelijkheden. Nu wel. Ik wil in ieder geval uit de bijstand! Van de drank ben ik inmiddels af. Ik wil aan de slag met de begeleiding van mensen. Iets doen op basis van mijn eigen ervaringen. Die wil ik overbrengen. Ik vind het leuk om mensen te helpen, zeker met het op orde brengen van hun administratie. Ik heb geen opleiding daarvoor, maar dat heb ik mezelf geleerd.’

Ik miste de Wilhelminastraat

‘In totaal ben ik 10 maanden dakloos geweest,’ vertelt Jet, ‘maar ik heb niet op straat geleefd, gelukkig. In 2015 kwam ik bij HVO-Querido. Ik was een van de eerste dertig bewoners van de Wilhelminastraat en een van de eerste drie die uitstroomden naar een eigen woning. Ik woon nu in een tweekamerappartement aan de rand van Haarlem, in de buurt van Heemstede. Eerst was ik gewoon thuis. Maar ik moest wat doen! Heb me rot gesolliciteerd. Maar ja, er zit een enorm gat in mijn cv. Ik miste bovendien het sociale aspect van de Wilhelminastraat. Ik wilde niet stilzitten en ben er langs gegaan. Of ik kon helpen met schoonmaken. Nou, dat kon en dat doe ik nog steeds naast het helpen van mensen met hun administratie.’

Onstuimige jongen

Ron Nicolaas vervolgt: ‘Voor mij geldt hetzelfde. Ook ik wil begeleider worden en daar een opleiding in volgen. Ik zie mezelf dat wel doen. Laatst nog, was er een van de cliënten van HVO-Querido die nogal ongerust was. Zeg maar, een wat onstuimige jongen. Hij moest naar de rechtbank, had niks geregeld, zou niet gaan. Die heb ik geholpen. We zijn samen naar Damiate Advocaten gegaan, hier vlakbij. De eerste afspraak was gratis, dat wist ik. Daar hebben we prima advies gekregen.’

‘Maar het kan ook om andere dingen gaan. Er was een medebewoner die – ik zeg het maar zo – niet zo héél fris rook. Daar ben ik op afgestapt. Niet makkelijk hoor, zo’n gesprek, maar ik ben het niet uit de weg gegaan. Heb ik gezegd: ‘Je kent me, ik zie dat je kamer een troep is, de anderen in de groep vinden dat ook vervelend. Laten we gaan schoonmaken. Zegt hij tegen me: ‘Schoonmaken, hoe moet dat dan? Nou, dat heb ik hem uitgelegd. En gezegd dat we zouden beginnen door maandag, woensdag en vrijdag samen schoon te maken. Zo is het gegaan. Inmiddels heeft hij z’n eigen woning en gaat het goed met hem. En het is véél schoner dan eerst!’

Iemand met een verhaal

Jet Harder: ‘Wat ik hoop is dat als mensen iemand zien lopen of in het park zien zitten, dat ze dan denken: dat is iemand met een verhaal. Ook als iemand alcoholist is of niet lekker ruikt. Daar kies je niet voor. Zie vooral een mens, een mens met een probleem. Ook als zo iemand wel eens wat hard praat of een biertje bij zich heeft.’

Pannenkoeken

‘Als mensen zich eens een beetje ruw uitdrukken, maakt ze dat nog niet gevaarlijk,’ zegt Jet. ‘Je kunt hier gewoon langs het pand lopen of eens op bezoek komen. Het is hier veilig. Gelukkig zien we dat buurtbewoners zich niet laten afschrikken. Heel leuk dat mensen een tijdje terug cake kwamen brengen voor bij de koffie. Of dat bedrijf dat pannenkoeken kwam bakken. Geloof me, dat hebben de mensen hier héél erg gewaardeerd – ook al spreken ze dat niet allemaal even makkelijk uit. Ik wil dat de buurt zich goed voelt bij en ons en dat wij ons goed kunnen voelen bij de buurt. We moeten weer eens een barbecue doen ofzo, hoewel het daar nu misschien wat te koud voor is. Of opnieuw het plein schoonvegen, al dat afval en die troep wegwerken. We zouden het ook leuk vinden als buurtbewoners zomaar eens langs zouden komen voor een kopje koffie of een rondleiding. Dat kan gewoon hoor.’ Ron draait de sleutels van de opvanglocatie rond in zijn hand.


Contact met de buurt
Ook het team van HVO-Querido heeft graag goed contact met de buurt. Daarom vindt onder meer vier keer per jaar het omwonendenoverleg plaats, in aanwezigheid van wethouder Jur Botter. Omwonenden kunnen ook altijd binnenlopen met vragen, zowel op de locatie Velserpoort als op de locatie Wilhelminastraat.


Farid Farakani

Farid Mazrae Farakani (37) uit Iran, is cliënt bij HVO-Querido en slaapt op de locatie Wilhelminastraat. Hij is vanaf 1998 in Nederland, en inmiddels in het bezit van en verblijfsvergunning en sinds kort ook van een rijbewijs. Hij is vanaf 2011 dakloos. Aanvankelijk sliep hij bij vrienden en familie, maar dat ging niet langer. ‘Familieleden en vrienden willen niet dat je je op hun adres inschrijft. Ze moeten daardoor meer belasting gaan betalen. Ik heb in de afgelopen jaren vooral als kok gewerkt. In een Iraans restaurant, in een Italiaans restaurant, bij een Griek. En ook op de Wilhelminastraat ben ik in de keuken te vinden.’

Bekend in de buurt

Farid werkt daar samen met Karin Bestenbreur (53) die sinds vijf maanden in de opvang verblijft. ‘Mijn dochter stonden de tranen in de ogen toen ik me hier moest melden, maar ik maak er het beste van. Ook ik kook. Hollandse Pot. Farid is meer van het lamsvlees, rijst en spaghetti. En hij maakt heerlijke rode uiensaus. Mij kennen ze bij de Dekamarkt in de buurt als die vrouw die 15 kilo aardappels tegelijk komt kopen. Of 10 pakken spinazie á la crème. De manager weet wie ik ben. En dus mag ik ook zonder problemen een karretje lenen om daarmee naar de Wilhelminastraat te lopen. En niet alleen bij de Deka ben ik een bekend gezicht. Ook bij Foodmarkt Mabrouk weten ze wie ik ben. Daar haal ik alle halal-producten. Heel aardige mensen, ze weten voor wie ik boodschappen doe en vaak geeft de eigenaar ons korting. We hebben als cliënten van HVO-Querido een goede band met de buurt.’

Karin Bestenbreur

Begrip

Karin: ‘Farid en ik koken best goed, al zeg ik het zelf. De manager van HVO-Querido in Haarlem, Joris de Heus, eet ook wel eens mee. En lekker dat hij het vindt! Ik zorg ook altijd voor verse fruitsalade. De mensen die hier komen moeten extra goed op hun weerstand letten. Daar besteed ik altijd aandacht aan. Sowieso geef ik andere mensen veel aandacht, ik doe veel voor anderen. Toen mijn toenmalige echtgenoot en ik uit elkaar gingen heb ik hem het huis gelaten. Moest ook wel: hij was en is ernstig ziek. Maar ja, uiteindelijk ben ik zo op straat beland. Ik werk trouwens niet alleen in de keuken van HVO-Querido aan de Wilhelminastraat. Ik ben ook twee dagen in de week aan de slag als overblijfmoeder. Leuk om te doen. Toen ik gebruik moest maken van de opvang heb ik dat daar gewoon verteld. Aan de kinderen en aan de ouders. Leuk is anders, maar ik schaam me er niet voor. Ze mogen het gerust weten. En ik krijg daarvoor ook veel begrip. Mensen zijn me niet anders gaan behandelen ofzo.’

Droom

Farid is minder open over zijn verblijf in de opvang. ‘Ik wil best meewerken aan de nieuwsbrief van HVO-Querido, mijn familie leest die toch niet. Ze hoeven niet te weten dat ik in de opvang zit. Natuurlijk is het prettig dat er opvang is, maar het is uiteindelijk niet goed voor je. Ik heb last van stress. Te veel prikkels, te weinig privacy, ik wil rust.’ Farid kookt, levert zijn bijdrage aan het reilen en zeilen op de Wilhelminastraat. ‘Van mij heeft niemand last. Ik maak geen herrie, ik drink niet en ik gebruik geen drugs. Ik behandel mensen met respect – net zoals ik zelf behandeld wil worden.
Waar ik van droom? Tja, sliep ik eerst maar eens, dan zou ik kunnen dromen. Maar wat ik graag zou willen is een eigen woning. En een baan, natuurlijk. Ik ben gek op klassieke auto’s. Op Discovery Channel zag ik mensen zo’n oldtimer herstellen. Zoiets.’


Verschillende problemen
De mensen die op de Wilhelminastraat komen hebben verschillende problemen en daar kun je soms wat van merken. Karin Bestenbreur heeft daar ook mee te maken gekregen. Zo is ze eens op een vervelende manier aangesproken door een van de medebewoners. Dat heeft ze niet op zich laten zitten en heeft het voorval meteen bij een van de veiligheidsmedewerkers gemeld die het verder opgelost heeft. Medewerkers van HVO-Querido, maar ook de ingehuurde veiligheidsmensen zijn daarvoor altijd aanspreekbaar. Bovendien kent HVO-Querido een klachtenprocedure.


‘Mijn droom mag je ook noteren,’ vult Karin aan. ‘Natuurlijk wil ik weer een eigen woning, maar ik wil ook aan de slag. Ik ben verzorgend ingesteld. Het liefste zou ik in de uitvaartbranche aan het werk gaan. Klinkt misschien gek, maar je kunt dan wel veel betekenen voor mensen. Graag zou ik gastvrouw worden. Op het uitvaartcentrum in Haarlem Noord, bijvoorbeeld of in een hospice. Dan kan ik er voor iemand zijn. Koken, boodschappen doen, een bijdrage leveren voor iemand anders. Daar droom ik van.’

 

 

Reacties ( 0 )

    Geef een reactie

    Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *