Nieuws

Een luisterend oor van bewoners voor bewoners

Nabil Allilti woont in Amsterdam Zuidoost waar hij wordt begeleid door de afdeling Fleerde van HVO-Querido. Hij zit niet alleen in de bewonerscommissie van Fleerde, sinds kort behartigt hij de belangen van veel meer cliënten als lid van de Zorgraad en van de Centrale Cliëntenraad.

Nabil Allilti (1980) is geboren in Tétouan, een stad in het noorden van Marokko. ‘Als ik in Marokko ben, dan voelt dat als thuiskomen,’ vertelt Nabil, ‘er woont veel familie van mij, ik voel me er gewoon op mijn gemak. Toch ben ik meer een Amsterdammer. Toen ik zeven maanden oud was, op 1 februari 1981, zijn wij naar Nederland gekomen en in Amsterdam komen wonen. Mijn vader werkte als chef-kok in het Crest Hotel bij de Dam. Wij woonden in Oud-West, in de Rhijnvis Feithstraat, mooie herinneringen heb ik daaraan. In zat op de Annie M.G. Schmidtschool in de Pieter Langendijksstraat. Die school heette eerst zoals de straat, maar werd in 1992 vernoemd naar de schrijfster. Annie M.G. Schmidt kwam toen bij ons op school en zij koos mijn tekening uit als de mooiste, daar heb ik toen nog een prijs voor gekregen.

Handig

Daarna ging ik naar de Dominicus Savio LTS en via het Huygenscollege en Novacollege naar de MTS aan de Krelis Louwenstraat. Ik ben een echte Handige Harrie hè, ik praat graag en veel, maar ik ben niet zo van de schoolboeken, ik ben meer iemand om met mijn handen te werken. Ik spijbelde zo veel dat ik een boete kreeg van de leerplichtambtenaar en een pak rammel van mijn vader. Toen kwam er voor mij iets ideaals, vier dagen werken en één dag naar school. Ik kwam nooit meer te laat, was nooit ziek en werkte altijd over en ik heb mijn MTS-diploma gehaald.

Echt vrij

Daarna ben ik naar de HTS gegaan, maar daar heb ik niet lang van kunnen genieten. Ik kwam met verkeerde jongens in contact. Ik heb toen acht maanden vastgezeten in alle beperkingen, echt heftig. Ik wilde een eind aan mijn leven maken, maar de liefde voor mijn familie was toch sterker. Op een gegeven moment vergeet je de buitenwereld, je richt je op de binnenkant, dan valt er een last van je schouders, zo heb ik het volgehouden. Na acht maanden werd ik geschorst en mocht ik naar huis maar bleef wel verdachte en werd als crimineel behandeld. Tijdens mijn rechtszaak kwam de politie niet opdagen bij de zitting en werd ik vrijgesproken. Het kostte mij moeite om te beseffen dat ik echt weer een vrij mens was. Net achttien jaar was ik toen.

Dat ben ik niet

Ik kreeg een schadevergoeding van 30.000 gulden. Na het afbetalen van mijn schuld bij de studiefinanciering had ik nog ƒ1.600 over, maar ik ben toch blij dat ik er vanaf ben, ik houd niet van schuld. Ik ging in Slotervaart wonen en bij Ahrend werken, meubels maken voor kantoor, zoals de stoel A312, maar ook tafels. Lassen was mijn lust en mijn leven. We lasten ook puien voor politiebureaus in heel Nederland. Ik vond dat prachtig, ik had daar helemaal geen moeite mee. Ik dacht “Wie jullie dachten dat ik was, dat ben ik niet.”

Alles kwijt

Nabil met Dennis, zijn begeleider bij Fleerde

Alles ging goed, maar mijn leven kreeg toch een keerzijde. Mijn spataderen zijn gesprongen en niet zo’n beetje, ik ben voor de rest van mijn leven afgekeurd als lasser en voor ander zwaar werk. Dan krijg je wel echt een klap. Het is net of je ineens gehandicapt bent, je moet alles opnieuw leren, ook lopen.
Toen ging het bergafwaarts met mij, ik ging drinken en ik ben alles kwijtgeraakt. Letterlijk alles, vrienden, familie. Bij wie klop je aan als je echt in de shit zit? Ik had nog drie vrienden over. Ik begon een beetje te klussen om de drank te kunnen betalen. Ik woonde bij een vriend op zolder.

Loslaten

Op een gegeven moment belde mijn broertje en zei “Ik weet niet wat jij met je leven wilt gaan doen, maar ga eerst maar eens stoppen met drinken.” Dat was confronterend. De Jellinek? Daar had ik toch niks te zoeken? Ik was er bang voor. Uiteindelijk heeft de huisarts mij in 2012 naar de Jellinek gestuurd, ik was 32. Wees open en bloot, heb ik daar geleerd. Houd jezelf niet voor de gek. Na ongeveer tweeënhalf jaar ben ik bij Fleerde gaan wonen, dat was best een stap. Ik was bang voor een terugval, een uitglijder. Dat gevoel had ik in het begin bij Fleerde ook. Als ze me loslaten, gaat het fout, dacht ik. Maar nu weet ik dat het allemaal heel zorgvuldig gebeurt. Loslaten is een onderdeel van afbouwen. “Het gaat goed, anders laten we je niet los,” zegt de begeleiding.

Nabil met Roger in de Sahara

Alles terug

Ik zit nu lekker in mijn vel. Maandag, dinsdag en woensdag werk ik bij Kwekerij Osdorp, donderdag en vrijdag doe ik klussen via het project Shine+, dat is bedoeld om te re-integreren in de maatschappij. Daarnaast ben ik gevraagd voor de bewonerscommissie van Fleerde en zit ik sinds een tijdje in de Zorgraad, dat is een cliëntenraad voor meerdere afdelingen van HVO-Querido. Al dat werken voelt goed, ik slaap als een reus.
Ik was alles kwijt, maar door te vechten, heb ik het bijna allemaal weer terug. Veel vrienden, mijn familie, ik ga vaak op zaterdag naar mijn familie. Ik ben echt een geluksvogel.

Broeders

Met een hele groep doe ik mee aan HOT, dat staat voor Herstelgerichte Outdoor Training. Dat is heel bijzonder, het verandert je echt. Ik heb het zelf ook gedaan. Je begint nog een beetje ieder voor zich, niemand kent of vertrouwt de anderen en na drie dagen kom je terug als broeders. Om dat verder te ontwikkelen hebben we geld aangevraagd bij een fonds en dat loopt goed, we zijn nog in de race.
Mijn mentaliteit is niet ieder voor zich. Alleen maar toekijken is niet genoeg. Als je dingen ten goede kunt veranderen, moet je dat samen doen.
Op donderdag hebben we bij Fleerde altijd een spelletjesavond. We eten samen, we kaarten wat, we lachen, we praten, dat voelt goed.

Nabil in de de Zorgraad

Tastbaar resultaat

De Zorgraad doet goed werk. Wij hebben er bijvoorbeeld voor gezorgd dat het voedingsgeld is verhoogd. Dat is geen gigantische verhoging, maar toch. Het is in ieder geval een mooi en tastbaar resultaat, en niet alleen voor Fleerde, voor een groot aantal afdelingen. Zuidoost was niet of nauwelijks vertegenwoordigd in de cliëntenraad en nu wel, met Tjerk (Tjerk Stienstra van het Anton de Komplein) en mijzelf. De Zorgraad maakt serieus werk van de belangen van cliënten, ook al is het soms struggelen.
Nog teveel mensen weten niet dat er een cliëntenraad of bewonerscommissie is of wat ze doen. Ik zie het, kort gezegd, als een luisterend oor van bewoners voor bewoners. Als er iets aan de hand is, stappen bewoners vaak net even sneller naar een medebewoner dan naar een begeleider.

Toekomst

Over twee jaar wil ik helemaal onafhankelijk zijn, hopelijk met een vaste baan. Misschien ben ik dan, een beetje op afstand, nog wel adviseur van de cliëntenraad. Ik wil mij kansen benutten en een nieuw begin maken op een eigen plek, het liefst ergens in West. Ik woon in ieder geval nog in Amsterdam, echt 1000%, Amsterdam is the place to be. Zo staat het voor mij in het zand geschreven.’

 

 

 

 

Reacties ( 0 )

    Geef een reactie

    Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *