Nieuws

Efficiënte generalisten

Clemens Blaas, bestuurder van HVO-Querido, is een fervent voorstander van zorgprogrammering. Reden om hem het vuur na aan de schenen te leggen met kritische vragen hierover.

In de zorgsector horen we steeds meer geluiden over een doorgeschoten managementcultuur. Angelsaksische managementtheorieën lijken er vanuit te gaan dat we alles kunnen zien als een lineair productieproces met input, throughput en output. Zorg bieden aan mensen met een psychische beperking is een complex proces. Schieten we niet een beetje door?

Zorgprogrammering is bedacht omdat zorginstellingen zoals HVO-Querido weinig aandacht besteedden aan hun werkprocessen. Cliënten werden aan professionals gekoppeld en samen moesten ze het maar uitzoeken. Terwijl cliënten vaak problemen op meerdere leefgebieden hebben en onze maatschappij best complex is ingericht. Zoek je weg maar in dat woud! Zorgprogrammering brengt ordening aan en biedt een kader aan professionals en cliënten: wie doet wat wanneer? Het schept helderheid in een complexe wereld. We moeten er wel voor waken dat we niet doorschieten door de kaders te geven tot in het kleinste detail. Als zorgprogrammering leidt tot meer bureaucratie, is dat bij voorbeeld een signaal dat je op het verkeerde pad zit. Het gaat om het vinden van evenwicht. Maar iedere professional werkt binnen een kader en moet zich daarbinnen ook verantwoorden.

HVO-Querido heeft nu acht zorgprogramma’s ontwikkeld met daarbinnen weer zorgpaden. Op basis van de hulpvragen van cliënten. Andere organisaties kunnen de hulpvragen van hun cliënten weer anders groeperen. Hoe voorkomen we dat zorgorganisaties langs elkaar heen werken omdat ze elk een eigen programmastructuur kennen?

De echte winst in de komende jaren zit nu juist in ketensamenwerking. Iedere organisatie moet wel eerst zijn eigen werkprocessen op orde hebben en zich kunnen verantwoorden over zijn werk. HVO-Querido probeert andere partijen te enthousiasmeren voor zorgprogrammering. We zijn in gesprek met de GGD, met financiers. De beslisbomen die we in het kader van zorgprogrammering hebben ontwikkeld, zijn al opgenomen in een advies aan het ministerie van VWS ten behoeve van de wet op de langdurige Zorg (WLZ). Als instelling moet je flexibel blijven omgaan met zorgprogramma’s en zorgpaden. Als de omgeving verandert, bij voorbeeld omdat organisaties zich verenigen in een keten, dan moet je je programma’s aanpassen.

HVO-Querido ontwikkelt zorgprogramma’s voor groepen cliënten met vergelijkbare hulpvragen. Dat klinkt een beetje als specialiseren. Tegelijkertijd zien we een beweging in de WMO om de zorg dichter bij de burger te organiseren. Daar zien we juist een tendens naar generalistische zorg. Strookt dat met elkaar?

De focus van de hulpverlening van HVO-Querido is generalistisch: we bieden hulpverlening aan mensen met verschillende problematiek en we ondersteunen hen op alle leefgebieden. Als er gespecialiseerde zorg nodig is, zoeken we contact met een partnerinstelling. De uitdaging van zorgprogrammering is dat je je hulpverleningsproces afstemt op wat een groep nodig heeft. Dat je per fase uitdenkt wat efficiënt is om nu op te pakken met je cliënt. En dat je heldere afspraken maakt wie wat doet. Neem bij voorbeeld mensen met een psychische beperking die in een GGZ-kliniek zijn opgenomen en geen eigen huis meer hebben. Je weet van deze groep dat ze na ontslag uit de kliniek een woning nodig hebben. Bij zorgprogrammering neem je in het werkproces op dat je als begeleider bij de cliënt op bezoek gaat vóór zijn ontslag uit de kliniek en dat je dan al alle stappen zet om een woning te regelen. We blijven generalist, maar we richten onze hulpverleningstrajecten efficiënter in.

Reacties ( 0 )

    Geef een reactie

    Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *